Ik vat een fotoboek

En beblader de vergankelijkheid

Inmiddels overleden mensen

Lachen mij welwillend toe

Hun aanwezigheid is vastgelegd

Verloren in de tijd

Dit streven naar vereeuwiging

Lijkt mij een nutteloos gedoe

 

Ik weet niet

Wie die mensen zijn

Wat zij betekend hebben

Is mij onbekend

Voor iemand echter

Was hun waarde klein

Iets dierbaars immers

Gaat niet naar een lompenvent

 

En zo ligt dan het menselijk bestaan

Op de rommelmarkt te koop

De waarde van het leven

Wordt bepaald door wat men biedt

Ik doe een bod

En geeft de wereld dus weer hoop

Alhoewel

Veel geld betalen hoef ik niet.

 

april 1992