Archive for november, 2017

Nietszeggende romantiek in uniform

Author: jeroenstamgast

Nog even en dan zou ik afzwaaien.
Een moment waar ik meer dan een jaar reikhalzend naar uitgekeken had maar dat nu onverwacht veel van zijn glans verloren leek te hebben.
Een speling van het lot die mij op de valreep nog even een rare poets bakte.
Nou mocht ik eindelijk de dienst uit en nou wilde ik niet.
Op de militaire administratie waar ik als dienstplichtig militair op de afdeling ‘overplaatsing onderofficieren’ werkte, liet men mij steeds meer met rust waardoor ik redelijk opgewekt kon doen wat er gedaan moest worden.
Maar dat was niet de reden van mijn verminderde enthousiasme over het naderend einde van mijn baantje als ‘toegevoegd schrijver’.
De werkelijke reden was de leuke vriendengroep die een paar weken daarvoor ontstaan was.
Die vriendengroep bestond uit een aantal dienstplichtige soldaten, aangevuld met leuke KVV’ers, oftewel Kort Verband Vrijwilligers.
Die KVV’ers waren meisjes die voor vijf jaar getekend hadden bij de marine, de luchtmacht of de landmacht en werkten op de militaire administratie in Den Haag.
Marva’s, luva’s en milva’s werden ze genoemd.
Marva’s van de marine, Luva’s van de luchtmacht en Milva’s van de landmacht.
Eigenlijk hadden de milva’s volgens mij Lama’s moeten heten maar dat klonk zeker te raar.
Overdag liepen ze in uniform rond maar ’s avonds als we de stad ingingen, zagen ze er in hun eigen kleding zeer aantrekkelijk uit.
Het was allemaal heel toevallig begonnen.
Collega Jaap werkte op een afdeling waar ook milva’s en marva’s werkten en zijn enthousiasme daarover werkte aanstekelijk.
Daarom hadden we een keer afgesproken in de kantine van de grote kantoorflat tijdens de pauze en we keken onze ogen uit naar al dat moois.
Later kwamen we elkaar vaker tegen tijdens de pauzes en leerden we elkaar een beetje kennen.
Dat smaakte naar méér.
De wintermaanden hadden we ’s avonds als jongens onder elkaar op de kazerne doorgebracht maar nu het lente was geworden, vond Jaap dat het hoog tijd werd om de stad in te gaan- met de meisjes natuurlijk.
In de bioscoop draaide de toenmalige tophit ‘Saturday Night Fever’ en die gebruikten we als lokkertje om de meiden mee te krijgen.
Normaal gesproken was dit niet mijn soort film maar daar moest ik me dan maar overheen zetten.
Na afloop gingen we ergens wat drinken en werd het nog gezellig op de koop toe.
We waren maar net op tijd terug bij de kazerne en namen ons bij het afscheid voor om vaker uit te gaan, wat we inderdaad ook deden.
Het ging er overigens allemaal heel onschuldig aan toe.
Echte grote vrijpartijen waren er niet maar we voelden ons wel tot elkaar aangetrokken en we tastten voorzichtig af- vooral figuurlijk- wie bij wie zou horen.
Karin vond ik veruit het aantrekkelijkst maar ze leek me zo onbereikbaar mooi, dat ik me op
Sonja concentreerde.
Behalve naar de film en het café gingen we ook een keer trimmen in het duingebied want die meiden waren sportief aangelegd en daar wilden wij als stoere kerels natuurlijk niet voor onder doen.
Karin moest vreselijk lachen om mijn kanariegele trainingspak dat mijn moeder een keer voor me in de uitverkoop gekocht had.
Zelf was ze gekleed in een charmante sportoutfit en ook Sonja droeg iets moois waardoor ik me voelde als een dikke kanarie die voor het eerst uit vliegen ging.
Tijdens het trimmen ging ik ook nog eens op een onhandige manier onderuit omdat ik een op de grond gevallen tak wilde ontwijken en daardoor het gat niet zag waar ik vervolgens mijn voet inzette, waardoor ik mijn evenwicht verloor en voorover in de bosjes vloog.
Karin lachte het hardst van allemaal.
Later in de kroeg beklaagde ik me daarover bij Sonja.
Sonja keek me op een vreemde manier aan.
“Heb je nou echt niets in de gaten?” vroeg ze.
“Wat bedoel je?”
Ze boog zich naar me toe.
“Ze is gek op je,” zei ze zachtjes. “Daarom doet ze zo.”
“Maar ze gaat toch met Jaap?”
“Welnee! Ze gaat niet met Jaap. Niemand gaat met iemand. We hebben thuis in de weekends allemaal ons eigen leven. Hier gaan we gewoon leuk met elkaar om. Wij twee hebben toch ook geen verkering. Of wel soms?”
“Nee! Nou ja, ik bedoel…” hakkelde ik.
“Wat ben jij ook een rare. Volgens mij heb jij al een tijd een oogje op Karin. Doe dan eens wat!”
Ze keek me vorsend aan en ik bloosde als een kleine jongen die zich betrapt voelde.
“Wát moet ik dan doen?”
“Jeminee! Van welke planeet kom jij? Moet ik je nou alles voorkauwen? Besteed om te beginnen eens wat aandacht aan haar.”
“Maar vind jij dat niet erg dan?”
Sonja zuchtte diep.
“Jeroen, ik vind je echt een leuke knul maar ik heb thuis al een vriendje. Karin niet en ze heeft mij verteld dat ze gek op je is. Dus…”
Ze keek me veelbetekenend aan.
Ik keek naar Karin die net naar mij keek.
Ze glimlachte.
Ik glimlachte terug en voelde een aangename gloed door mijn lijf gaan.
De laatste dagen tot mijn afzwaaien brachten we na ons werk op de administratie zoveel mogelijk samen door.
Zo kwam ik ook te weten waarom ze voor een baantje in dat- in mijn ogen- belachelijke uniform gekozen had.
Karin kwam uit Limburg waar ze na haar middelbare schooltijd geen baan had kunnen vinden.
Haar vader, die beroepsmilitair was, had haar geadviseerd om voor vijf jaar te tekenen en zo was ze in Den Haag terechtgekomen en combineerde ze werk met een opleiding.
Nu de tijd van mijn afzwaaien aangebroken was, werd het voor ons tijd om elkaar uit te zwaaien.
We beseften dat de vlammetjes van ons liefdesvuur niet groot genoeg waren om de afstand
tussen Limburg en Noord-Holland elk weekend te overbruggen maar we zouden elkaar in
ieder geval schrijven, wat in die tijd wel meer mensen deden.
We zijn tot twee brieven gekomen en die waren nog nietszeggend ook.
Blijkbaar was het gauw gedaan met de romantiek toen ik uit het geüniformeerde wereldje gestapt was.