De dokter vloekt en tiert inwendig

Om de uitslag

Maar brengt de kleuter rustig

Zijn bericht

 

Ernstig luistert zij

Haar knuffel vast omklemd

En lijkt doorschijnend

In het vale licht

 

De ledematen vallen doelloos

Langs het mager lijf

Haar horizon

Vernauwt zich reeds

 

Zij begrijpt het nu

Voor haar geen later als ik groot ben meer

Want zij heeft

Haar moeders AIDS

 

 

 

 

mei 1996