19 oktober 2012

In deze digitale wereld, die overloopt van de ”social media” is het toch leuk om een persoonlijk compliment te krijgen.
Wat kan er op, tegen een vriendelijke open blik, een warme stem en handdruk??? Zeker geen digitaal gefotoshopt mini-afbeeldinkje, voorzien van een door de spellingscontrole gecontroleerde tekst, dat 1-2-3-zomaar op het schermpje van je mobieltje verschijnt.
Nou ja, je kunt het opslaan, versturen enz.
Alles via de digitale snelweg, kun je er altijd ff naar kijken, maar dat is dan ook het enige.
Zo, dat moest ik even kwijt!!!

Hallo Jeroen,

Als oud klasgenoot op de P.A. te Beverwijk en gelukkig nog steeds goede vriend vond ik het heel leuk om je site even te bewonderen. Inmiddels liggen er bijna 40 jaren tussen onze eerste ontmoeting en in die tijd is heel wat gebeurd.
Beide onze studie afgemaakt, beide getrouwd, jij geweest, en 2 dochters, tja waar blijft de tijd. Vele bezoeken aan het Lantaarntje met alle gevolgen van dien, een roemruchte schoolreis naar Neuwied met een eerste optreden onder de naam ‘’Ausserordentliche Lehrergruppe’’waaruit een pril Matthew Quintal ontstond, goed voor enkele optredens in en rond Beverwijk, Heemskerk en Uitgeest, schoolfeesten, tuinen aanleggen in Amsterdam en Castricum met Kees o.l.v. Jan Twisk.
Vakantie in Gulpen, vakantie in Ouistreham
Toch elkaar weer gevonden na een lange periode van ‘’ieder zijn eigen weg zoeken’’ en de muzikale draad van de jaren 70 weer opgepakt, zij het een stuk ‘’gerijpter’’ en rustiger.
Ieder een eigen band, Bangers&Mash en Tizzmtog
De muziek blijft als een rode draad tussen ons doorlopen en dat is maar goed ook. Als Fisherman’s Bend (jaja Bend met een e)met z’n tweetjes, bestaan we inmiddels ook al aardig wat jaartjes en het verveelt nooit.
Maar genoeg gekletst, ik heb nog wel een schriftelijk aardigheidje, wat ik neergeschreven heb als 16 jarige knul in 1969. Allerlei in mijn ogen magische ontwikkelingen op kunst en cultuurgebied vlogen door mijn blikveld en gedachten, evenals een aantal maatschappelijk en sociale nieuwigheden.
Wat was dat een tijd, maar dat zullen de jongeren van nu ook wel zeggen in dit fantastische digitale tijdperk, waarin het onmogelijke digitaal mogelijk kan worden.
Het is een gedichtje, rijmpje wat ik na enige blikverruimende trekjes van een nogal fors uitgevallen sjekkie gevuld met samengeperste hars van de hennepplant, zomaar uit mijn BIC balpen liet rollen.

Wij leven voort en voort, zij die komen,
zij die gaan, tot in het eeuwige land,
dat, als het bestaat, een van onze eerste
stappen in het oneindige zal zijn.

Ik vind het na 43 jaar nog steeds een grappig dingetje.
Groet,
Gerrit Kuyt

Reacties mogelijk in het gastenboek.