De volgende dag was eigenlijk al weer snel voorbijgegaan.
\nEen legertje politiemensen had zich vroeg in de ochtend in het plaatselijke schooltje genesteld, dat wegens de vakantie toch niet gebruikt werd en was begonnen zoveel mogelijk getuigenissen af te nemen van de mensen die iets over de zaak wisten te vertellen.
\nDat bleek dus zo ongeveer iedereen in het dorp te zijn.
\nOok Maaike, Johan en Barend waren uitgebreid gehoord en ook hadden ze opnieuw de plaatsen bezocht waar zich een en ander afgespeeld had en werd alles zoveel mogelijk gereconstrueerd.
\nDe gebeurtenissen van de afgelopen periode waren letterlijk het gesprek van de dag en de pub zat \u2019s avonds dan ook afgeladen vol met mensen die een uitweg zochten voor hun gevoelens van onrust.
\nMaaike, Johan en Barend hadden van de recherche het dringende verzoek, zeg maar gerust bevel, gekregen om voorlopig in het dorp te blijven voor nader onderzoek.
\nHet viel hen niet moeilijk om aan dit verzoek te voldoen, daar de garagehouder het door de gebeurtenissen niet op had kunnen brengen om de auto te repareren.
\n\u201cMorgen is er weer een dag,\u201d had hij gezegd. \u201cEn overmorgen ook trouwens.\u201d
\n\u201cAls hij morgen nog niets gedaan heeft, dan repareer ik die auto zelf wel,\u201d gromde Barend en nam een flinke slok van zijn guinness.
\n\u201cToch ben ik nu wel heel erg benieuwd hoe het zit met die geest van Sean Bourke,\u201d vond Johan.
\n\u201cTja,\u201d zuchtte Maaike. \u201cHoe langer ik nadenk over wat ik gisteren heb meegemaakt, hoe vreemder ik alles vind. Er zijn gewoon dingen gebeurd die niet kunnen.\u201d
\n\u201cJe bedoelt die geheimzinnige figuur met zijn stormlantaarn en die muziek,\u201d zei Johan.
\n\u201cJa, en ook die plotselinge vuurgloed vannacht. Trouwens, jouw gevecht met die gemaskerde kerel die spoorloos is verdwenen, is natuurlijk ook raar.\u201d
\n\u201cDe hele omgeving is afgezocht maar ze hebben niets kunnen vinden.\u201d
\nJe zou dus zeggen dat de \u2018geest\u2019 zich in het dorp moet schuilhouden.\u201d
\n\u201cJa, en dan hebben we natuurlijk ook nog die weduwe. Waar is die gebleven?\u201d
\n\u201cMisschien ondergedoken bij iemand in het dorp.\u201d
\n\u201cJe zou toch zeggen dat ze ontdekt gaat worden, met al die politiemensen die nu in het dorp zijn.\u201d
\n\u201cBij ons in de bed and breakfast overnachten er ook twee. Wist je dat?\u201d vroeg Maaike.
\n\u201cIk heb het gehoord. En jij slaapt nog steeds op zolder hier, Barend?\u201d
\n\u201cJa, en in plaats van de directeur krijg ik nou iemand van de politie als kamergenoot. Of misschien wel meer dan \u00e9\u00e9n,\u201d zei Barend berustend.
\n\u201cWaar slaapt de directeur dan?\u201d
\n\u201cIn zijn eigen huis, met de nodige politiemensen erbij.\u201d
\n\u201cHeb je hem eigenlijk nog gesproken gisternacht toen je thuiskwam?\u201d vroeg Maaike.
\n\u201cNou, niet echt. Hij was doodnerveus. Dat kon je wel merken. Maar ik had geen zin meer in een gesprek en ben gaan slapen.\u201d
\n\u201cEn heb je die Kelly met zijn geweer nog gezien?\u201d
\n\u201cJa, die malloot hield zo\u2019n beetje de wacht, geloof ik. Nou ja, dat gaf een veilig gevoel, zullen we maar zeggen. Willen jullie nog wat drinken?\u201d
\nBarend knikte met zijn hoofd naar de lege glazen.
\n\u201cNou, eentje nog,\u201d zei Maaike niet erg enthousiast. \u201cEn dan wil ik eigenlijk even een luchtje gaan scheppen. Ik krijg het hier knap benauwd met al die rokers.\u201d
\nBarend klemde zijn pijp tussen de tanden, pakte de glazen van tafel en verdween, kleine rookwolkjes producerend, naar de tap om een en ander te bestellen.
\n\u201cZou je dat nu wel doen?\u201d vroeg Johan aan Maaike.
\n\u201cWat?\u201d
\n\u201cEen luchtje scheppen.\u201d
\n\u201cWaarom niet?\u201d
\n\u201cNa alles wat er gebeurd is, vraag ik me af of dat nog wel veilig is.\u201d
\n\u201cAch, er is nu overal politie. Bovendien hebben wij er eigenlijk niets mee te maken.\u201d
\n\u201cNee, maar we zijn er wel degelijk bij betrokken,\u201d opperde Johan.
\n\u201cIk blijf hier in het dorp dus dat lijkt me niet meer zo gevaarlijk. En anders ga je even gezellig met me mee,\u201d stelde Maaike overdreven vrolijk voor.
\n\u201cAch, je hebt wel gelijk wat dat gevaar betreft, denk ik,\u201d zei Johan en pakte een vol glas bier aan dat Barend hem aanreikte.
\n\u201cIk hoorde daarnet bij de bar dat een paar mensen die vanochtend naar de stad gegaan waren, nog steeds niet terug zijn,\u201d bromde Barend en liet zich voorzichtig op een stoel zakken. \u201cFamilieleden maken zich ongerust en de politie wil er werk van maken.\u201d
\n\u201cDie geest van Sean Bourke heeft natuurlijk inderdaad op dat papiertje geschreven dat niemand het dorp zal verlaten voordat de schuldigen gestraft zullen zijn,\u201d sprak Johan veelbetekenend.
\nHij wou nog iets zeggen maar werd onderbroken door een aangeschoten Kelly, die zich ongevraagd en ongewenst bij hen aan tafel meldde.
\n\u201cHallo vreemdelingen! Niet verder vertellen hoor, maar ik denk dat ik iets op het spoor ben.\u201d
\nHij wou nog iets zeggen maar werd meegetrokken door een kameraad.
\n\u201cKom Luke. We gaan.\u201d
\nJohan keek Maaike en Barend aan.
\n\u201cWat zou hij op het spoor zijn? Een nieuwe voorraad drank soms?\u201d
\nMaaike haalde haar schouders op.
\n\u201cIedereen begint zich steeds vreemder te gedragen. Het benauwt me hier. Ik ga nu echt even een luchtje scheppen.\u201d
\n\u201cWacht, ik ga met je mee,\u201d zei Johan en nam, v\u00f3\u00f3r hij opstond, vlug nog even een slok van zijn bier.
\n\u201cDoe geen domme dingen!\u201d riep Barend hen na en vulde vervolgens hoofdschuddend zijn inmiddels al weer lege glas met de inhoud van de twee achtergebleven glazen.
\nHet was buiten winderig weer maar de storm was gaan liggen.
\nMaaike haalde diep adem en keek opgelucht om zich heen. \u201cFijn dat ik er even uit ben.\u201d
\n\u201cWaar wou je naar toe gaan?\u201d vroeg Johan.
\n\u201cZullen we even tot het einde van het dorp wandelen en dan naar onze bed and breakfast gaan?\u201d
\n\u201cGoed,\u201d zei Johan en sloeg een arm om Maaike heen.
\nLangzaam wandelden ze door de verlaten hoofdstraat.
\nBij het huis van de directeur brandde overal licht en de buitendeur zwaaide open.
\n\u201cLaten jullie me nu alleen? Mooie boel is dat!\u201d mopperde een nerveuze directeur.
\n\u201cOnze collega blijft bij u. Wij moeten dringend weg maar komen zo gauw mogelijk weer terug.\u201d
\nDe rechercheurs verlieten haastig het pand en passeerden Maaike en Johan met een korte groet.
\n\u201cHebben jullie trek in een borrel?\u201d vroeg de directeur hoopvol.
\nMaaike en Johan keken elkaar aan.
\n\u201cWe wilden eigenlijk naar onze bed and breakfast gaan,\u201d zei Maaike.
\n\u201cJullie zouden me er een geweldig plezier mee doen,\u201d smeekte de directeur bijna. \u201cIk heb een enorme behoefte aan gezelschap. Al blijven jullie maar totdat die twee rechercheurs terug zijn.\u201d
\n\u201cWaarom zijn die twee er eigenlijk vandoor gegaan?\u201d vroeg Johan.
\n\u201cIk weet het niet. Ze werden opgebeld maar wilden niets zeggen.\u201d
\nDe achtergebleven rechercheur verscheen nu ook buiten.
\n\u201cHet is veiliger als u binnenkomt.\u201d
\nDe directeur pakte een arm van Johan en begon daar zachtjes aan te trekken.
\n\u201cAch, \u00e9\u00e9n borreltje kan toch geen kwaad,\u201d probeerde hij weer.
\nJohan liet zich meevoeren en Maaike volgde met tegenzin.
\nBinnengekomen, vulde de directeur met scheutige hand de whiskeyglazen.
\n\u201cIk ben zo blij dat jullie even binnen wilden komen. Ik ga nog een keer kapot aan die spanning.\u201d
\n\u201cMaar weet u dan zeker dat die geest echt u moet hebben?\u201d vroeg Johan en nipte van zijn whiskey.
\n\u201cJe hebt toch gehoord wat er op dat briefje geschreven stond: niemand zal het dorp verlaten voordat de schuldigen gestraft zijn\u2026\u201d
\n\u201cMaar bent u schuldig dan?\u201d vroeg Maaike.
\nDe directeur leek even na te denken.
\n\u201cNee natuurlijk! Maar weet die geest dat ook, dat is de vraag.\u201d
\n\u201cVoor u is dat blijkbaar niet echt een vraag meer want u knijpt hem als een dooie dief.\u201d
\nMaaike wou nog wat zeggen maar werd onderbroken door de rechercheur die onverwacht naar het raam rende en schreeuwde dat ze naar boven moesten gaan.
\n\u201cNaar boven? Waarom?\u201d vroeg Maaike.
\n\u201cMisschien is het loos alarm maar ik meende iemand achter het raam te zien. Snel!\u201d
\nDe rechercheur trok zijn pistool en de directeur begon te jammeren.
\nJohan pakte hem bij een arm en sleurde hem mee naar de trap.
\nMaaike duwde tegen zijn rug en zo kwamen ze een etage hoger.
\n\u201cWat een toestand! Wat een toestand!\u201d huilde de directeur, volkomen in paniek.
\n\u201cHou daar nou eens mee op, met dat gejammer!\u201d gromde Johan. \u201cDaar word ik nou nerveus van!\u201d
\nHet bleek te helpen.
\nDe directeur snakte naar adem maar viel wel stil.
\n\u201cBlijf boven!\u201d schreeuwde de rechercheur van beneden. \u201cEr sluipt iemand rond het huis. Ik hou het hier beneden in de gaten. Letten jullie op of er boven niemand door een raam naar binnen klimt.\u201d
\nJohan zag hoe de rechercheur zich achter een kast verschanste en zo de buitendeur en een groot deel van de benedenverdieping in de gaten kon houden.
\n\u201cWe moeten ons over de kamers verdelen,\u201d zei Johan gejaagd. \u201cZo gauw iemand iets ziet, moet hij dit melden aan de anderen.\u201d
\nZe probeerden zich zo strategisch mogelijk op te stellen en wachtten gespannen af.
\nBehalve de wind om het huis en wat onduidelijke geluiden, was er niet veel te horen.
\nZo gingen een aantal minuten tergend langzaam voorbij.
\nPlotseling werd de angstaanjagende stilte verscheurd door een gil van Maaike.
\n\u201cAah! Er is iets achter het raam zonder gezicht!\u201d
\nMaaike rende naar Johan die al naar haar toesnelde.
\n\u201cGeen oren! Geen neus! Alleen\u2026 die ogen!\u201d
\nJohan wou nog wat vragen maar het geluid van brekend glas weerhield hem daarvan.
\n\u201cHij komt binnen!\u201d gilde Maaike.
\nDe directeur begon weer te jammeren.
\n\u201cMee naar beneden!\u201d schreeuwde Johan en het drietal denderde de trap af terwijl de rechercheur met getrokken pistool naar boven rende.
\nTerwijl Johan de buitendeur opengooide, klonk boven een schot en de voortvluchtigen zagen hoe de rechercheur langzaam in elkaar zakte.
\n\u201cNiet de straat in!\u201d schreeuwde Johan. \u201cDaar zijn we een te gemakkelijk doelwit! Naar de struiken aan de overkant!\u201d
\nRennend voor hun leven bereikten ze de relatieve veiligheid van de struiken en het woeste landschap daarachter, terwijl een duivels silhouet in de deuropening schichtig om zich heen keek.
\nTwee priemende ogen in een verder vormeloos gezicht keken onheilspellend naar de struiken waarachter de voortvluchtigen verdwenen waren.<\/p>\n
De pub was inmiddels leeggestroomd na allerlei berichten die de cli\u00ebnt\u00e8le bereikt hadden.
\nEerst waren het alleen Kelly en zijn kornuiten geweest die, na later bleek, een bericht ontvangen hadden van de geest van Sean Bourke om zich te melden bij het verlaten huis waar de gehangene door Maaike was gevonden.
\nDaarna was een van de verdwenen reizigers van de ochtend binnengestrompeld, die vertelde ontsnapt te zijn uit een grot 10 mijl daarvandaan, waar zij door de geest van Sean Bourke vast werden gehouden.
\nEn tenslotte kwam er nog een bericht binnen dat de weduwe Bourke bij de verlaten vuurtoren gesignaleerd was.
\nDe beschikbare rechercheurs hadden ogenblikkelijk om versterking gebeld en deelden zich zo goed en zo kwaad als het ging op, om de verschillende plekken te bezoeken.
\nDe dorpsbewoners in de pub werd gesommeerd om naar huis te gaan en ramen en deuren gesloten te houden.
\nBarend had geen huis in de onmiddellijke omgeving om ramen en deuren te sluiten en zat aan de bar te praten met de kastelein die werktuigelijk de glazen spoelde.
\n\u201cEerlijk gezegd heb ik nooit geloofd in die verhalen over de geest van Sean Bourke,\u201d sprak hij. \u201cMaar ik moet toegeven dat ik daar nu w\u00e9l in geloof. Ongelooflijk! En jij? Wat vind jij daar nu van?\u201d
\nBarend tekende met zijn vinger een klavertje in het schuim van zijn guinness en schudde langzaam zijn grote hoofd.
\n\u201cHet is net wat je zegt: ongelooflijk. Ik kan er niet in geloven dus.\u201d
\n\u201cDat kan natuurlijk. Waar zijn je vrienden eigenlijk naar toe?\u201d
\n\u201cDie wandelen ergens in het dorp of waarschijnlijk zijn ze al in hun bed and breakfast.\u201d
\n\u201cGelukkig spelen alle gebeurtenissen zich nu buiten het dorp af, dus zijn ze in ieder geval veilig.\u201d
\nBarend frummelde met een pijpenkrabber wat in zijn pijp.
\n\u201cWat ik raar vind, is dat er geen berichten zijn gekomen over het huis van de directeur. Want als ik het goed begrepen heb, is het onze geest, na de gehangene, toch om hem te doen\u2026\u201d
\nDe kastelein stopte met glazen spoelen.
\n\u201cNou je het zegt\u2026En volgens mij zijn er ook rechercheurs uit zijn huis geroepen om mee op pad te gaan\u2026\u201d
\nBarend stond op en trok zijn jas aan.
\n\u201cIk ga toch maar even poolshoogte nemen. Mag ik een sleutel van de pub? Dan kan ik binnenkomen zonder je te hoeven wekken.\u201d
\nDe kastelein haalde een sleutel uit de kassalade en gaf die aan Barend.
\n\u201cHier. En wees voorzichtig. God bless you.\u201d
\n\u201cBedankt\u201d
\nBarend opende de deur en keek eens om zich heen.
\nDe wind waaide naargeestig door de verlaten straat.
\nEerst maar naar die bed and breakfast, dacht hij en zette er stevig de pas in.
\nDaar aangekomen, zag hij dat er licht brandde en dat stelde hem toch wel weer gerust.
\nHij belde aan en wachtte tot er opengedaan zou worden.
\nToen dit na de tweede keer bellen nog niet gebeurde, keek hij eens door het raam naar binnen maar kon geen teken van leven ontdekken.
\nVreemd, dacht hij en belde voor de derde keer aan.
\nEr gebeurde nog niets en Barend nam een besluit.
\nHij sloeg het deurraampje in, stak zijn hand naar binnen en opende van binnenuit de deur.
\nIn het kleine halletje wachtte hij een ogenblik af of hij iets hoorde.
\nAlleen het tikken van een oude klok was hoorbaar en hij liep voorzichtig naar binnen.
\nBoven kraakte een plank.
\n\u201cIs daar iemand?\u201d vroeg Barend zonder op een bevestigend antwoord te rekenen.
\nBehoedzaam besteeg hij daarop de trap.
\nEr klonk geschuifel en hij hoorde iemand kuchen.
\n\u201cWie is daar?\u201d vroeg Barend terwijl hij zijn hart in zijn keel voelde bonken.
\n\u201cHm\u2026Ik ben het: James Drew, de buurman,\u201d klonk het zenuwachtig en een gestalte werd bovenaan de trap zichtbaar.
\n\u201dDoe het licht eens aan daar. Je weet vast wel waar het lichtknopje zit,\u201d zei Barend en hield de gestalte in de schemer goed in de gaten.
\nDe buurman van weduwe Bourke deed wat hem opgedragen was en even later keken ze elkaar aan: James Drew nerveus en Barend wantrouwig.
\n\u201cLaten we naar de zitkamer gaan,\u201d stelde de eerste voor. \u201cDan zal ik je alles uitleggen.\u201d
\nBarend ging de trap weer af, gevolgd door James Drew.
\nBeneden gekomen, opende Barend de deur van de zitkamer, terwijl hij zag hoe de ander het laatste stuk van de trap in \u00e9\u00e9n keer nam en zich naar de halfopenstaande buitendeur spoedde.
\nBarend reageerde ogenblikkelijk en wist hem nog net op tijd bij de kraag te vatten.
\nHij sleurde hem terug het halletje in en drukte hem ruw tegen de muur.
\n\u201cDat soort geintjes moet je bij mij niet uithalen, maat. Nog een keer zoiets en ik breek allebei je benen. Begrijp je dat?\u201d
\nDe buurman piepte dat hij dat volledig begreep.
\nBarend duwde hem de kamer in, smeet hem in een stoel en schoof er een ander pal tegenover, waar hij zelf in ging zitten.
\n\u201cEn nou ga je mij precies vertellen wat je hier in huis deed en alles wat daarmee te maken heeft.\u201d
\nDe man kuchte nerveus.
\n \u201cEigenlijk heb ik er niet zoveel mee te maken. Ik ben de buurman en ik heb de dood van Sean, de zoon van de weduwe dus, altijd heel erg voor haar gevonden. Bovendien ben ik het met haar eens dat de directeur schuld aan zijn dood heeft. Sean had ontdekt dat de directeur, samen met McCan, die nu dus opgehangen is, via kortsluiting brand wilde veroorzaken om met het geld van de verzekering zijn fabriek te moderniseren. Sean werkte daar als vakantiekracht en toen ze het plan ten uitvoer brachten, hebben ze er voor gezorgd dat hij mee verbrand werd, zodat hun bedrog niet zou uitkomen.\u201d
\n\u201cMaar er zal toch wel een politieonderzoek geweest zijn,\u201d veronderstelde Barend.
\n\u201cJa, dat onderzoek kwam er inderdaad. Maar het is een zachte dood gestorven. Ze zijn ermee opgehouden wegens gebrek aan bewijs.\u201d
\n\u201cGoed, maar wat deed jij nu in dit huis?\u201d
\n\u201cNiets. Eh, ik\u2026een soort nieuwsgierigheid\u2026Ik\u2026eh, wilde eens zien hoe alles eruit zag.\u201d
\n\u201cNieuwsgierig naar waardevolle spulletjes zeker! Want je zal als goede buur de sleutel van het huis wel gehad hebben en kon, nu ze er toch niet was, op je gemak eens rondsnuffelen om te zien of er iets van je gading was.\u201d
\n\u201cNee, echt niet. Ik\u2026\u201d
\n\u201cHaal je zakken maar leeg,\u201d viel Barend hem in de rede.
\n\u201cWat krijgen we nou!\u201d probeerde de man verontwaardigd te klinken.
\n\u201cLuister,\u201d sprak Barend dreigend. \u201cOf je haalt vrijwillig alles uit je zakken, of ik pak je bij je benen en schud je leeg!\u201d
\nDe man legde met trillende handen de inhoud van zijn zakken op tafel.
\nHet bleek een armzalige verzameling sieraden en snuisterijen te zijn.
\nBarend pakte een oud zakhorloge en keek er eens naar.
\n\u201cErg waardevol is het niet maar voor de politie blijft het diefstal, hoor!\u201d
\n\u201cNee! Het is geen diefstal! Ik zal uitleggen hoe het gegaan is.\u201d
\n\u201cIk luister,\u201d zei Barend en hoorde, met het horloge tegen zijn oor gedrukt, hoe het na een paar draaien aan een koperen knopje, begon te tikken.
\n\u201cEen paar weken geleden kwam de weduwe bij me met het verhaal dat een paar studievrienden van Sean op ludieke wijze wraak wilden nemen op de schuldigen van zijn dood. Om alles ongezien te kunnen voorbereiden vroeg mijn buurvrouw mijn schuur te leen, die aan de rand van het dorp staat. Als \u2018huur\u2019 zou ik deze sieraden krijgen. Ik zag er geen kwaad in en bovendien vond ik het ook onrechtvaardig dat de schuldigen nog steeds vrij rondliepen. In het begin gebeurden er een paar rare gebeurtenissen onder het mom van \u2018de geest van Sean Bourke\u2019. Dat was om de mensen aan het denken te zetten. Alleen toen viel de eerste dode en dat heb ik natuurlijk nooit gewild.\u201d
\n\u201cWaarom heb je dat niet aan de politie verteld?\u201d
\n\u201cOmdat ze me dan misschien van medeplichtigheid zouden beschuldigen en ik had ook mijn \u2018huur\u2019 nog niet. Maar door de laatste gebeurtenissen begon het helemaal uit de hand te lopen, dus ik dacht: ik haal in ieder geval eerst waar ik recht op heb en ga dan naar de politie.\u201d
\n\u201cDe enige politie die nog in het dorp is, bewaakt het huis van de directeur. Dus daar gaan we naar toe. Kom maar mee.\u201d
\nBarend legde het horloge terug op tafel, stond op en wenkte de buurman hetzelfde te doen.
\nDeze keek nog even spijtig naar zijn \u2018huur\u2019 maar waagde het niet om deze in zijn zak te stoppen.
\nBij de directeurswoning troffen ze tot hun schrik een dode rechercheur aan.
\nBarend haalde diep adem en wist even niet wat te doen.
\n\u201cWaar staat die schuur van jou?\u201d vroeg hij toen.
\n\u201cAan de andere kant van het dorp,\u201d sprak de man met bevende stem.
\n\u201cDan gaan we daar als de gesmeerde bliksem naar toe!\u201d
\nDe rust in de lange dorpsstraat, die er eenzaam en verlaten bij lag, werd slechts verstoord door twee mannen, die er als onrustige paarden doorheen draafden.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De volgende dag was eigenlijk al weer snel voorbijgegaan. Een legertje politiemensen had zich vroeg in de ochtend in het plaatselijke schooltje genesteld, dat wegens de vakantie toch niet gebruikt werd en was begonnen zoveel mogelijk getuigenissen af te nemen van de mensen die iets over de zaak wisten te vertellen. Dat bleek dus zo […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[10],"tags":[],"class_list":["post-831","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-de-geest-van-sean-bourke"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p7ZNnz-dp","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/831","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=831"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/831\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":832,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/831\/revisions\/832"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=831"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=831"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=831"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}