Toen Johan en Barend de pub betraden, bleek Maaike daar inderdaad te zijn.
\nHet ergste tumult dat het verslag van haar belevenissen veroorzaakt had, was net wat geluwd.
\nDeze keer werd ze ogenblikkelijk serieus genomen en Sheehan, de plaatselijke politievertegenwoordiger, stond op het punt om met een paar \u2018dappere mannen\u2019 het lijk van de gehangene op te halen.
\nDe komst van Johan en Barend betekende hooguit een klein oponthoud.
\nNadat Maaike en Johan elkaar opgelucht in de armen waren gevlogen en Johan het verslag van zijn belevenissen had gedaan, ging men op pad.
\nMaaike hoefde niet mee om de weg te wijzen omdat men uit haar beschrijving kon opmaken om welk verlaten huis het ging.
\nSheehan had om versterking gebeld maar dat kon nog wel even gaan duren.
\nDe pub was afgeladen met verontruste dorpsbewoners en de kastelein beleefde, ondanks het wegblijven van de muziekband, een topavond wat betreft de drankverkoop.
\nMaaike en Johan werd herhaalde malen gevraagd om over hun avonturen te vertellen en de meeste mensen waren er nu wel van overtuigd dat het inderdaad de geest van Sean Bourke was, die het dorp belaagde.
\nSheehan legde na terugkomst het lijk ergens in het kleine politiebureau en adviseerde de dorpsbewoners om naar huis te gaan, ramen en deuren te sluiten en binnen te blijven zolang er nog geen versterking was gearriveerd.
\nHet advies werd niet meteen opgevolgd maar een half uurtje later waren de meeste mensen dan toch wel vertrokken.
\nSlechts een iemand kwam nog binnen.
\nEen verzorgd uitziende heer, die de directeur van de plaatselijke fabriek bleek te zijn, vroeg aan de kastelein of hij bij hem de nacht kon doorbrengen omdat hij zich, gezien de gebeurtenissen van de afgelopen dag, thuis niet meer veilig voelde.
\nDe kastelein stemde toe en beloofde ook voor hem een matras op zolder te leggen.
\nDe directeur voegde zich bij zijn toekomstige kamergenoot en Maaike en Johan besloten om naar de bed and breakfast terug te gaan.
\nDe kastelein sloot af en ging de beide log\u00e9s voor naar hun slaapplaats.
\nOp de grond lagen, verscholen tussen de rommel, inderdaad twee matrassen en een paar lakens en dekens.
\nDe meegebrachte olielamp verspreidde een onrustig licht.
\n\u201cHet is niet erg comfortabel,\u201d sprak de kastelein verontschuldigend. \u201cMaar het komt uit een goed hart, moet je maar denken.\u201d
\nHij wenste hen een goede nacht en stommelde de trap weer af.
\nBarend en de directeur zaten een tijdje zwijgend bij elkaar totdat de directeur de stilte verbrak.
\n\u201cWat vind jij nou van dit alles?\u201d vroeg hij aan Barend. \u201cAls buitenstaander, bedoel ik. Denk jij echt dat de geest van Sean Bourke wraak komt nemen of zit er misschien iets anders achter?\u201d
\nBarend haalde zijn schouders op.
\n\u201cIk denk niet veel,\u201d antwoordde hij zonder enthousiasme. \u201cIk weet alleen dat ik niet in spoken geloof, dus dan zal er wel iets anders achter zitten.\u201d
\n\u201cMaar wat dan? Wie heeft er nou baat bij om mij dwars te zitten?\u201d
\n\u201cZitten ze jou dwars dan? Jij bent toch niet degene die vermoord is, of wel soms?\u201d
\nDe directeur keek Barend aan alsof deze hem op een volslagen nieuw gezichtspunt had gebracht, dat hij nog even moest verwerken.
\n\u201cHm, nee. Maar er zijn wel dreigementen aan mijn adres geuit.\u201d
\n\u201cWaarom dan? Ik dacht dat mensen in een kleine dorpsgemeenschap het altijd zo leuk met elkaar kunnen vinden.\u201d
\n\u201cDat was ook zo. Tot de brand in mijn fabriek uitbrak. Nou was ik goed verzekerd, dus ik heb van het verzekeringsgeld meteen mijn fabriek gemoderniseerd. Maar dan krijg je de afgunst! Sommige mensen beweren dat ik mijn fabriek zelf in brand gestoken heb om het verzekeringsgeld op te strijken. Onzin natuurlijk! Bovendien is de fabriek ook in het belang van het dorp. Heel wat mensen vinden er werk.\u201d
\nEr viel een stilte waarin alleen het bulderen van de storm te horen was.
\nHet walmende vlammetje van de olielamp zorgde voor een spookachtige verlichting in de overwegend duistere zolderkamer.
\nEen boom voor het raam achter Barends brede rug zwiepte wild heen en weer en de takken leken tot klauwen te vervormen, klaar om iemand te grijpen.
\nDe directeur staarde er angstig naar en deze keer was het Barend die de stilte verbrak.
\n\u201cIk heb me laten vertellen dat er ook iets was met iemand die levend verbrand is. Hoe heette hij ook al weer?\u201d
\nDe directeur sprong plotseling, als door en adder gebeten, overeind.
\n\u201cSean Bourke! De geest van Sean Bourke!\u201d gilde hij.
\nBarend keek hem verbaasd aan.
\n\u201cNou, een geest is hij pas geworden na die brand.\u201d
\nDe directeur leek hysterisch te zijn geworden en wees met uitpuilende ogen naar het raam achter Barend.
\n\u201dNee! Daar! Achter je! Kijk dan!\u201d
\nBarend draaide zich om en zag het silhouet van de wild heen en weer zwiepende boom.
\n\u201cVolgens mij is dat gewoon een boom.\u201d \u201cIk zag daarnet de gestalte van een mens of zoiets! Hij loerde door het raam naar binnen.
\nAlsof hij op zoek was naar me. Ik ben niet voor niets ondergedoken\u2026\u201d
\nBarend kwam overeind en liep naar het raam, terwijl hij bijna zijn nek brak over een paar dozen met kerstversiering.
\nHij kon in het donker buiten niet veel onderscheiden maar was toch wel nieuwsgierig geworden en morrelde aan het raam om dit te openen.
\nNa het nodige duw- en trekwerk lukte dit en Barend stak zijn hoofd naar buiten in de huilende wind.
\n\u201cAlle duivels. Wat een storm,\u201d mompelde hij en tuurde met tranende ogen naar beneden.
\nHij wist het niet zeker maar hij dacht inderdaad dat hij daar iemand zag rondsluipen.
\nZijn hart begon sneller te kloppen.
\nHij mat de afstand tot het platje beneden hem en nam een besluit.
\nHij klom uit het raam tot hij met zijn handen aan de vensterbank hing en overbrugde de laatste meter door zich voorzichtig af te zetten en op het platje beneden hem te springen.
\nBlijkbaar niet voorzichtig genoeg want het platje begaf het krakend onder het enorme gewicht van Barend, die daardoor twee meter lager met het nodige kabaal tussen allerhande horecabenodigdheden in een schuurtje terechtkwam.
\nWonder boven wonder liep het goed af, wat Barend er overigens niet van weerhield hartgrondig te vloeken.
\nHij krabbelde moeizaam overeind en vroeg zich af wat hij nu zou doen.
\nAls hij de geest, of wat het dan ook was, had willen verrassen, kon hij dat nu in ieder geval wel vergeten.
\nZijn komst had hij, ondanks het bulderen van de storm, nu wel luid en duidelijk aangekondigd.
\nHet beste was misschien maar om gewoon via de deur naar buiten te gaan en te kijken of hij op de een of andere manier weer op zolder kon komen.
\nHalf op de tast vond hij de deur, opende die en keek tot zijn schrik recht in de loop van een jachtgeweer.
\n\u201cHanden omhoog of je bent een kind des doods!\u201d klonk het onheilspellend.
\nBarend stak machinaal zijn handen in de lucht en probeerde in de duisternis te zien wie zich achter het enorme geweer schuilhield.
\n\u201cO, ben jij het,\u201d sprak de eigenaar van het vuurwapen en liet dit zakken. \u201cIk woon hiernaast en ik dacht dat ik iemand zag rondsluipen maar dat kan jij niet geweest zijn. Degene die ik zag, had een normaal postuur. Heb jij dat lawaai daarnet ook gehoord?\u201d
\n\u201cNou, niet alleen gehoord,\u201d bromde Barend en hij wreef nog eens over een paar pijnlijke plekken.
\nDe deur van de pub ging open en de eigenaar ervan voegde zich bij de mannen.
\n\u201cWat is hier allemaal aan de hand?\u201d vroeg hij argwanend.
\n\u201cWel,\u201d sprak de man met het jachtgeweer. \u201cIk zag iemand rondsluipen, dus ik pakte mijn geweer omdat ik het niet vertrouwde en ondertussen was jouw log\u00e9\u2026\u201d Hij wees naar Barend, die intussen ergens anders naar keek. \u201c\u2026ook op pad gegaan. Uiteindelijk vonden we elkaar maar niet onze rondsluiper.\u201d
\n\u201cMaar ik vind wel iets anders,\u201d bromde Barend en liep naar de deur van de pub.
\nDe mannen volgden Barend en zagen, net als hij, een bijl die in de deur geslagen was met daartussen een papier geklemd waarop geschreven was.
\nBarend trok het papier los en las vluchtig de tekst.
\nVervolgens keek hij naar de nieuwsgierige gezichten van de beide mannen.
\n\u201cMoet je horen wat er staat,\u201d nodigde Barend uit en begon voor te lezen. \u201cHum het uur van de wraak is aangebroken. Niemand zal het dorp levend verlaten tot de schuldigen gestraft zijn. Ondertekend: de geest van Sean Bourke.\u201d
\nZe keken elkaar eens aan.
\n\u201cDaar weet die weduwe Bourke vast meer van,\u201d gromde de man met het jachtgeweer. \u201cIk zal wat maten optrommelen om haar eens aan de tand te voelen. Dat had al veel eerder moeten gebeuren!\u201d
\nHij maakte een zwaaiende beweging met zijn geweer en verdween in de vliegende storm.
\nBarend keek hem na en wenkte toen de kastelein.
\n\u201cKom eens kijken als je wilt. Ik moet je wat laten zien.\u201d
\nIn het schuurtje wees hij naar het gat in het dak.
\n\u201cKijk, ik dacht dat ik iemand zag rondsluipen en die wilde ik achtervolgen en toen ben ik per ongeluk door je dak heen gezakt.\u201d
\n\u201cAch,\u201d sprak de kastelein. \u201cDat dak is niet zo erg. Dat was toch verrot. Ik maak me meer druk over weduwe Bourke. Niet dat het mijn vriendin is, maar die Kelly met zijn geweer is een agressieveling.
\n\u201cWeduwe Bourke?\u201d schrok Barend. \u201cMaar daar logeren mijn vrienden toch ook?\u201d
\n\u201cIk zou maar eens gaan kijken als ik jou was. Als Kelly het op zijn heupen heeft, is niemand veilig..\u201d<\/p>\n
Bij het huisje van weduwe Bourke keken drie mannen toe hoe een vierde met een jachtgeweer hard op de deur bonkte.
\nBoven hen ging een raampje open en een slaperige Johan stak zijn hoofd naar buiten.
\n\u201cWat willen jullie, midden in de nacht?\u201d vroeg hij verstoord.
\n\u201cWij willen weduwe Bourke spreken!\u201d riep Kelly.
\n\u201cO, dan moet je niet bij mij zijn,\u201d besloot Johan en deed het raam weer dicht.
\n\u201cWat is er aan de hand?\u201d vroeg Maaike, die ook wakker geworden was, slaperig.
\n\u201cAch, een stelletje imbecielen willen weduwe Bourke spreken. Dat is toch niet normaal, zeg! Midden in de nacht!\u201d
\nBuiten werd weer op de deur gebonkt en er werd dit keer bij geschreeuwd dat ze deze zouden intrappen als er niet onmiddellijk opengedaan werd.
\n\u201cZijn ze nou helemaal gek geworden!\u201d riep Johan verontwaardigd.
\n\u201cDoe jij anders even open,\u201d stelde Maaike voor, die nu ook uit bed kwam. \u201cIk denk dat weduwe Bourke dat niet durft.\u201d
\nJohan schoot snel in zijn broek en ging mopperend de trap af.
\nHij opende de deur en keek tot zijn schrik recht in de loop van Kelly\u2019s jachtgeweer.
\n\u201cOpzij, vreemdeling!\u201d riep Kelly. \u201cWij willen weduwe Bourke spreken!\u201d
\nJohan duwde de loop van het geweer voor zijn gezicht weg.
\n\u201cKan dat niet wat vriendelijker?\u201d
\nKelly zei niets maar wurmde zich langs Johan heen, het huis binnen.
\nDeze gaf niet echt mee en Kelly begon te duwen.
\nMaaike, die intussen ook beneden gekomen was, pakte een kruk uit de gang en prikte Kelly, met de poten ervan voorwaarts gericht, terug naar buiten.
\n\u201cOp deze manier kom je zeker niet binnen, lomperik!\u201d snoof Maaike en ging naast Johan staan.
\nKelly leek door deze onverwachte aanval, en misschien ook wel door het nachtgewaad van Maaike, even van zijn stuk gebracht maar herstelde zich en wilde zijn geweer op hen richten.
\nJohan zag dit, sprong naar voren en greep het geweer vast, waarna een worsteling ontstond.
\nEen van de door Kelly meegebrachte kornuiten wilde zich er ook mee bemoeien maar werd daarvan weerhouden door Maaike die naar voren sprong en hem een welgerichte trap op een daar niet op berekende plaats verkocht.
\nDat was het sein voor de twee anderen om te hulp te schieten.
\nDe ene probeerde Maaike op de grond te drukken en de andere greep Johan, die net Kelly tegen de vlakte had geslagen, van achteren bij de nek vast.
\nJohan boog zich diep voorover, zodat de man over Johan heen, op de grond viel.
\nMaaike had zich ondertussen achterover laten vallen, zette een voet in de buik van de meevallende belager en zwiepte hem aldus over zich heen, zodat hij achter haar op de grond smakte.
\nDaarna draaide ze zich vliegensvlug op haar zij en graaide het geweer voor Kelly zijn neus weg, die daar met een van pijn vertrokken gezicht naar op weg was.
\nOp dat moment kwam Barend aanzetten.
\n\u201cEn nou is het over!\u201d donderde hij op goed geluk.
\nOp de een of andere manier maakte de kolossale gestalte van Barend, die zich onheilspellend tegen het schijnsel van een lantaarnpaal aftekende, zoveel indruk dat het inderdaad ook over was.
\nJohan en Maaike voegden zich bij Barend en de anderen kwamen moeizaam overeind.
\n\u201cWaar is die drukte allemaal voor nodig?\u201d vroeg Barend ontstemd.
\n\u201cDeze agressievelingen wilden met alle geweld hier naar binnen,\u201d antwoordde Maaike en ging weer bij de voordeur van het huisje staan, terwijl ze het geweer bij zich hield.
\nHet geluid van de korte schermutseling had klaarblijkelijk een aantal mensen uit hun nachtrust gehaald en er vormde zich een kleine menigte, zodat er drie partijen ontstonden.
\nAan de ene kant Maaike, Johan en Barend die voor de ingang van het huisje stonden en aan de andere kant vier mensen die naar binnen wilden, gadegeslagen door een verbaasd publiek.
\nBarend hield door zijn machtige aanwezigheid en de rust die hij uitstraalde, de meute in bedwang maar wist verder eigenlijk niet wat hij met de situatie aan moest.
\n\u201cLuister,\u201d sprak Maaike, die het initiatief nam. \u201cJullie willen weduwe Bourke spreken. Dat kan, maar wel op een normale manier. E\u00e9n van jullie mag met mij mee naar binnen, terwijl de rest buiten blijft wachten.\u201d
\nKelly stapte direct naar voren en meteen daarna nog iemand.
\n\u201cIk ben de buurman van weduwe Bourke,\u201d verklaarde deze, terwijl hij misprijzend naar Kelly keek. \u201cIk wil er ook graag bij zijn.\u201d
\n\u201cDat kan,\u201d gaf Maaike toe en de twee gingen met haar naar binnen.
\nJohan en Barend posteerden zich voor de ingang en wachtten met de mensen buiten, op de uitslag van het gesprek.
\nDit liet niet lang op zich wachten
\n\u201cZe is er vandoor! Weg! Verdwenen!\u201d brulde Kelly zodra hij weer buiten was.
\nDe mensen keken elkaar ongelovig aan en iedereen begon met iedereen te praten.
\n\u201cHet is inderdaad waar,\u201d zei Maaike, een beetje beduusd.
\n\u201cHeb je wel goed gekeken?\u201d vroeg Johan.
\n\u201cNatuurlijk,\u201d antwoordde Maaike ge\u00ebrgerd \u201cHet is geen paleis met zoveel kamers dat je er makkelijk eentje over het hoofd ziet.\u201d
\n\u201cMoet je daar eens kijken,\u201d zei Barend en knikte met zijn hoofd naar het andere eind van het dorp.
\nIn de verte was een oranjerode gloed zichtbaar die allengs groter werd.
\nDe gesprekken verstomden en de mensen keken vol ongeloof en angst naar de nieuwste ontdekking.
\n\u201cWie durft er met me mee te gaan om te kijken wat dat is!\u201d schreeuwde Kelly en keek verwilderd om zich heen.
\nEen handjevol mensen voegde zich bij hem, terwijl het merendeel stilletjes naar huis afdroop.
\nMaaike, Johan en Barend bleven achter en besloten om ook maar naar binnen te gaan.
\n\u201cAls het belangrijk is, horen we er zo wel van, vrees ik,\u201d bromde Barend.
\n\u201cZal ik even thee zetten?\u201d stelde Johan voor. \u201cIk ben een beetje over mijn slaap heen, eerlijk gezegd.\u201d
\nHij zette een ketel met water op het gasfornuis en ging daarna bij de anderen in de woonkamer zitten.
\n\u201cIk weet zo langzamerhand niet meer wat ik ervan denken moet,\u201d begon Maaike het gesprek.
\n\u201cHoe kom jij hier eigenlijk verzeild?\u201d vroeg Johan aan Barend, die een pijp stopte.
\n Barend vertelde in het kort zijn belevenissen.
\n\u201cIk heb dus inderdaad iemand gezien,\u201d sloot hij af. \u201cMaar ik had niet het idee dat het een geest was.\u201d
\n\u201cMaar hoe verklaar jij dan al die rare dingen?\u201d vroeg Maaike.
\n\u201cIk verklaar helemaal niets,\u201d zei Barend. \u201cIk weet alleen wat ik gezien heb en dat is dus niet veel.\u201d
\n\u201cWaar zou die weduwe Bourke zijn?\u201d vroeg Johan zich af.
\n\u201cDat arme mens is natuurlijk gevlucht toen die idioten op de deur begonnen te bonzen,\u201d veronderstelde Maaike.
\nJohan stond op en inspecteerde de slaapkamer van de weduwe.
\n\u201cHet bed is niet beslapen!\u201d riep hij naar beneden. \u201cEn er liggen ook geen kleren van haar. Als ze echt hals over kop weg is gegaan, zou ze nooit de tijd gehad hebben om zich helemaal aan te kleden. Ze moet dus al eerder weggegaan zijn.\u201d
\n\u201cDat zou kunnen,\u201d dacht Maaike. \u201cMaar het hoeft natuurlijk niet. Misschien durfde ze niet te slapen en had ze haar kleren nog aan.
\n\u201cJa, dan wachtte ze zeker in het stikdonker op de dingen die zouden kunnen gaan gebeuren,\u201d spotte Johan, die inmiddels weer beneden gekomen was. \u201cEr brandde geen licht in huis al die tijd.\u201d
\n\u201cMisschien durfde ze dat niet aan te doen uit angst voor bezoek. Of misschien is ze gewoon daarvoor al ergens heen gegaan,\u201d dacht Maaike en goot kokend heet water in een theepot.
\n\u201cIk vind het maar raar,\u201d bromde Johan. \u201cWaar moet zo iemand heen met dit weer en om deze tijd?\u201d
\nMaaike zette voor ieder een kopje met dampende thee neer.
\nMisschien is ze bij iemand die ze vertrouwt en wacht ze daar de dingen af die komen gaan.\u201d
\n\u201cDat zou natuurlijk kunnen,\u201d gaf Johan toe.
\nBarend blies kleine rookwolkjes uit zijn pijp in het schaars verlichte kamertje.
\n\u201cIk vind het ook wel interessant om te bedenken wat wij gaan doen. Ik heb geen zin om hier langer te blijven dan strikt noodzakelijk is.\u201d
\n\u201cDe auto wordt morgen gemaakt dus ik neem aan dat we, na het afleggen van een verklaring aan de politie, wel mogen vertrekken. Maar ben jij dan niet nieuwsgierig naar de oplossing van dit mysterie?\u201d vroeg Johan.
\n\u201cIk houd niet van mysteries,\u201d bromde Barend. \u201cWat mij betreft zoeken ze het allemaal zelf maar uit.\u201d
\nOp dat moment werd er aan de deur gebeld.
\nJohan stond op.
\n\u201cZe worden al beleefder. Ik zal eens kijken wie dat is.\u201d
\n\u201cHallo,\u201d zei Kelly. \u201cMag ik even binnenkomen?\u201d
\n\u201cBen je alleen?\u201d vroeg Johan en keek in de lege straat.
\n\u201cZoals je ziet. Mijn kameraden zijn naar huis.\u201d
\nJohan deed de deur uitnodigend open en Kelly stapte binnen.
\n\u201cAllereerst mijn excuses voor daarnet,\u201d sprak Kelly verzoenend, terwijl hij van de thee slurpte die Maaike voor hem ingeschonken had. \u201cIk laat me wel eens gaan maar dat hebben jullie terecht afgestraft, daarnet. Waar ik voor kom, is het volgende. Laat ik eerst nog maar eens zeggen dat ik absoluut niet in geesten of zo geloof. Maar wat ik absoluut ook niet begrijp is, dat die oranje gloed zomaar verdwenen was zonder sporen achter te laten op het moment dat wij aankwamen. Echt spoorloos verdwenen. En wat we w\u00e9l hoorden toen, was een soort monnikenmuziek. Wat ik me kan herinneren is dat jij dat ook gehoord hebt en er een monnik bij zag die spoorloos verdween. Klopt dat?\u201d
\n\u201cNou,\u201d zei Maaike. \u201cHet deed me aan een monnik denken. Maar dat kwam misschien ook omdat ik die zang erbij hoorde. Hij leek eigenlijk ook wel op een grote kabouter of zo.\u201d
\n\u201cWel, mijn kameraden zijn ervan overtuigd dat het de geest van Sean Bourke is, maar ik weiger dat te geloven. Toch moet ik toegeven dat ik voor dit alles geen goede verklaring heb en dat kan ik niet uitstaan! Hebben jullie er soms een verklaring voor? Jullie komen tenslotte van buiten en zijn niet zo bijgelovig als de mensen in deze streek.\u201d
\nKelly keek ze hoopvol aan.
\nMaaike moest bijna lachen.
\n\u201cSorry, ik weet echt niets zinnigs daarover te zeggen. Ik ben gewoon verbaasd en weet het niet. Ik vind alles heel vreemd maar…ja…\u201d Kelly keek vragend naar Johan en Barend.
\nJohan haalde alleen maar zijn schouders op en Barend bestudeerde zijn pijp.
\nKelly stond op.
\n\u201cBedankt voor de thee. Zouden jullie mij een plezier willen doen en het mij laten weten zodra je wat ontdekt. Ik kan hier echt niet tegen, weet je. Het maakt me razend.\u201d
\nJohan begeleidde hem naar de deur en Kelly verdween teleurgesteld in de stormachtige nacht.
\nBarend klopte zijn pijp uit.
\n\u201cIk denk dat ik ook maar eens ga. Geest of geen geest: laten we afspreken dat we contact met elkaar opnemen, zodra er iets te melden is. En geen actie ondernemen zonder overleg. Er is al een dode gevallen en iedereen hier in het dorp wordt steeds gekker van de zenuwen. We zien elkaar morgenochtend wel in de pub.\u201d
\n\u201cZou je niet liever hier blijven?\u201d vroeg Johan. \u201cDe weduwe is er nou toch niet.\u201d
\n\u201cEn dan zeker in haar bed gaan liggen. Of hier in een stoel gaan zitten. Nee, dank je. Op de zolder van de pub heb ik tenminste een eigen matras.\u201d
\n\u201cMaar daar is ook die directeur en die is momenteel het doelwit, nu die andere dood is.\u201d
\n\u201cIk heb het idee dat onze naargeestige moordenaar zich vannacht niet meer laat zien. Bovendien zou het me niets verwonderen als die Kelly met zijn geweer bij de pub de wacht houdt.\u201d
\nBarend wenste hen een goede nacht en wandelde, voort geblazen door wind, in een flink tempo naar de pub.
\nMaaike en Johan dronken nog een kopje thee en besloten toen toch maar om naar bed te gaan.
\nEn, hoewel ze dachten dat het moeilijk zou zijn om de slaap te vatten, lukte dit wonderwel. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Toen Johan en Barend de pub betraden, bleek Maaike daar inderdaad te zijn. Het ergste tumult dat het verslag van haar belevenissen veroorzaakt had, was net wat geluwd. Deze keer werd ze ogenblikkelijk serieus genomen en Sheehan, de plaatselijke politievertegenwoordiger, stond op het punt om met een paar \u2018dappere mannen\u2019 het lijk van de gehangene […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[10],"tags":[],"class_list":["post-819","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-de-geest-van-sean-bourke"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p7ZNnz-dd","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/819","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=819"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/819\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":820,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/819\/revisions\/820"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=819"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=819"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=819"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}