\u00a0
\nDe oude auto stond er verloren bij in de ruige uitgestrektheid van het lege land.
\nHet vehikel was niet bestand geweest tegen de slechte wegen die zich als een rafelig koord door het kale heuvellandschap slingerden.
\nDe techniek had het afgelegd tegen de natuur.
\nTwee mensen scharrelden om de auto als nietige insecten die niet wisten hoe ze met hun lading verder moesten.
\nEen jongeman\u00a0 boog zich over de motor en rommelde wat aan draadjes en uitsteeksels zonder precies te weten wat te doen.
\nZijn vriendin had de moed al opgegeven, was weer in de auto gestapt en bekeek het sombere landschap door een modieuze zonnebril hoewel er geen spoor van zonnestralen te bekennen was.
\nDe jongeman, Johan geheten, kwam onder de geopende motorkap vandaan en keek mistroostig naar de groengolvende einder alsof daar een oplossing te vinden was.
\nPlotseling gaf hij de auto een trap als om deze te straffen voor zijn onbetrouwbaarheid.
\n\u201cAutopech!\u201d riep hij boos. \u201dNou, dat kan er ook nog wel bij in deze vakantie! Twee weken slecht weer was zeker nog niet genoeg.\u201d
\nHij veegde zijn handen af aan een papieren zakdoek en gooide die expres op de grond, in de natuur, medebederver van de vakantiepret.
\nTenslotte richtte hij zich tot zijn vriendin Maaike die schijnbaar ook iets op haar kerfstok had.
\n\u201cIk hoor het je nog zeggen: laten we eens naar Ierland gaan. Interessant land, oude cultuur, prachtig landschap, pittoreske dorpjes, vriendelijke bevolking\u2026\u201d
\nHij sloot de motorkap met een klap die verloren ging in de stilte van de grauwgroene heuvels, opende het portier en ging met een verongelijkt gezicht achter het stuur zitten.
\n\u00a0\u201c\u2026Maar als je een vriendelijke Ier\u00a0 nodig hebt, is er natuurlijk nergens een te vinden. Hadden we mijn zin maar gedaan. Zaten we nu lekker in Spanje.\u201d
\nMaaike keek naar Johan en deed langzaam haar zonnebril af zodat haar grote ogen goed uitkwamen.
\n\u201cJa, waren we maar naar Spanje gegaan,\u201d smaalde ze. \u201cDan hadden we nu tenminste autopech in de brandende zon. Want autopech zouden we met dit wrak in ieder geval toch gehad hebben. Je weet dat ik deze geleende auto van het begin af aan niet vertrouwd heb. Ik was liever met je sportwagentje gegaan. Maar dat kon niet want die dikke uit zijn krachten gegroeide oom van je moest zo nodig mee op de terugweg. En die zou er in je sportwagentje niet bijpassen. Dus omdat jouw duistere oom zo nodig illegaal een dure auto en weet ik wat al niet meer, in Ierland wil verkopen en graag een goedkoop ritje terug wil hebben, rijden wij al twee weken rond in zo\u2019n gammele brik!\u201d
\n\u00a0\u201cNou ja,\u201d opperde Johan vergoelijkend, \u201cHij zou gelijk een paar moeilijk verkrijgbare onderdelen voor mijn oude MG op de kop tikken.\u201d
\n\u201cDaar hebben we nou niet veel aan.\u201d
\nJohan opende het handschoenentasje en haalde daar een kaart van Ierland uit.
\n\u201cAan ruzi\u00ebn hebben we ook niet veel. Laten we maar eens kijken of er een dorp met een garage in de buurt is.\u201d
\nHij volgde met zijn vinger op de kaart de weg die ze gereden waren.
\n\u201cWat een uithoek is het hier. Het dichtstbijzijnde dorp is op dat schiereiland daar. Dat lijkt me zeker wel twee uur lopen.
\nIk weet niet of ik daar nu wel zo\u2019n zin in heb.\u201d
\nMaaike keek hem spottend aan.
\n\u201cNou jongen, dan bestel je toch een taxi. Of wacht: neem de bus of de tram. Dat is meteen een stuk goedkoper.\u201d
\n\u00a0\u201cLaten we maar gaan lopen dan,\u201d bromde Johan en stapte uit.
\nZe duwden de auto in de berm van de smalle weg en gingen zwijgend op pad.
\nDe stilte was drukkend en Johan zocht naar een opening voor een gesprek.
\n\u201cAch, het is eigenlijk best wel lekker om even de benen te strekken.\u201d
\nHij legde een arm om haar schouder.
\n\u201cEn je hebt gelijk hoor. Ierland is overweldigend mooi, als je hier zo door dit lege gebied loopt waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Je zou echt niet zeggen dat we al bijna aan het eind van een millennium zitten.\u201d
\nMaaike vlijde haar hoofd even tegen zijn schouder.
\n\u201cHet is in ieder geval droog,\u201d vervolgde Johan. \u201cEn wie weet: misschien valt het allemaal wel mee en zijn we met een uurtje weer terug met een takelwagen.\u201d<\/p>\n
<\/p>\n
Het was zeker vier uur later toen ze, krap gezeten in een bestelbusje met een vriendelijke Ier in de stromende regen, terug gingen naar de plek waar ze de auto achtergelaten hadden.
\nDeze bleek heel wat moeilijker te vinden dan je zou verwachten van een lange weg zonder zijwegen.
\n\u201cIk snap er niets van,\u201d zei Johan. \u201cVolgens mij hadden we er allang moeten zijn.\u201d
\n\u201cMisschien komt het doordat alles er een beetje anders uitziet in de regen,\u201d opperde Maaike.
\n\u201cNee hoor, we zijn er al voorbij. Kijk, daar heb je die twee bulten in het landschap waarvan ik zei dat ze me ergens aan deden denken.\u201d
\n\u201cJa inderdaad, die leuke opmerking herinner ik me nog. We moeten terug.\u201d
\nMaaike legde verontschuldigend aan de Ier uit dat ze hun auto per ongeluk voorbij gereden waren.
\nDeze maakte daar geen punt van en keerde op de smalle weg.
\n\u201cZulke dingen kunnen nu eenmaal gebeuren,\u201d zei hij berustend.
\nMaaike en Johan tuurden ingespannen naar de kant van de weg.
\nZe snapten er niets van.
\nZo\u2019n auto kon toch niet zomaar verdwijnen?
\nEn toch waren ze er langs gereden zonder hem te zien.
\n\u201cIs dat hem soms?\u201d vroeg de Ier plotseling en wees met z\u2019n hoofd naar iets roods in de struiken, een paar meter van de weg af.
\n\u201cJa,\u201d antwoordde Johan. \u201cDat moet hem zijn.\u201d
\nDe bestelauto stopte en Maaike en Johan stapten uit, waarna de Ier langzaam achteruit de berm inreed.
\nJohan liep om de struiken heen en constateerde dat de auto vanaf de andere kant inderdaad niet goed te zien was.
\nBleef natuurlijk de vraag over, hoe dat ding daar dan terechtgekomen was.
\n\u201cMisschien is hij van z\u2019n handrem afgegaan en naar beneden gehobbeld,\u201d veronderstelde Maaike.
\n\u201cEen auto gaat toch niet zomaar uit zichzelf hobbelen en bovendien: zo stijl is het hier niet. Nee, ik denk eerder dat een groep opgeschoten kinderen dat gedaan heeft of zo. De deur kan niet op slot dus ze kunnen overal bij.\u201d
\n\u201cWaar haal jij die kinderen zo snel vandaan dan? Me dunkt dat het hier nogal onbewoond is. Bovendien zie ik ook geen sporen van kindervoeten op de grond.\u201d
\n\u201cDe grond is vrij hard en grassig en daarom zie je geen voetafdrukken,\u201d zei Johan, die altijd graag gelijk wilde hebben.
\nDe Ier had intussen de auto met een trekkabel aan zijn eigen auto vastgemaakt en kwam bij Maaike en Johan staan.
\nHet regende nog steeds pijpenstelen.
\n\u201cDit zou het werk kunnen zijn van de geest van Sean Bourke,\u201d sprak hij op samenzweerderige toon en keek peinzend voor zich uit.
\n\u201cWie zegt u?\u201d vroeg Johan, die dacht dat de kennis van de Engelse taal hem in de steek liet.
\n\u201cDe geest van Sean Bourke,\u201d herhaalde de Ier en maakte vooralsnog geen aanstalten om de zaak verder uit te leggen.
\n\u201cZullen we maar weer in de auto gaan zitten,\u201d stelde Maaike voor. \u201cIk word zo onderhand drijfnat hier buiten.\u201d
\nMaaike en Johan zetten al een stap in de richting van het bestelbusje maar de man bleef staan en begon te vertellen.
\n\u201cSean Bourke is een paar jaar geleden bij een brand om het leven gekomen. Sindsdien gebeuren er allerlei vreemde dingen bij ons in het dorp. Er zijn steeds meer mensen die denken dat de geest van Sean Bourke daar achter zit. En nu weer deze auto\u2026\u201d
\n\u201cO, zit dat zo,\u201d zei Johan en trok er een gezicht bij dat er geen misverstand over liet bestaan dat hij van de drie verklaringen voor het raadsel van de van plaats veranderde auto, dit toch wel de meest onwaarschijnlijke vond.<\/p>\n
\u00a0
\nEen uurtje later stonden ze in de kleine garage van het dorp.
\nHet zag er armoedig en rommelig uit.
\nOveral verspreid lagen of hingen gereedschappen en auto-onderdelen.
\nDe verlichting liet ook te wensen over en de lucht was doordrenkt van een penetrante geur van olie en benzine.
\nDe garagehouder bekeek de defecte motor als een dokter die een pati\u00ebnt onderzoekt.
\nMaaike en Johan keken gespannen naar het gezicht van de garagehouder in de hoop dat de bezorgde blik zou plaatsmaken voor een meer ontspannen variant.
\nEindelijk kwam de man uit zijn gebogen houding overeind en veegde zijn handen af aan een doek die net zo vies was als zijn handen.
\nHij pakte een flesje whiskey tussen de blikken olie vandaan, draaide de dop los, nam een slokje en spoelde dit een paar maal door de mond als om de tong wat losser te maken.
\n\u201cHet spijt me voor jullie, maar het zal een paar dagen gaan duren. Ik moet morgen eerst onderdelen in de stad halen die ik niet voorradig heb. Eerder kan ik niet aan de slag. Ook een slokje?\u201d
\nHij hield Johan de fles voor maar die bedankte.
\nHij baalde van deze vakantie.
\nWat een ontspannen periode had moeten worden waarin ze weer eens tijd aan elkaar zouden besteden, ontaardde steeds meer in een geforceerd samenzijn.
\nDe bezienswaardigheden konden Johan niet altijd boeien en als ze eindelijk eens in een gezellige pub zaten, hield Maaike het al snel voor gezien omdat ze niet van dat dronkemansgedoe hield.
\nHet vooruitzicht om een paar dagen in dit afgelegen gat vast te zitten, benauwde hem.
\n\u201cIs er niet een andere garage die die onderdelen wel heeft?\u201d vroeg hij op goed geluk. \u201cDan gaan we daar wel heen.\u201d
\n\u201cZeker wel. Er is er een, 30 mijl hiervandaan. Maar die zal nu ook wel dicht zijn. Het loopt zo langzamerhand tegen de avond, h\u00e8.\u201d
\nDe man keek Johan begripvol aan.
\n\u201cAch, en wat is een paar dagen op een heel mensenleven nou, tenslotte. Wij zeggen hier altijd: God schiep de tijd en Hij maakte daar meer dan genoeg van.\u201d
\nMaaike was intussen naar de deuropening gewandeld en keek naar het dorpje met de smalle straatjes.
\nHet regende niet meer en de pastelkleurige huisjes stonden er schilderachtig bij in de avondschemering.
\nJammer nou dat Johan hier niet echt van kon genieten.
\nZe hield echt wel van hem maar vond hem af en toe erg oppervlakkig en niet altijd gezellig.
\nZe had wel eens het idee dat hij er liever met een paar vrienden op uit was getrokken dan met haar.
\nDe garagehouder kwam bij haar staan, gevolgd door Johan.
\n\u201cWe wonen hier nu eenmaal in een afgelegen deel van het land. Maar als je deze straat uitloopt, kom je in ieder geval bij een leuke pub. Daar kun je ook wel een slaapplaats regelen.\u201d
\nMaaike en Johan bedankten de garagehouder en gingen zwijgend op weg.
\nHet dorp bestond uit niet meer dan een hoofdstraat, waardoor zij nu liepen en hier en daar een zijstraatje dat ook geheel verlaten was.
\nToch brandde achter lang niet elk raam van de kleine huisjes licht en Johan vermoedde wel dat menig bewoner in de pub zou zitten.
\nWat moet je anders doen als je in zo\u2019n achterlijke vlek op de landkaart woont waar niets te beleven valt, dacht hij.
\nNou ja, voor de televisie hangen dan misschien.
\nHij gaf de Ieren groot gelijk dat ze dan maar voor de pub kozen.
\nEen groot grauw uithangbord, dat er in vroeger dagen vast heel kleurig uitgezien moest hebben, gaf aan, dat het gebouw waar ze nu voorstonden, een \u2018singing pub\u2019 was.
\nOm het muzikale ervan nog eens te benadrukken, was er een cartoonachtige muzikant op afgebeeld die een accordeon zo\u2019n beetje in twee\u00ebn trok.
\nJohan keek misprijzend naar het kunstwerk en hoopte dat dit inderdaad het geval zou zijn.
\nZijn muziekkeuze was beslist een andere\u00a0 dan die van de gemiddelde Ierse pubganger.
\nHij opende de deur, schoof een kleed opzij, dat daar waarschijnlijk tegen de tocht hing en stond vervolgens in een lawaaierige ruimte die blauw stond van de rook.
\nJong en oud zat of stond gezellig te praten en te drinken.
\nHet meubilair en de overige inboedel verkeerden in zo\u2019n slechte staat dat ze die op een Amsterdamse rommelmarkt niet eens zouden durven aanbieden voor de verkoop.
\n\u201cDus dit is die gezellige pub waar die garagehouder het over had,\u201d mopperde Johan.
\nMaaike keek hem eens aan.
\n\u201cHet fijne van jou vind ik altijd, dat je bij een beetje tegenslag toch je goede humeur weet te behouden.\u201d
\n\u201cGoed goed. Ik begrijp de hint. Ik zal proberen te genieten van deze authentieke Ierse ontmoetingsplaats.
\nIk zal me dus maar onder het volk begeven om een pilsje te gaan halen.\u201d
\nMaaike zocht en vond een tafeltje met twee in slechte staat verkerende stoelen, die in ieder geval vrij waren.
\nZe ging voorzichtig zitten en keek eens om zich heen.
\nLinks van haar hing een Ier met zijn hoofd op tafel te slapen en rechts zaten twee mannen op brallerige wijze schuine moppen te tappen terwijl hun vrouwen zedig voor zich uit keken.
\n\u201cGeef me toch maar iets waar geen alcohol inzit,\u201d zei ze tegen Johan, die net terug kwam van de toog en twee pilsjes op tafel zette.
\n\u201cVanwege die daar zeker,\u201d zei Johan en knikte met zijn hoofd naar de man die zijn roes uitsliep. \u201cNou, eerst moeten deze glazen leeg v\u00f3\u00f3r ik nieuwe ga halen.\u201d
\nHij ging resoluut zitten.
\nIets t\u00e9 resoluut voor de gammele stoel, die zich daarop spontaan van zijn rugleuning ontdeed zodat Johan achterover klapte, met zijn benen de tafel raakte en zodoende de glazen omgooide.
\nMaaike kon maar net haar lachen inhouden en Johan gaf geen krimp.
\nHij krabbelde overeind en begaf zich opnieuw naar de toog.
\n\u201cOk\u00e9 Jij je zin. Ze zijn leeg.\u201d
\nBij aankomst bleek de eigenaar van het etablissement al twee nieuwe \u2018pints\u2019 voor hem in te tappen.
\n\u201cHier. Twee nieuwe van het huis. Jij kon tenslotte ook niet weten dat niet alle stoelen hier even stevig zijn. Hoe vind je het overigens in Ierland?\u201d
\n\u00a0\u201cPrachtig, maar wel een beetje regenachtig,\u201d antwoordde Johan enigszins stuurs.
\n\u201cTja, wat dit land nodig heeft, is een dak erop. Hoe lang blijf je in ons dorp?\u201d
\n\u201cEen paar dagen maar, tot onze auto gerepareerd is. Kan ik hier ergens overnachten? O ja, en in plaats van dat bier een cola graag.\u201d
\nDe kastelein schoof een pint opzij en schonk een cola in.
\n\u201cDe enige \u2018bed and breakfast\u2019 die we hebben, is die van weduwe Bourke. Ik zal haar adres voor je opschrijven.\u201d
\nMaaike was blij dat Johan weer bij haar kwam zitten.
\nZe voelde zich niet erg op haar gemak.
\n\u201cIk heb al een adres gekregen waar we kunnen overnachten. Bij ene weduwe Bourke,\u201d zei Johan.
\n\u201cDie naam Bourke heb ik al eens eerder gehoord.\u201d
\nDe slaper aan het tafeltje naast hen ontwaakte plotseling, kwam met een schok overeind en schreeuwde luid: \u201dSean Bourke!\u201d
\nEven trok hij de aandacht van de hem omringende mensen maar al vrij snel ging men verder met waarmee men bezig was.
\nDe man keek verward om zich heen en liet tenslotte zijn blik op Maaike en Johan rusten, die hem nog steeds geschrokken aankeken.
\n\u201cSorry als ik jullie liet schrikken maar ik droomde net over Sean Bourke. Afschuwelijk! Ik zag het weer helemaal voor me.\u201d
\nHij boog zich voorover naar Maaike en Johan.
\n\u201cHebben jullie wel eens iemand zien branden? Dus echt iemand in lichterlaaie zien staan?\u201d
\n\u201cIk?\u201d vroeg Johan. \u201cEh, nee.\u201d
\nDe man stond moeizaam op en schommelde naar de\u00a0 uitgang.
\n\u201cIk ga even een luchtje scheppen.\u201d
\nJohan keek hem na.
\n\u201cEen luchtje scheppen? Ga liever je roes uitslapen. Nou ja, ik ga even bellen naar het afgesproken adres. Kijken of ome Barend er al is.\u201d
\nHij stond zuchtend op en ging weer richting toog.
\n\u201cDan zal ik hem zeggen dat hij alvast hierheen moet komen. Anders halen we de boot terug naar Nederland niet eens.\u201d
\n\u201cEn als hij eventueel geen zin heeft om hierheen te komen: niet aandringen hoor. Gaan we lekker met z\u2019n tweetjes naar huis,\u201d riep Maaike hem na.\u00a0\u00a0\u00a0
\nJohan was nog niet weg, of iemand anders meldde zich al bij Maaike.
\n\u201cU bent toch niet al te erg geschrokken, hoop ik,\u201d vroeg een oude man.
\n\u201cNee hoor. Wat is dat toch met die Sean Bourke?\u201d
\nDe man ging er eens goed voor zitten, haalde een pijp tevoorschijn en begon die te stoppen.
\n\u201cHet is al weer een paar jaar geleden dat het gebeurde. Aan de rand van het dorp staat een kleine fabriek. Op een kwade dag brak er brand uit.\u201d
\nHij haalde een doosje lucifers voor de dag en stak de brand in zijn nu gestopte pijp.
\n\u201cAlle werknemers wisten zich te redden, behalve Sean Bourke. Die zat in een nogal ge\u00efsoleerd gedeelte van de fabriek en niemand had de moeite genomen om hem te waarschuwen. Alleen die man van daarnet had hem nog even gezien, brandend als een fakkel.\u201d
\nJohan was inmiddels weer aan tafel gaan zitten en luisterde met een half oor naar het vervolg van het verhaal.
\n\u201cMaar nu komt het eigenaardige: het lichaam is na de brand nooit gevonden en volgens sommigen waart de geest van Sean Bourke rond om wraak te nemen op diegenen die hem hebben laten branden.\u201d
\nDe man keek eens om zich heen en boog zich voorover naar Maaike en Johan.
\n\u201cVooral de laatste tijd gebeuren er dingen die niet te verklaren zijn,\u201d sprak hij op gedempte toon.
\nAlsof het afgesproken was, werd plotseling het gordijn bij de buitendeur opzij geschoven en de man die net een luchtje was gaan scheppen, kwam hevig bloedend aan het hoofd met een luide gil binnenstormen.
\nVerdwaasd keek hij om zich heen.
\n\u201cSean Bourke! De geest van Sean Bourke!\u201d
\nEr ontstond een licht tumult in de pub en de mensen verzamelden zich om hem heen.
\nHij werd bestookt met vragen.
\n\u201cWat is er gebeurd?\u201d
\n\u201cHeb je hem gezien?\u201d
\n\u201cWat zei hij?\u201d
\nDe man werd iets rustiger toen hij de vertrouwde gezichten van alledag weer om zich heen zag en bracht verslag uit van zijn belevenissen.
\n\u201cIk heb hem niet gezien maar hij was het! Dat weet ik zeker. Hij gooide iets naar me.\u201d
\nIemand van de omstanders, wellicht een dokter, betastte de wond aan het hoofd.
\n\u201cJe bloedt inderdaad behoorlijk. Ik zal er wel even naar kijken. Maar vertel intussen gewoon verder.\u201d
\n\u201cIk wandelde langs het kerkhof en plotseling zag ik iets bewegen. Het volgende ogenblik werd ik door iets geraakt.\u201d
\n\u201cWat een onzin,\u201d sprak Johan tegen niemand in het bijzonder. \u201cVolgens mij is hij gewoon ergens met zijn dronken kop tegenaan gelopen.\u201d
\nDe mensen keken hem verontwaardigd aan en een van hen ging zelfs bijna dreigend tegenover hem staan.
\n\u201cLuister, vreemdeling. Ik weet dat sommige dingen eigenaardig overkomen voor een buitenstaander, maar hou er rekening mee dat er hier wel meer dingen gebeuren die vreemden niet begrijpen.\u201d
\nJohan wou wat terugzeggen maar Maaike was hem v\u00f3\u00f3r.
\n\u201cIk heb de indruk dat jouw mening hier niet erg op prijs gesteld wordt. Laten we liever naar die bed and breakfast gaan om te kijken of we er terecht kunnen.\u201d
\nJohan keek nog eens misprijzend naar de menigte en volgde Maaike naar buiten, waar een serene rust heerste.
\nZe wandelden gearmd in de aangegeven richting.
\nHet was doodstil in de smalle hoofdstraat, slechts de geluiden uit de pub klonken vaag op de achtergrond.
\nEr was geen zuchtje wind te bekennen en een grijze nevel nam langzaam maar zeker bezit van het dorp.
\nMaaike genoot van de geheimzinnige sfeer die zo ontstond.
\n\u201cAls je hier zo door die stille mistige straat wandelt, zou je inderdaad in geesten en andere verschijnselen gaan geloven,\u201d sprak ze dromerig.
\nJohan keek haar spottend aan.
\n\u201cBegin jij nu ook al? Als je in dit achterlijke dorp niet onvoorwaardelijk in geesten gelooft, moeten ze je meteen niet meer. Zag je hoe ze naar me keken, daarnet in die pub?\u201d
\n\u201cNou ja, je stelde je nou ook niet bepaald diplomatiek op.\u201d
\n\u201cDus als je niet in al die bijgelovige onzin gelooft en er een gezonde mening op nahoudt, ben je niet diplomatiek.\u201d
\nJohan schudde het hoofd en keek naar een paar typische keltische kruisen die uit de nevel opdoemden.
\n\u201cKijk, een kerkhof,\u201d wees Johan. \u201dNou zou ik dus eigenlijk minstens een lijk moeten zien dat stiekem uit zijn graf kruipt, om er hier een beetje bij te kunnen horen.\u201d
\n\u201cStil eens,\u201d onderbrak Maaike hem.
\n\u201cWat is er?\u201d vroeg Johan en keek in de richting waarnaar Maaike keek.
\n\u201cIk dacht dat ik iets hoorde.\u201d
\n\u201cJa hoor! Het is besmettelijk. Het angstvirus grijpt al om zich heen. Nog even en\u2026 H\u00e9, wat is dat?\u201d
\nOnwillekeurig hielden Maaike en Johan elkaar iets steviger vast.
\nOok Johan betrapte zich erop dat hij zich alles behalve op zijn gemak voelde.\u00a0
\n\u00a0\u201cHoor je ook wat?\u201d vroeg Maaike ongerust.
\nJohan gaf geen antwoord maar liep naar een boom en Maaike dus ook.
\nZe zagen een bijl die in de boom geslagen was.
\nNormaal gesproken niet iets om je over op te winden maar nu, onder deze omstandigheden had het iets lugubers.
\nJohan bekeek de bijl eens goed en schrok.
\n\u201cEr zit bloed aan.\u201d
\nHij wilde de bijl uit de boom trekken om hem van dichtbij nog eens goed te bekijken maar Maaike hield hem tegen.
\n\u201cNiet aankomen! Als dit inderdaad dat\u00a0 \u2018ding\u2019 is waarmee die dronkelap geraakt is, zitten er misschien ook vingerafdrukken op.\u201d
\n\u201cIk dacht dat geesten geen vingerafdrukken hadden,\u201d spotte Johan, die zijn nuchterheid hervonden had.
\n\u201cNee, maar dan zouden die van jou er lekker overheen zitten, h\u00e8,\u201d bitste Maaike, die ook weer bijna in gewone doen was.
\nHet plotselinge kraken van een tak deed hen echter weer schrikken.
\nZe waren inmiddels helemaal ingesloten door de mist en zagen alleen nog maar de boom met die bebloede bijl erin.
\nGespannen wachtten ze af of ze nog iets te horen of te zien kregen maar het bleef akelig stil.
\nHet was Maaike die de stilte verbrak.
\n\u201cLaten we teruggaan naar de pub en die lui daar vertellen wat we gevonden hebben. Dan kunnen zij eventueel de politie waarschuwen.\u201d
\nJohan stemde daarmee in en zo kwamen ze weer terug in de rokerige ontmoetingsplaats waar het voorval van daarnet vergeten leek te zijn.
\nZe keken de zaak eens rond.
\nAan wie moesten ze dat nou vertellen van die bijl?
\nJe kon toch moeilijk zomaar door de pub heen schreeuwen dat je een bijl in een boom gevonden had.
\nJohan keek vragend naar Maaike.
\nDeze wees naar de dronkelap van daarnet, die nu een verband om zijn hoofd had en met de dokter aan de bar stond te praten.
\nJohan stevende erop af en vertelde aan de dokter wat ze gezien hadden.
\n\u201cEn wie zegt dat die bijl van Sean Bourke is?\u201d vroeg deze koel.
\n\u201cSean Bourke!\u201d schreeuwde de dronkelap vanachter zijn verband en keek met verwilderde ogen de zaak rond, waarna hij een flinke teug guinness achterover sloeg.
\nVan alle kanten kwamen mensen toelopen.
\n\u201cWat is er nou weer?\u201d vroeg er een, lichtelijk ge\u00efrriteerd
\n\u201cAch, deze vreemdeling hier beweert dat hij een bijl gezien heeft die Sean Bourke toebehoort,\u201d legde de dokter uit.
\n\u00a0\u201cDat beweer ik helemaal niet,\u201d reageerde Johan verontwaardigd. \u201cDat maken jullie
\nervan. Ik zeg alleen maar dat wij een bijl gevonden hebben waarmee die man misschien geraakt is. Er zit in ieder geval bloed aan.\u201d
\n\u201cWaar was dat dan?\u201d vroeg iemand van de omstanders.
\n\u201cIn een boom bij het kerkhof.\u201d
\n\u201cWelke boom?\u201d
\n\u201cWeet ik veel! Ik had twee meter zicht en het barst daar van de bomen.\u201d
\nEr was wat geroezemoes tot iemand naar voren kwam.
\n\u201cSheehan is de naam. Ik ben van de politie hier. Ik loop wel even met jullie mee om te kijken.\u201d
\nDe mensen mompelden nog wat na en lieten duidelijk blijken niet veel interesse te hebben in de ontdekking van Maaike en Johan.
\nOok de heer Sheehan leek niet erg enthousiast en het vervelende was dat ze in de mist de boom met de bijl niet terug konden vinden.
\n\u201cIk denk dat ik maar weer eens terugga,\u201d bromde Sheehan ter afsluiting van hun speurtocht. \u201cJullie zullen het je wel verbeeld hebben onder invloed van de verhalen van daarnet. Sommige mensen menen dan opeens van alles te zien.\u201d
\nEn weg was hij, opgeslokt door de mist.
\nJohan en Maaike keken elkaar eens aan.
\nMaaike moest er eigenlijk een beetje om lachen maar Johan was boos.
\n\u201cNou wordt ie helemaal mooi! Zelf geloven ze in elfen, kabouters, geesten en weet ik wat al niet meer. Maar als iemand van buiten dit ellendige oord ook eens iets ziet, dan zal hij het zich wel verbeeld hebben\u2026\u201d
\nMaaike gaf Johan een arm.
\n\u201cKom, laten we maar naar die bed and breakfast gaan voor het te laat wordt. Als de mist morgen opgetrokken is, zullen we nog wel eens op zoek gaan naar die bijl.\u201d
\nZe wandelden zwijgend voort tot Maaike iets te binnen schoot.
\n\u201cZeg, je hebt me nog niet verteld of je je oom nog aan de telefoon gehad hebt in de pub daarnet.\u201d
\n\u201cHm,\u201d mompelde Johan. \u201cHet was een kort gesprek.\u201d
\n\u201cHoezo? Ik dacht dat het dik aan was tussen jullie twee.\u201d
\n\u201cHij baalde ervan dat hij op eigen gelegenheid\u00a0 helemaal hier naar toe moet zien te komen.\u201d
\n\u201cEn toen heb jij hem natuurlijk gezegd dat hij dan maar beter helemaal op eigen gelegenheid naar huis toe kan gaan.\u201d
\nMaaike keek Johan aan met een mengeling van spot en toch ook verwachting.
\n\u201cNee,\u201d antwoordde Johan ge\u00ebrgerd \u201cJe weet best dat hij in ruil voor een gratis terugtocht, voor mij moeilijk verkrijgbare onderdelen voor mijn sportwagentje zal regelen. Die moeten we nog ergens ophalen onderweg.\u201d
\n\u201cHeb je hem nog gevraagd of het hem nog gelukt is met die onderdelen?\u201d
\n\u201cNee, maar hij houdt zich heus wel aan zijn afspraak. Wat heb je toch tegen die man?\u201d
\n\u201cNiets, maar ik vind het een lompe onbehouwen beer en ik had het zo leuk gevonden om samen met jou de vakantie af te sluiten.\u201d
\nMaaike trok een verongelijkt gezicht en dat van Johan stond op onweer.
\nHet was weer eens zover.
\nZe hadden weer eens iets gevonden om je over op te winden.
\nJohan verlangde opeens enorm naar een avondje alleen stappen in de binnenstad van Amsterdam en Maaike vroeg zich vertwijfeld af wanneer ze voor het laatst een gesprek van enig niveau hadden gehad.
\nWeemoedig dacht ze terug aan de nachtenlange gesprekken die ze vroeger met haar studiegenoten voerde.
\nZe keek even naar opzij.
\nZou het echt alleen het knappe sportieve uiterlijk geweest zijn en dynamiek tegenover voorspelbaarheid?
\n\u201cDaar is het huis,\u201d onderbrak Johan haar mijmeringen. Er brandt licht dus de weduwe zit niet in de pub.\u201d
\nHij belde aan en de deur werd meteen daarna geopend door een oud vrouwtje met een jas aan en een grote boodschappentas aan haar arm.\u00a0
\nZe keek verstoord naar hen.
\n\u201cWij zoeken een plaats om te overnachten en we hebben uw adres opgekregen. Komt het gelegen?\u201d vroeg Johan voorzichtig.
\nHet vrouwtje zuchtte en trok haar jas uit.
\n\u201cKom binnen.\u201d
\nZe ging hen voor naar een trap en wees met haar hoofd.
\n\u201cDe kamer is boven, links van de trap. Ik kom straks lakens en dekens brengen.\u201d
\nMaaike en Johan gingen de trap op en ontdekten dat er een keuze was tussen twee deuren.
\n\u201cWelke zou ze bedoelen?\u201d vroeg Maaike.
\n\u201cGewoon proberen, dan weten we het zo,\u201d besliste Johan en opende op goed geluk een van de twee deuren.
\nHij stapte naar binnen maar bleef als aan de grond genageld staan.
\n\u201cWat heb jij opeens?\u201d vroeg Maaike die bijna tegen hem opbotste.
\n\u201cIe-iemand heeft zich opgehangen, geloof ik,\u201d hakkelde Johan geschrokken.
\nMaaike wrong zich tussen Johan en de deurpost door en wierp ook een blik in de duistere kamer.
\nZe vond op de tast een lichtknopje en drukte dat in.
\nIn de nu verlichte kamer bleek dat Johans lijk niets anders was dan kleren die aan een haak aan het plafond hingen.
\n\u201cZiedaar je gehangene,\u201d wees Maaike triomfantelijk.
\nJohan trok slechts een zuur gezicht.
\n\u201cHet is hier trouwens wel ongelooflijk stoffig, zeg,\u201d vervolgde Maaike. \u201cHet lijkt wel of er jaren niets aan gedaan is.\u201d
\nJohan gaf geen antwoord en opende de andere deur, die toegang gaf tot een eenvoudige maar fris opgeruimde kamer.
\n\u201cRaar h\u00e8,\u201d vond Maaike, die zich bij Johan voegde. \u201cWat zou daar nou de bedoeling van zijn om zo\u2019n kamer niet te gebruiken en te laten vervuilen?\u201d
\n\u201cMisschien woont de geest van Sean Bourke daar wel. Wat interesseert mij dat nou! Ik heb zin om eens lekker een uurtje te gaan liggen en om daarna een gezellige borrel te gaan halen in de pub.\u201d
\nHij strekte zich uit op het onopgemaakte bed.
\nOp dat moment kwam het vrouwtje de kamer binnen met lakens en dekens.
\n\u201cIk zal even de bedden opmaken. Misschien hebben jullie daarna trek in een kopje thee?\u201d
\n\u201cGraag mevrouw,\u201d antwoordde Maaike snel en keek vals naar Johan, die wilde bedanken voor de eer.
\n\u201cZoveel bezoekers komen hier niet,\u201d sprak het vrouwtje, terwijl ze de bedden opmaakte. \u201cWaar komen jullie vandaan?\u201d
\n\u201cUit Nederland,\u201d antwoordde Maaike. \u201cWe hebben pech met de auto en moeten een paar dagen hier blijven tot hij gerepareerd is.\u201d
\n\u201cHoe vinden jullie het hier?\u201d
\n\u201cPrachtig maar wel een beetje afgelegen.\u201d
\n\u201cEn dan al die verhalen over die geest van Sean Bourke! Ik word er zo langzamerhand beroerd van,\u201d vulde Johan aan.
\n\u201cSean was mijn zoon,\u201d zei het vrouwtje droog.
\n\u201cO, sorry.\u201d
\nJohan kreeg het gevoel dat hij de rest van de dag maar beter zijn mond kon houden.
\nHet vrouwtje glimlachte droevig naar Johan.
\n\u201cDat kon jij ook niet weten. Laten we maar naar beneden gaan. De thee zal wel getrokken zijn.\u201d
\nZe ging hen voor en wees naar de deur, die ze daarnet per ongeluk geopend hadden.
\n\u201cDat was zijn kamer. Ik heb alles in de oorspronkelijke staat gehouden. Zo heb ik het gevoel dat hij er toch nog een beetje is.\u201d
\nZe keek Johan, die een zo neutraal mogelijk gezicht trok, een ogenblik doordringend aan en ging toen de trap af.
\n\u201cSuiker en melk?\u201d vroeg ze, toen ze even later in de armoedige maar niet ongezellige kamer zaten.
\nGeef mij maar een kruik jenever, dacht Johan maar hij zei vriendelijk: \u201cAlleen suiker graag.\u201d
\n\u201cIk ook,\u201d zei Maaike. \u201cU woont hier leuk.\u201d
\n\u201cOm eerlijk te zijn was ik na de dood van Sean liever verhuisd maar het geld daarvoor ontbreekt me. Hebben ze in het dorp nog over me geroddeld?\u201d
\n\u201cNee hoor,\u201d zei Maaike. \u201cDoen ze dat dan?\u201d
\n\u201cAch, het valt eigenlijk wel mee. Laten we zeggen dat de verstandshouding sinds mijn zoons dood verstoord is.\u201d
\nMaaike en Johan zwegen even en het vrouwtje vervolgde: \u201cJa ja, daar is een hele geschiedenis aan vooraf gegaan. Mijn zoon Sean is omgekomen bij een brand in de fabriek hier. Eerst zou er een uitgebreid onderzoek komen omdat er verdenkingen waren tegen de directeur en een collega van Sean. En plotseling was dat allemaal niet meer nodig. Nou vraag ik jullie: hoe kan dat?\u201d
\n\u201cIk zou het niet weten,\u201d zei Johan.
\n\u201cDe zaak is gewoon in de doofpot gestopt met behulp van connecties van de directeur. De hoge heren beschermen elkaar in dit soort gevallen. Ook al gaat dit ten koste van onschuldige mensen en het rechtsgevoel.\u201d
\n\u201cMaar wat voor soort verdenkingen waren er dan?\u201d vroeg Maaike. \u201cEn waarom wilden ze uw zoon kwaad\u00a0 doen?\u201d
\n\u201cDe directeur werd ervan verdacht zijn fabriek zelf in brand gestoken te hebben om het verzekeringsgeld op te kunnen strijken. En wat Sean betreft: ze hadden een hekel aan hem omdat hij wel eens kritiek had op de gang van zaken daar. Bovendien studeerde hij. De fabriek was vakantiewerk en dan lig je er bij domme mensen al snel uit,\u201d zei het vrouwtje met een bittere trek om de mond.
\n\u201cDenkt u dat ze uw zoon expres hebben laten omkomen in de brand?\u201d vroeg Maaike.
\n\u201cIk denk het niet, ik weet het!\u201d snauwde het vrouwtje.
\nHaar ogen schoten vuur en schreeuwden om wraak.
\nMaaike schrok ervan.
\nHet vrouwtje zag dat en schrok daar weer van.\u00a0
\n\u201cNeem me niet kwalijk. Ik liet me even gaan. Ik spreek er eigenlijk nooit over en zeker niet met de gasten die hier af en toe komen. Nogmaals mijn excuses. Willen jullie nog een kopje thee?\u201d
\nJohan stond op.
\n\u201cNee, dank u. Wij willen nog even een avondwandelingetje maken.\u201d
\nHet vrouwtje stond ook op en liep met hen mee naar de deur.
\n\u201cEen prettige wandeling jullie beiden. Hier heb je de sleutel van het huis. Ik denk dat ik al in bed lig als jullie terugkomen.
\nEn laat je niets wijs maken door die lui van het dorp hoor.\u201d
\nZe keek ze na tot ze in de dichte mist verdwenen waren.
\n\u201cWacht even,\u201d fluisterde Johan.
\n\u201cWaarom?\u201d vroeg Maaike verbaasd.
\n\u201cOmdat ze volgens mij ook op pad gaat.\u201d
\n\u201cHoe weet je dat?\u201d
\n\u201cToen we aanbelden, had ze haar jas aan en een grote tas bij zich.\u201d
\n\u201cNou, en wat dan nog?\u201d
\n\u201cIk wil gewoon weten wat ze gaat doen.\u201d
\nMaaike zuchtte diep.
\n\u201cJe gaat toch geen detective spelen, he?
\n\u201cAls ze niet binnen een kwartier de deur uitgaat, gaan we weg. Ik ben gewoon nieuwsgierig.\u201d
\nJohan sloop terug naar het huisje.
\nMaaike zuchtte nog eens en volgde Johan toen maar.
\nNa een aantal minuten, die uren leken te duren, ging plotseling de deur open en het vrouwtje kwam inderdaad naar buiten met diezelfde boodschappentas van eerder op de avond.
\nMaaike en Johan doken weg achter een muurtje.
\nHet vrouwtje keek nog even om zich heen en verdween toen met snelle tred.
\nJohan en Maaike volgden zachtjes maar waren haar vrijwel direct kwijt in de dichte mist.
\n\u201cEn nou heb ik er genoeg van,\u201d fluisterde Maaike. \u201cKom op. We gaan.\u201d
\nJohan aarzelde even maar volgde Maaike, die al weg was.
\nHij gaf haar een arm.
\n\u201cZie je wel,\u201d zei hij.
\n\u201cWat nou: zie je wel. Wat wil je eigenlijk bewijzen? Dat ze nog even weggaat? Dat doen wij toch ook.\u201d
\n\u201cJa, maar zij\u00a0 zei dat ze vroeg naar bed zou gaan.\u201d
\n\u201cDat klopt. Maar ze zei niet dat ze dat ogenblikkelijk na ons vertrek zou doen. Misschien is ze wel even naar een vriendin toe.\u201d
\n\u201cHet zou natuurlijk kunnen,\u201d mompelde\u00a0 Johan. \u201cMaar ik vind het verdacht.
\nZwijgend vervolgden ze hun weg naar de pub.
\nBij binnenkomst werden ze meteen verwelkomd door de garagehouder.
\n\u201cHa, daar hebben we onze autocoureurs! Hoe is het? Ik heb gehoord dat jullie onderdak hebben gevonden bij weduwe Bourke.\u201d
\nZe stonden aan de tap en Johan bestelde wat te drinken.
\n\u201cHoe is het met haar?\u201d vroeg de garagehouder verder. \u201cZe heeft zeker flink over het dorp geroddeld?\u201d
\n\u201cNee hoor,\u201d antwoordde Maaike. \u201cEn ik heb echt met haar te doen. Ze staat er helemaal alleen voor.\u201d
\nDe garagehouder nam een flinke slok van zijn guinness.
\n\u201cJa, dat is wel zo. Maar het is ook een beetje haar eigen schuld. We hebben in het begin echt geprobeerd om haar te helpen. Maar in plaats van een beetje dankbaarheid te tonen, kregen we allerlei verwijten naar ons hoofd geslingerd. Net alsof het onze schuld was dat Sean dood is. Nou ja, en dat werd steeds erger. Op het laatst lieten we het maar zo.\u201d
\nOp dat moment kwam er een man met een gitaar en een pint bier langs en de garagehouder beschouwde het gesprek als be\u00ebindigd
\n\u201cH\u00e9 Ronnie! Ga je spelen vanavond?\u201d
\nDe garagehouder sloeg een arm om de schouder van de gitarist en liep met hem mee.
\nRonnie zette een barkruk op een verhoginkje en ging daar met zijn gitaar op zitten.
\nTijdens het stemmen van zijn gitaar verstomden de meeste gesprekken en, eenmaal begonnen met het zingen van Ierse ballades, drank- en strijdliederen, kreeg hij veel aandacht en bijval.
\nOok Maaike en Johan genoten van dit onverwachte optreden.
\nRonnie had een mooie stem en er hing een ontspannen sfeer, waarin jong en oud zich thuis voelden.
\nHet laatste nummer\u00a0 werd door veel mensen meegezongen en meegeklapt.
\nJohan gaf Maaike spontaan een zoen en Maaike lachte vrolijk naar hem.
\nEen wildvreemde man gaf Johan een vriendschappelijke klap op de schouder en knikte vriendelijk naar Maaike.
\n\u201cMorgen wordt het nog gezelliger. Dan komt er een band spelen,\u201d zei hij.
\nMaaike keek naar Johan.
\n\u201cZullen we dat inderdaad \u2018morgen\u2019 maar gaan meemaken? Ik val om van de slaap.\u201d
\nJohan geeuwde instemmend.
\n\u201cJa, ik heb eigenlijk ook wel behoefte aan een bed. Het is een drukke dag geweest.\u201d<\/p>\n
\u00a0
\nDe lichten in het huisje van weduwe Bourke brandden niet\u00a0 en Maaike en Johan slopen de trap op om het vrouwtje niet wakker te maken.
\nJohan kleedde\u00a0 zich snel uit en dook direct onder de dekens want het was fris in de kamer.
\nMaaike verzorgde zich nog wat bij de wastafel en bestudeerde zichzelf in de spiegel.
\nToen ze tien minuten later naast Johan kroop, was deze al vertrokken.
\nMaaike luisterde naar zijn regelmatige ademhaling en gaf hem een nachtzoen.
\nZe kon de slaap niet meteen vatten en luisterde naar de doordringende stilte.
\nLangzaam doezelde ze weg maar plotseling opende ze haar ogen en spitste de oren.
\nHoorde ze gefluister?
\nZe kon het niet opbrengen om het bed uit te gaan maar ze luisterde wel ingespannen.
\nEr was niets meer te horen en haar ogen vielen weer dicht.
\nIk zal het me wel verbeeld hebben, dacht ze en zonk weldra weg in een diepe slaap.
\nHet openen en sluiten van de buitendeur en het kraken van de traptreden vonden moeiteloos een plaats in haar droom.\u00a0<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u00a0 De oude auto stond er verloren bij in de ruige uitgestrektheid van het lege land. Het vehikel was niet bestand geweest tegen de slechte wegen die zich als een rafelig koord door het kale heuvellandschap slingerden. De techniek had het afgelegd tegen de natuur. Twee mensen scharrelden om de auto als nietige insecten die […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[10],"tags":[],"class_list":["post-799","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-de-geest-van-sean-bourke"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p7ZNnz-cT","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/799","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=799"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/799\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":800,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/799\/revisions\/800"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=799"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=799"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=799"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}