{"id":586,"date":"2012-03-09T18:59:47","date_gmt":"2012-03-09T17:59:47","guid":{"rendered":"http:\/\/jeroenstamgast.nl\/?p=586"},"modified":"2012-03-12T19:13:00","modified_gmt":"2012-03-12T18:13:00","slug":"hoofdstuk-24","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/?p=586","title":{"rendered":"Hoofdstuk 24"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/em><\/p>\n

Waarin we afscheid nemen van Pandoeris die nog steeds niet weet wat de toekomst hem brengen zal, maar die w\u00e9l het verleden definitief achter zich laat.<\/em><\/p>\n

De volgende dag ontmoette Pandoeris inderdaad de vervoerdersvrouw.
\nZe omhelsde hem z\u00f3 stevig dat Pandoeris bijna stikte.
\nHuilend vertelde ze hem van de brand en de ellende daarna.
\nZe raakten steeds meer klanten kwijt omdat ze geen fatsoenlijke bedrijfswoning meer hadden.
\nAlle hoop was op Pandoeris gevestigd geweest.
\nEn nu hij er weer was, zou alles weer goed komen.
\nZe zou het kistje meteen meenemen om geen tijd te verliezen en hij kon ervan overtuigd zijn dat hij zo spoedig mogelijk weer van hen zou horen.
\nPandoeris probeerde er nog onderuit te komen maar moest voor de tweede maal een verstikkende omhelzing ondergaan.
\nDit keer ten afscheid.
\nPandoeris sprak met zijn tante af dat hij bij haar zou logeren tot de vervoerder terug zou zijn en hij maakte zich verdienstelijk door het huisje helemaal op te knappen.
\nEleanora wist niet wat haar overkwam en begon steeds meer tegen haar vriendinnen en familie op te scheppen wat een flinke neef ze toch had.
\nHet zou de moeite waard zijn om hem om te praten, om alsnog zijn tovenaarsdiploma te halen.
\nDesnoods op de avondschool, dan kon hij overdag gewoon zijn werk doen.
\nPandoeris lachte dan maar wat en genoot van het onverwachte aanzien dat hij bij familie en kennissen had gekregen.
\nElke dag ging hij bij de slager langs om te vragen of er al nieuws van de vervoerder was.
\nEindelijk, na twee lange weken van wachten, overhandigde de slager hem een brief die de vervoerder gestuurd had.
\nPandoeris vond het vreemd dat de vervoerder z\u00e9lf niet gekomen was maar maakte w\u00e9l vlug de enveloppe open en las zo snel hij kon wat er in de brief stond.
\nEn dat was niet zo snel want ook in lezen was hij nooit zo goed geweest op school.
\nDaar moest hij toch eens wat aan gaan doen in de toekomst.
\n\u201dWat een rotstreek,\u201d bromde de slager, die over Pandoeris\u2019 schouder meegelezen had en al klaar was toen Pardoes nog niet op de helft was.
\nHet brandde Pandoeris op de lippen om te vragen wat de slager bedoelde met die \u2019rotstreek\u2019 maar hij wilde het liever z\u00e9lf lezen en verliet
\nsnel de slagerswinkel.<\/p>\n

\"\"<\/a>Hij klom over de puinhoop van het vervoerdershuis naar het gedeelte waar nog meubeltjes stonden en begon opnieuw te lezen.
\n\u2019Beste Pandoeris\u2019 stond er.
\n\u2019Wij zijn je heel dankbaar voor alles wat je voor ons gedaan hebt en zullen dit nooit vergeten.<\/em>
\nHet kistje dat je voor ons meegenomen hebt, is inmiddels geopend en de inhoud is eerlijk verdeeld tussen mij en mijn opdrachtgever.<\/em>
\nHij zal nog contact met je opnemen om je persoonlijk te bedanken voor je inzet.<\/em>
\nWij kunnen van het geld dat we nu hebben, gaan genieten van een zorgeloze oude dag.<\/em>
\nJij zou, volgens onze afspraak, mijn bedrijf krijgen met alles erop en eraan, als ik weg zou gaan.<\/em>
\nWelnu, ik houd mij aan onze afspraak en schenk je mijn bedrijfswoning en de grond waar het op staat.<\/em>
\nIk heb al een vervoerder opdracht gegeven om je mijn paard en wagen te bezorgen want daar heb je ook recht op.<\/em>
\nPandoeris, nogmaals bedankt en veel succes met je eigen bedrijf.<\/em><\/p>\n

Met vriendelijke groet,<\/em><\/p>\n

Jan Baas\u2019<\/em><\/p>\n

Pandoeris las de brief twee keer om er zeker van te zijn dat hij het goed begrepen had en keek eens om zich heen.
\nJa, hij had het goed begrepen: hij was de eigenaar geworden van een regelrechte puinhoop.
\nDat moet ik vieren, dacht hij en kocht van zijn allerlaatste centen een doos sigaren en een fles champagne.
\nHij vulde een koffiekopje dat op de grond lag met champagne en stak een sigaar op.
\nOp dat moment ging de bel die het nog steeds deed.
\nPandoeris opende de deur en liet de slager binnen.
\n\u201dMoet je luisteren,\u201d sprak deze. \u201dIk doe je een voorstel: ik koop de grond van je voor een leuk prijsje en je kan bij mij in de winkel komen helpen als slagersknecht. Wat vind je daarvan?\u201d
\nPandoeris bood de slager een sigaar aan en werkte hem de deur uit.
\n\u201dIk zal erover nadenken,\u201d zei hij alleen maar.
\nHij ging zitten en nam een klein slokje champagne.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Hij vond het bepaald niet lekker maar je was directeur van een bedrijf of je was het niet.
\nEen beetje show hoorde erbij.
\nHij zou zich niet laten kennen!
\nDe bel ging voor de tweede keer.
\nAls het w\u00e9\u00e9r die slager is dan stuur ik hem weg, dacht Pandoeris.
\nHij opende de deur en zag een deftig geklede heer die hem vanuit de hoogte aankeek.
\nDat is de slager niet, dacht Pandoeris, maar wie dan wel?
\n\u201dIk ben de opdrachtgever van je vroegere baas,\u201d sprak de heer op bekakte toon. \u201dEn ik heb weinig tijd.\u201d
\nDat komt goed uit, dacht Pandoeris en nodigde hem niet uit om binnen te komen.
\n\u201dToch wil ik je persoonlijk bedanken voor alles wat je gedaan hebt om de opdracht tot een goed einde te brengen. Dankzij jou kan ik weer leven zoals ik gewend was om te doen.\u201d
\nAls hij me een hand geeft als dank, mag ik mijn vingers wel natellen of ik ze allemaal nog heb, dacht Pandoeris schamper.
\n\u201dZiehier een kleine blijk van mijn dankbaarheid,\u201d zei de heer en overhandigde hem een houten kistje.
\nHij draaide zich om en liep, zonder verder iets te zeggen, naar de gereedstaande koets.
\nAls er sigaren inzitten, tover ik hem gauw de kleren nog even van het lijf, dacht Pardoes.
\nMaar de inhoud van het kistje viel hem alles mee.
\nEr zaten een aantal zilverstukken in, genoeg om een tijdje van te kunnen leven.
\nDat gaat de goede kant op, dacht Pandoeris en stak de sigaar, die inmiddels uitgegaan was, opnieuw aan.
\nDe champagne liet hij verder voor wat hij was en schopte de fles naar een hoek.
\nDe bel ging zowaar voor de derde keer!
\nHet wordt nog druk hier, dacht Pandoeris. Niet gek, zoveel aanloop voor een bedrijf dat nauwelijks nog bestaat.
\nHij opende de deur en stond oog in oog met een prachtige jongedame.
\nEn w\u00e1t voor ogen!
\nEr zat zoveel diepte in, dat hij erin zou verdwalen als hij te lang zou kijken.
\n\u201dBen jij Pandoeris de tovenaarsleerling?\u201d vroeg ze met zwoele stem.
\n\u201dEh, dat zou kunnen,\u201d zei Pandoeris, die dat niet meer wilde zijn maar in dit geval de mogelijkheid toch maar liever even open hield.
\n\u201dIs dit hele gebouw van jou?\u201d vroeg ze bewonderend en bekeek de imposante voorgevel.
\n\u201dInderdaad,\u201d beaamde Pandoeris zo nonchalant mogelijk.
\nZe moest eens weten wat voor troep het er achter is, dacht hij.
\nHij moest er dus in ieder geval voor zorgen dat ze niet binnenkwam.
\n\u201dIk kom uit het Verloren Oord,\u201d ging ze verder. \u201dEn volgens mijn nicht, prinses Tengeltje, ben jij precies degene die ik nodig heb.
\nZe heeft me zoveel over je verteld. En van mijn oom, heer IJzervreter, hoorde ik dat je een geweldig strijder bent.\u201d
\n\u201dAch,\u201d zei Pandoeris bescheiden, \u201dIk doe wel eens iets aan zwaardvechten.\u201d
\nWaar heb ik dat toverschriftje nou ook al weer gelaten, dacht Pandoeris. Dat kan me misschien toch nog wel eens van pas komen.
\n\u201dJa, je bent beroemd gewoorden bij ons in het Verloren Oord.\u201d
\nZe lachte naar hem en Pandoeris kreeg het gevoel dat er een zwerm vlinders in zijn buik tekeer ging.
\nHij kon zijn ogen niet van haar afhouden.
\n\u201dLuister,\u201d vervolgde ze. \u201dIk wil je niet langer ophouden. Je zult het wel druk hebben met zo\u2019n groot bedrijf. Ik logeer in hotel \u2019de Brassende Leeuw\u2019. Zouden we daar vanavond niet kunnen afspreken? Dan kan ik je op mijn gemak vertellen waarvoor ik gekomen ben.\u201d
\nZe keek Pandoeris weer aan met die prachtige ogen en hij moest zich \u00e9cht inhouden om niet heel hard \u2019Ja natuurlijk!\u2019 te roepen.
\n\u201dNou, vanavond zal niet gaan,\u201d hoorde hij zichzelf zeggen.
\n\u201dMaar morgenavond. Is dat ook goed?\u201d<\/p>\n

\"\"<\/a>\u201dJa natuurlijk,\u201d zei ze en glimlachte naar hem.
\n\u201dTot morgenavond dan.\u201d
\nZe knikte vriendelijk ten afscheid en Pandoeris kon zich niet herinneren dat hij ooit iemand z\u00f3 mooi weg had zien lopen.
\nMaar toch was hij blij dat hij voor wat meer bedenktijd gezorgd had want het was plotseling tot hem doorgedrongen dat hij bijna weer in zijn oude fout was vervallen.
\nEn het was een goed teken dat hij dat deze keer beseft had v\u00f3\u00f3r het te laat was.
\nHij wilde eerst de zaken goed op een rijtje zetten v\u00f3\u00f3r hij zich weer in een of ander onduidelijk avontuur zou storten.
\nWant, of hij nu wel of niet op het verzoek van deze prachtige schoonheid zou ingaan, hij was niet meer de onbeholpen nietsnut die hij vroeger geweest was.
\nEn of hij nu Pandoeris de tovenaarsleerling of Pandoeris de vervoerder was, of Pandoeris die het allemaal nog niet precies wist, hij w\u00e1s in ieder geval iemand.
\nEn dat gevoel is bijna het mooiste gevoel dat je kunt hebben\u2026<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Waarin we afscheid nemen van Pandoeris die nog steeds niet weet wat de toekomst hem brengen zal, maar die w\u00e9l het verleden definitief achter zich laat. De volgende dag ontmoette Pandoeris inderdaad de vervoerdersvrouw. Ze omhelsde hem z\u00f3 stevig dat Pandoeris bijna stikte. Huilend vertelde ze hem van de brand en de ellende daarna. Ze […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-586","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-een_bizarre_tocht_door_het_verloren_oord"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p7ZNnz-9s","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/586","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=586"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/586\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":596,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/586\/revisions\/596"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=586"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=586"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=586"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}