{"id":500,"date":"2012-01-01T11:05:55","date_gmt":"2012-01-01T10:05:55","guid":{"rendered":"http:\/\/jeroenstamgast.nl\/?p=500"},"modified":"2012-01-03T20:38:07","modified_gmt":"2012-01-03T19:38:07","slug":"hoofdstuk-19","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/?p=500","title":{"rendered":"Hoofdstuk 19"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Het legioen der Driehoekvrijstaat zoekt soldaten maar Pandoeris voelt zich niet geroepen.<\/em><\/p>\n

Pandoeris wilde geen misbruik maken van de gastvrijheid van de familie Goedhals en had die nacht stiekem in de hooiberg van een boer geslapen.
\nHij wilde zo snel mogelijk in Rotsberg zijn en ging er met een postkoets naar toe.
\nDe reis verliep voorspoedig en \u2019s middags was hij al in het stadje boven op een berg aangekomen.
\nHet plaatsje, dat toch de hoofdstad was van een streek, was niet zo groot en de smederij was snel gevonden.
\nDe smid had, bij navraag, inderdaad een klant met een kistje gehad maar hij had hem niet kunnen helpen.
\nAls Pandoeris geluk had, kon hij hem nog ontmoeten want hij had gezegd dat hij nog een paar dagen in Rotsberg zou blijven.
\nPandoeris haastte zich naar de plaatselijke herberg want hij dacht dat hij hem daar wel zou vinden.
\nHet geluk was met hem.
\nJerry zat verveeld en met een ontevreden gezicht aan een tafeltje.
\nPandoeris schoof een stoel bij zonder iets te zeggen en was benieuwd naar zijn reactie.
\nJerry leek niet eens geschrokken.
\n\u201dBen je daar eindelijk?\u201d zei hij berustend.
\n\u201dHad je me verwacht dan?\u201d vroeg Pandoeris verbaasd.
\n\u201dJa natuurlijk. Mij lukt nooit iets. Nou, hier heb je je rugzak weer.
\nAlles zit er nog in, behalve een schriftje. Dat heeft mijn kleine zus.
\nAls die iets wil kan je haar beter maar haar zin geven want anders is het huis te klein.\u201d
\n\u201dDat heb ik gemerkt,\u201d zei Pandoeris. \u201dMaar ik heb het al terug.\u201d
\nHij controleerde zijn rugzak op de inhoud en tot zijn voldoening zat alles er nog in.
\nOok het kistje en het bord en de lepel.
\n\u201dWaarom heb je het gestolen?\u201d vroeg hij want daar was hij toch wel nieuwsgierig naar.
\nJerry zuchtte.
\n\u201dIk raakte zo onder de indruk van al je verhalen dat ik dacht: dat wil ik ook wel. Reizen en op avontuur gaan en zo. Maar dan wel met voldoende geld op zak. Dat kistje was een unieke mogelijkheid om aan geld te komen maar niemand kan het open krijgen. Nou ja, ik zal de rest van mijn leven wel slijten in dat saaie stadje van ons.\u201d
\n\u201dHet is maar wat je er zelf van maakt,\u201d vond Pandoeris.
\nJerry ging er niet op in en keek verveeld voor zich uit.
\nPandoeris kreeg schoon genoeg van zijn gezelschap en verliet zonder verder iets te zeggen de herberg.
\nBuiten scheen de zon en Pandoeris hervatte in jubelstemming de terugreis.
\nDeze keer zou hij zich niet meer in de verleiding laten brengen.
\nHij had zijn lesje wel geleerd!
\nHij had voldoende voedsel ingekocht voor onderweg en daalde zingend de berg af.
\nZijn stemming bleef vrolijk en opgeruimd hoewel het landschap waar hij door liep er steeds naargeestiger uit begon te zien.
\nBomen en struiken maakten plaats voor kale rotspartijen met hier en daar wat lage begroeiing.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Hij overnachtte in een grot en hervatte daarna de tocht heel wat minder vrolijk en opgeruimd.
\nMet de nachtelijke kou, was ook zijn stemming tot beneden het vriespunt gedaald.
\nEen paar uur later scheen de zon weer en ook Pandoeris\u2019 humeur klaarde op.
\nTegen de middag werd hij staande gehouden door een soort soldaat in een roze uniform met daarop een vierkant geborduurd.
\nHij stond midden op de weg bij een gammel houten wachthuisje.
\n\u201dDit is de grens van de Driehoekvrijstaat!\u201d sprak de soldaat met luide stem. \u201dHeeft u toestemming om de grens te passeren?\u201d
\n\u201dNee,\u201d zei Pandoeris. \u201dMaar die Driehoekvrijstaat staat ook helemaal niet op mijn kaart aangegeven en die is vrij nieuw, kan ik u verzekeren.\u201d
\n\u201dOnze Driehoekvrijstaat \u00f3\u00f3k. Vorige maand is hij uitgeroepen onder de bezielende leiding van Grote Jul, onze fiere leider.\u201d
\nDe soldaat stampte drie maal met beide voeten op de grond, salueerde en riep: \u201dLeve Grote Jul, onze fiere leider!\u201d
\nBij de tweede stamp op de grond raakte een plank van het wachthuisje een beetje los en tot Pandoeris\u2019 plezier kletterde die bij de derde stamp op de grond.
\n\u201dMoet je daar om lachen?\u201d vroeg de soldaat boos.
\n\u201dWaarom?\u201d
\n\u201dOm die plank.\u201d
\n\u201dNee,\u201d zei Pandoeris geschrokken.
\nOp dat moment liet een tweede plank los die ook met het nodige kabaal op de rotsachtige bodem viel.
\nPandoeris wist zijn lachen maar net in te houden.
\n\u201dDenk erom,\u201d dreigde de soldaat. \u201dWij van het Driehoekvrijstaatlegioen laten niet met ons spotten. Wij hebben niet voor niets het teken van standvastigheid op ons uniform staan.\u201d<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\u201dU bedoelt dat vierkant?\u201d
\n\u201dDie driehoek, ja!\u201d
\n\u201dDat is toch een vierkant?\u201d
\n\u201dDat is een driehoek!\u201d schreeuwde de soldaat en stampvoette woedend op de grond.
\nDat was teveel voor het wachthuisje.
\nDe ene na de andere plank liet los, tot tenslotte het hele wachthuisje luidruchtig in elkaar stortte.
\nEn dat was weer teveel voor Pandoeris.
\nHij moest lachen of hij wilde of niet.
\nDe soldaat richtte het geweer op Pandoeris en zei: \u201dJij bent onze gevangene!\u201d
\n\u201dWaarom? Wat heb ik gedaan?\u201d vroeg Pandoeris die meteen uitgelachen was.
\n\u201dDat zal ik je vertellen,\u201d sprak de soldaat. \u201dTen eerste: een poging om illegaal de grens te passeren. Ten tweede: het ontkennen van het bestaan van onze staat. Ten derde: het beledigen van Grote Jul, onze fiere leider en ten vierde: het vernielen van een staatseigendom.\u201d<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\u201dDat laatste heb je z\u00e9lf gedaan, uitslover! Ik heb niets aangeraakt!\u201d
\n\u201dEn ten vijfde: het beledigen van een ambtenaar in functie. Kom jij maar eens mee naar het hoofdkwartier.\u201d
\nPandoeris achtte het raadzamer om verder zijn mond maar te houden en ging mee in de richting die de soldaat aangaf door middel van prikken in zijn rug met het geweer.
\nZe waren er met een kwartiertje.
\nDriehoekvrijstaat bleek niet zo groot te zijn.
\nHet hoofdkwartier was een klein bouwvallig kasteeltje met daaromheen een paar grote bouwketen, die op hun beurt weer omgeven waren door een muur van rotsblokjes.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Ze passeerden een paar soldaten in roze uniform, allen gewapend met een geweer waardoor Pandoeris geen lust tot ontsnappen had.
\nHij werd binnengeleid in een ruime zaal, waar op een grote troon een oude man onderuitgezakt lag te slapen.
\n\u201dGegroet, o Grote Jul, onze fiere leider!\u201d riep de soldaat ter begroeting.
\nHij stampte drie maal met beide voeten op de grond en salueerde er ook nog bij, maar Grote Jul sliep rustig door.
\n\u201dProbeer het nog maar eens,\u201d sprak de soldaat die naast Jul stond.
\nOnze fiere leider is in diepe gedachten verzonken. Hij heeft je vast niet gehoord.\u201d
\nDe soldaat waagde een tweede poging.
\n\u201dGegroet, o Grote Jul, onze fiere leider!\u201d schreeuwde hij zo hard hij kon.
\nDe fiere leider bewoog onrustig in zijn slaap.
\n\u201dNog maar een keertje,\u201d zei de soldaat. \u201dDriemaal recht is scheepsrecht, net als onze driehoek.\u201d
\nHij ging wat dichter bij een oor van Jul staan, haalde diep adem en schreeuwde met overslaande stem: \u201dGegroet, o Grote Lul, onze fiere jeider!\u201d
\nJul werd inderdaad wakker en kwam zuchtend en steunend overeind op zijn troon.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Hij keek vermoeid naar de soldaat en toen naar Pandoeris.
\n\u201dSchuldig,\u201d mompelde hij alleen maar en deed zijn ogen weer dicht.
\n\u201dJe hoort het,\u201d zei de soldaat tegen Pandoeris. \u201dDat betekent dat je wordt ingelijfd bij ons Driehoekvrijstaatlegioen.\u201d
\nPandoeris werd naar een van de bouwketen afgevoerd.
\nDe soldaat opende een gammele deur en zei plechtig: \u201dWelkom bij ons legioen.\u201d
\nDaarna duwde hij hem naar binnen en deed de deur heel voorzichtig achter hem dicht om de bouwvallige bouwkeet niet te beschadigen.
\nDe mensen die binnen waren, zagen er allemaal ziek, zwak of misselijk uit.
\nOok de roze uniformen met het geborduurde vierkant daarop, droegen niet bij tot een beeld van heldhaftigheid.
\nWaarschijnlijk was er maar \u00e9\u00e9n maat beschikbaar want niemand had een uniform dat paste.
\nEen oude dikke man in een veel te krap uniform slofte naar Pandoeris toe.
\n\u201dIk ben helaas soldaat der eerste klasse dus ik moet je een plaatsje geven. Dat bed daar is vrij en dat apenpakkie dat erop ligt moet je aantrekken.\u201d
\nPandoeris keek de soldaat der eerste klasse aan en vroeg wat dit toch allemaal te betekenen had.
\nDe soldaat der eerste klasse legde uit dat ze eigenlijk allemaal arme boeren waren die zich door Jul in de luren hadden laten leggen.
\nJul had van hun ontevredenheid gebruik gemaakt om leider te worden in dit vergeten stukje land.
\nHij wilde een opstand organiseren maar dan moesten ze zich \u00e9\u00e9rst aanmelden bij het legioen.
\nAls ze genoeg geoefend waren als soldaat, zouden ze de hoofdplaats Rotsberg aanvallen en de macht overnemen.<\/p>\n

\"\"<\/a>
\n<\/a><\/p>\n

Omdat ze zich erg achtergesteld voelden bij de Rotsbergers, leek het ze eerst wel wat.
\nNu hadden ze pas door dat die Jul een seniele oude man was die een groot deel van de dag slapend doorbracht.
\nZe hadden allang met die onzin willen stoppen maar de handlangers van Jul hadden geweren en genoten van hun nieuwe macht die ze niet wilden opgeven.
\n\u201dMaar jullie hebben als soldaat toch ook geweren?\u201d vroeg Pandoeris.
\n\u201dJa. Van hout,\u201d zuchtte de soldaat der eerste klasse. \u201dNet als onze zwaarden. En de pijlen van onze bogen hebben rubberen ploppertjes in plaats van ijzeren punten. Zelfs onze paarden zijn van hout.\u201d
\n\u201dPaarden van hout?\u201d vroeg Pandoeris ongelovig.
\n\u201dJa. Daar staan ze.\u201d
\nPandoeris keek in de aangegeven richting en zag een paar stokken tegen de muur staan met een lappen paardenhoofd eraan bevestigd.
\nPandoeris barstte in lachen uit.
\n\u201dJa, lach nog maar eens flink. Dat doe je over een paar dagen ook niet meer,\u201d smaalde de soldaat der eerste klasse.
\n\u201dEn wie heeft die belachelijke kleur roze voor dat uniform uitgezocht?\u201d
\nvroeg Pandoeris die er nog steeds de humor van inzag.
\n\u201dJul,\u201d sprak de soldaat der eerste klasse met een grafstem.
\n\u201dHij is kleurenblind en dacht dat het bruin was.\u201d
\nPandoeris gierde het uit.
\n\u201dEn waarom zegt iedereen \u2019driehoek\u2019 tegen een vierkant?\u201d
\n\u201dOmdat het opstandig gebied Driehoekvrijstaat heet en Jul het verschil niet weet tussen een driehoek en een vierkant.\u201d
\nPandoeris dacht even dat hij er in bl\u00e9\u00e9f!
\nBuiten klonk het geluid van een gescheurde trompet en de meute kwam in beweging, gewapend met bord en bestek.
\nZelfs de soldaat der eerste klasse vertoonde enige levendigheid.
\n\u201dEtenstijd,\u201d sprak hij gejaagd.
\nPandoeris trok snel zijn roze uniform aan, pakte bord en bestek en sloot achter in de rij aan.
\nHet eten zag er niet slecht uit en Pandoeris wilde al aan een van de lange eettafels plaatsnemen.
\n\u201dEven wachten,\u201d zei de soldaat der eerste klasse. \u201dWe krijgen eerst de etensgroet.\u201d
\nHet legioen stond zwijgend opgesteld achter de lange tafels.
\nDe trompetter probeerde een toonladdertje uit zijn instrument te halen maar stopte na de derde poging.
\nDe soldaten stampten driemaal met beide voeten op de grond, salueerden en riepen in koor: \u201dGegroet, o eten van Grote Jul, onze fiere leider!\u201d
\nDe trompetter haalde adem voor w\u00e9\u00e9r een toonladder en na een langgerekte piep ging iedereen zitten en toog aan het eten.
\nNa de maaltijd herhaalde de ceremonie zich en daarna trokken de soldaten zich terug in de \u2019kazerne\u2019.
\n\u201dDirect gaan we oefenen,\u201d zei de soldaat der eerste klasse.
\n\u201dOns peloton vormt de cavalerie dus wij moeten onze houten paarden meenemen. O ja. Voor ik het vergeet: als de officier zegt \u2019links\u2019 dan ga je rechts en als hij zegt \u2019rechts\u2019 dan ga je\u2026Nou ja, je begrijpt het wel, h\u00e8.\u201d
\nPandoeris\u2019 mond viel open.
\n\u201dEn als hij \u2019halt\u2019 zegt, moeten we zeker aanvallen?\u201d
\n\u201dPak je paard nou maar, grapjas,\u201d mopperde de soldaat der eerste klasse.
\nEven later stonden alle pelotons opgesteld op het oefenterrein.
\nGrote Jul hadden ze wakker gekregen en hij mompelde, gezeten op een echt paard dat door vier mensen vastgehouden werd, een korte toespraak.
\nDe cavalerie kreeg de opdracht om als eerste de denkbeeldige vijand aan te vallen.
\n\u201dCavalerie! Ten aanval!\u201d brulde een officier.
\nDe cavaleristen namen het stokpaardje tussen de benen, trokken hun houten zwaard en galoppeerden er op los.
\nPandoeris hinnikte er nog wat bij om het echter te laten lijken.
\nAl na een paar meter vielen de eerste cavaleristen af.
\nDe een struikelde over zijn stokpaard, een ander verzwikte zijn enkel, een derde en een vierde botsten tegen elkaar aan, een vijfde vloog uit de bocht en ramde een bouwkeet die daarop half instortte en een zesde zakte gewoon van pure lamlendigheid in elkaar.
\nDe eerste hindernis waar ze overheen moesten springen kostte een groter aantal uitvallers en tenslotte was Pandoeris de enige die de overkant van het terrein haalde.
\nDe oefeningen van de andere pelotons verliepen niet veel beter en Pandoeris kon zich niet voorstellen dat dit leger ooit een bedreiging voor wie dan ook zou kunnen vormen.
\nJul was ondertussen weer in slaap gevallen en werd met zachte hand weggeleid door handlangers die er voor zorgden dat het niet al te veel opviel.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Na de oefeningen was er weer een goede maaltijd en Pandoeris dacht wel dat dat een van de redenen was dat er nog geen muiterij onder de namaaksoldaten uitgebroken was.
\nEen andere reden was dan wel die strakke discipline met die overdreven rare gewoontes, zoals het groeten bijvoorbeeld.
\nHoe dan ook: Pandoeris was van plan om zo snel mogelijk deze domme namaakwereld te verlaten.
\nDiezelfde nacht nog, toen het kamp in diepe rust verzonken was, wandelde hij alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, regelrecht naar de wachtpost toe.
\nHij stampte driemaal zachtjes met beide voeten op de grond, salueerde en sprak op gedempte toon: \u201dGegroet o Grote Jul, onze fiere leider.\u201d
\nDe wachtpost deed hetzelfde en vroeg wat hij kwam doen.
\nPandoeris legde uit dat hij met een buitengewoon geheime opdracht op pad werd gestuurd en toonde als bewijs een door hemzelf geschreven brief in geheimtaal met daaronder een vierkant als handtekening.
\nDe wachtpost deed alsof hij de brief las en knikte begrijpend.
\n\u201dJe begrijpt het: mondje dicht, h\u00e8,\u201d fluisterde Pandoeris samenzweerderig.
\n\u201dKomt in orde,\u201d beloofde de wachtpost.
\nBeiden stampten zachtjes driemaal op de grond, salueerden en fluisterden: \u201dGegroet, o Grote Jul, onze fiere leider.\u201d
\nPandoeris liep opgelucht de heldere nacht in.
\nHet zou wel weer een nachtje zonder slaap worden maar dat had hij er graag voor over.
\nHij keek naar de ontelbare sterren die aan de heldere hemel stonden.
\nDe onafzienbare uitgestrektheid van het heelal deed hem goed na de enge bekrompenheid van het legioen der Driehoekvrijstaat.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het legioen der Driehoekvrijstaat zoekt soldaten maar Pandoeris voelt zich niet geroepen. Pandoeris wilde geen misbruik maken van de gastvrijheid van de familie Goedhals en had die nacht stiekem in de hooiberg van een boer geslapen. Hij wilde zo snel mogelijk in Rotsberg zijn en ging er met een postkoets naar toe. De reis verliep […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-500","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-een_bizarre_tocht_door_het_verloren_oord"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p7ZNnz-84","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/500","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=500"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/500\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":514,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/500\/revisions\/514"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=500"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=500"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=500"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}