De Tijd en zijn passanten<\/p>\n
Het is vandaag vrijdag 8 december 2017, iets na tienen in de avond.
\nIk ben alleen thuis en kijk naar een sinterklaasgedichtje in klad dat ik gevonden heb tussen allerlei paperassen in de grote lade van mijn oude PTT-bureau.
\nEigenlijk was ik van plan geweest om nog wat te lezen in het boek dat ik voor me heb liggen maar een zekere onrust had me daarvan weerhouden.
\nIk lees het rijmpje dat ik in 2011 geschreven heb voor een meisje uit mijn klas waar ik het lootje van getrokken had en ga weer terug naar de tijd dat ik onderwijzer was.<\/p>\n
Madrid, 5 december 2011<\/p>\n
Lieve Iris<\/p>\n
Wie stuitert daar lachend door de school
\nWie verkoopt luidruchtig opgewonden apenkool
\nWie hoor je boven alles uit
\nWie vliegt er ergens gierend tegen een ruit
\nWie valt er lachend op de grond
\nWie strooit er voortdurend onzin in het rond
\nDat is Iris, bron van onrust in groep 8
\nMaar ze is ook lief en haar karakter dat is zacht
\nZe zorgt voor warmte en gezelligheid
\nZe wil iets, daar kan ze al die eigenschappen kwijt
\nLater wil ze werken in caf\u00e9 of restaurant
\nAl kletsend bedienen en alles fijn aan kant
\nHet wordt vast een goed lopende zaak die ze runt
\nMet Iris zelf natuurlijk als stralend middelpunt
\nIris, en dat wil Sint nog even kwijt
\nHij vindt je echt een leuke lieve meid!<\/p>\n
Sinterklaas<\/p>\n
Iris was inderdaad een van die kinderen waar ik een zwak voor had omdat ze zo lekker \u2018kind\u2019 was.
\nZe rommelde maar wat aan en flapte alles eruit wat in haar opkwam.
\nIn de klas kwam dat wel eens niet gelegen maar ik had daar geen problemen mee omdat ze nou eenmaal zo was en ze door haar vrolijke spontaniteit ook gezelligheid bracht.
\nIk ben benieuwd wat er van haar geworden is en wat er verder nog van haar zal worden.
\nWant dat heb je als onderwijzer natuurlijk.
\nJe trekt een jaar intensief met elkaar op en daarna verlies je elkaar uit het oog.
\nAf en toe kom je nog wel eens een oud-leerling tegen en maak je een praatje met elkaar.
\nVaak zie ik dan door het huidige uiterlijk heen het kind nog voor me dat het ooit was maar dat het nu natuurlijk niet meer is.
\nSommige kinderen zijn zelfs onherkenbaar veranderd, getekend door het leven of juist opgeknapt.
\nToch blijf je voor hen, als je ze tegenkomt , die onderwijzer van vroeger en zij zijn weer even het kind uit de klas van toen.
\nDat had ik zelf ook als ik heel af en toe eens een leraar van vroeger tegenkwam .
\nIk spreek nu in de verleden tijd omdat de kans dat ik nog een exemplaar tegen het lijf zal lopen, gezien mijn leeftijd, wel niet groot zal zijn.
\nMeestal blijft het bij een vrijblijvend praatje maar soms komt het tot een echt gesprek.
\nJaren geleden kwam ik eens een knappe vrouw tegen die mij aansprak en die ik in eerste instantie niet herkende.
\nHet bleek een oud-leerling van mij te zijn.
\nZe wilde me graag iets vertellen en vroeg of ze daarom bij me langs mocht komen.
\nIk gaf haar mijn adres en een week later kwam ze inderdaad op bezoek.
\nToen ze nog bij mij in de klas zat, had ze me op een dag in vertrouwen genomen en verteld dat haar vader een relatie met een andere vrouw dan haar moeder had.
\nThuis was er vaak ruzie en ze voelde zich bang en machteloos.
\nIk bood haar dat schooljaar regelmatig een luisterend oor en probeerde haar op te beuren, voor zover dat natuurlijk mogelijk was.
\nProfessionele hulp van buitenaf wilde ze absoluut niet.
\nZe had me pas in vertrouwen genomen nadat ik beloofd had dit aan niemand te vertellen, wat ik inderdaad ook niet gedaan heb.
\nNa het verlaten van de basisschool, heb ik haar niet meer gesproken.
\nVanuit het voortgezet onderwijs hoorden we, bij het doorspreken van onze oud-leerlingen, dat zich geen problemen voordeden en ik hield me inmiddels bezig met de kinderen die ik toen weer in de klas had.
\nOm eerlijk te zijn dacht ik niet zo veel meer aan haar.
\nNa wat algemeenheden tijdens de koffie bij mij thuis vertelde ze me dat er wel m\u00e9\u00e9r aan de hand was geweest dan wat ze me indertijd verteld had maar dat het nu, na een moeilijke jeugd, goed met haar ging en dat ze het belangrijk vond dat ik dat wist.
\nIk voelde me wat ongemakkelijk omdat ik door wat ze vertelde tot de conclusie was gekomen dat ik als onderwijzer niet doortastend genoeg was geweest.
\nBovendien nam ik het mezelf kwalijk dat ik, na haar vertrek van de basisschool, geen contact met haar gehouden had.
\nZij zag dat gelukkig anders.
\nIn dat jaar dat we af en toe een gesprekje hadden, was de basis gelegd voor een houding om met de situatie om te kunnen gaan en dat wou ze me na al die jaren ook laten weten.
\nWe praatten verder nog wat over koetjes en kalfjes en toen stapte ze weer op.
\nSindsdien heb ik nooit meer iets van haar vernomen.
\nZo gaan die dingen.
\nOp een bepaald moment kan iets belangrijk zijn, om daarna zijn urgentie te verliezen.
\nZo zullen het sinterklaasfeest met de surprises en gedichten in 2011 op dat moment ongetwijfeld veel betekend hebben voor de kinderen maar daarna vervaagt de herinnering aan die gebeurtenis en de mensen die daar deel van uitmaakten.
\nTenslotte zijn we niet m\u00e9\u00e9r dan passanten in de tijd.
\nHet is nu trouwens zaterdag 9 december en het loopt tegen enen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De Tijd en zijn passanten Het is vandaag vrijdag 8 december 2017, iets na tienen in de avond. Ik ben alleen thuis en kijk naar een sinterklaasgedichtje in klad dat ik gevonden heb tussen allerlei paperassen in de grote lade van mijn oude PTT-bureau. Eigenlijk was ik van plan geweest om nog wat te lezen […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-1471","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-stampot"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p7ZNnz-nJ","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1471","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1471"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1471\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1472,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1471\/revisions\/1472"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1471"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1471"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1471"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}