<\/p>\n
Op het Centraal Station in Amsterdam word ik onverwacht aangesproken door een man die al een tijdje bij me in de buurt staat.
\n\u201cMisschien zit ik er helemaal naast maar bent u niet toevallig Jeroen Stam?\u201d
\n\u201cDat klopt,\u201d antwoord ik aarzelend. \u201cMaar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet meteen weet wie u bent.\u201d
\n\u201cEen pak shag. Zegt je dat iets?\u201d
\nHij kijkt me aan op een manier die doet vermoeden dat hij denkt dat ik het nou toch wel zou moeten weten.
\n\u201cEen pak shag, achter het schooltje waar we vroeger als kind altijd zaten,\u201d gaat hij verder. \u201cWe hadden daar een keer ruzie omdat wij nooit meebetaalden aan de shag waar we w\u00e9l van rookten. En toen hebben mijn broer en ik dat- nou ja- op een speciale manier goedgemaakt.\u201d
\nEr begint me iets te dagen.
\nSterker nog; het staat me opeens helder voor de geest.
\nEen gesloten laatje uit mijn geheugen wordt geopend.
\nDie \u2018speciale manier\u2019 waar hij het over heeft, was gewoon een regelrechte rotstreek geweest.
\nIn die tijd was \u2018achter het schooltje\u2019 de plek waar wij- jongens van tussen de 11 en 15 jaar- bij elkaar kwamen om, buiten het zicht van de volwassen wereld, volwassene te spelen.
\nWe rookten er lustig op los, elkaar onderwijl stoere verhalen vertellend of gewoon gezellig pratend over van alles en nog wat.
\nEigenlijk was het een soort hangplek avant la lettre.
\nHoewel we allemaal inmiddels wel aan de tabak verslaafd waren, was dat niet de reden dat we juist d\u00e1\u00e1r onze verslaving onderhielden.
\nHet was er gewoon leuk en als je behoefte aan een praatje had, was er vaak wel iemand te vinden die daar stiekem zat te roken.
\nVoor alle rokende snotneuzen uit de wijde omgeving was \u2018achter het schooltje\u2019 de plek waar het aangenaam verpozen was.
\nBij ons in de buurt woonden ook veel jongens van Indische afkomst en die konden mooie verhalen uit het voormalig Nederlands-Indi\u00eb vertellen.
\nVooral de spookverhalen waren in trek, in combinatie met de kretek-sigaretten die dan voor de gelegenheid rondgedeeld werden.
\nEr zaten regelmatig ook twee broers uit Papoea-Nieuw-Guinea bij die nooit veel zeiden maar die des te meer rookten zonder ooit zelf eens shag te kopen.
\nToen we hen daarop aanspraken, vertelden ze dat ze geen shag konden kopen omdat, als hun ouders erachter zouden komen, ze er ongenadig met de riem van langs zouden krijgen.
\nNou was het in die tijd heel normaal voor ouders om de opvoeding met een flinke corrigerende tik wat kracht bij te zetten maar een afranseling met de riem ging er voor het Hollandse deel van de jeugd in ieder geval niet in.
\n\u201cDus je gelooft ons niet?\u201d
\n\u201cNee,\u201d zeiden wij.
\nDe broers keken elkaar even aan en zonder iets te zeggen trok Leo, de jongste, zijn overhemd uit en toonde ons zijn rug.
\n\u201cVan vorige week,\u201d lichtte hij ons toe.
\nWat we zagen was een slagveld van striemen en bloeduitstortingen.
\n\u201cEr is nog m\u00e9\u00e9r,\u201d grijnsde Leo gelaten. \u201cMaar mijn broek houd ik aan.\u201d
\nEven zeiden we niets.
\n\u201cShaggie?\u201d vroeg ik en bood Leo mijn pak shag aan.
\nEn hiermee was de zaak voorlopig opgelost tot ik enige dagen later op het idee kwam dat je, als je financieel bijdroeg zonder zelf shag op zak te hebben, je ook niet de kans liep om thuis op roken betrapt te worden.
\nDe aanwezige rokers kwamen tot de conclusie dat de twee broers dus maar moesten gaan betalen voor elk shaggie dat ze oppaften.
\nMaar hiermee waren de rokers uit Papoea-Nieuw-Guinea het beslist niet eens en er ontstond een ruzieachtige sfeer.
\nHet was twee tegen de rest en de beide broers dropen boos en beledigd af.
\n\u2019s Avonds v\u00f3\u00f3r het eten ging onverwacht de deurbel en toen ik open deed, zag ik tot mijn schrik de delegatie uit Papoea-Nieuw-Guinea op de stoep staan.
\nDat beloofde niet veel goeds.
\n\u201cWe hebben een pak shag voor je gekocht. Dat wou je toch?\u201d zei de oudste broer vals en keek langs mij heen of hij binnen een van mijn ouders zag.
\n\u201cOk\u00e9, bedankt,\u201d zei ik snel en strekte mijn hand uit om de shag aan te pakken.
\n\u201cDat gaat zomaar niet,\u201d sprak de oudste broer treiterig en zorgde ervoor dat het pak shag buiten mijn bereik bleef.
\n\u201cWie is dat?\u201d vroeg mijn vader uit de woonkamer.
\n\u201cTwee vrienden!\u201d riep ik terug.
\n\u201cWe gaan z\u00f3 eten!\u201d klonk de stem van mijn moeder uit de keuken.
\nHet was duidelijk waar de twee broers op uit waren en toen mijn vader aan de deur verscheen om te vragen waarom het allemaal zo lang duurde, overhandigde het tweetal het pak shag aan mijn vader met de mededeling dat dat van mij was.
\nEen beleefde afscheidsgroet en de tropische Judassen gingen er triomfantelijk vandoor.
\nWat er daarna gebeurde, weet ik eigenlijk niet meer.
\nIk zal, behalve een preek, ook wel een soort straf gekregen hebben maar erg kan het niet geweest zijn, anders had ik het me toch wel moeten herinneren.
\nWaarschijnlijk zal mijn vader het ook wel een rotstreek van die twee gevonden hebben.
\nDe twee broers vertoonden zich niet meer achter het schooltje en later waren ze helemaal uit het zicht verdwenen- tot nu dan Leo voor me staat.
\n\u201cJa, ik weet het weer helemaal,\u201d zeg ik zonder enthousiasme.
\n\u201cBen je nog boos op ons?\u201d vraagt Leo.
\n\u201cNa al die jaren? Kom nou! Ik was het zelfs vergeten.\u201d
\n\u201cHet klinkt misschien belachelijk maar weet je dat ik altijd gehoopt heb om je nog eens terug te zien om je te kunnen bedanken.\u201d
\n\u201cWaarvoor dan? Jullie hadden me die shag toch gegeven. Je was me niets meer verschuldigd,\u201d zeg ik sarcastisch.
\nLeo kijkt me ernstig aan; hij meent het dus werkelijk!
\n\u201cWat wij gedaan hebben was een rotstreek. Max en ik hebben daarna dagen in angst gezeten dat jij hetzelfde bij ons zou doen. Aan die mogelijkheid hadden we van tevoren niet gedacht. En je hebt het niet gedaan. Waarschijnlijk omdat je niet wilde dat we met de riem geslagen werden. En dat was edelmoedig van je.\u201d
\nHij steekt plechtig zijn hand uit.
\n\u201cDus: hartstikke bedankt, ook namens Max.\u201d
\nIk schud hem de hand en vertel maar niet dat de gedachte om hem op dezelfde manier terug te pakken, gewoon niet bij me opgekomen was.
\nOf ik het gedaan zou hebben, is een tweede.
\n\u201cRook je nog?\u201d vraag ik met een grijns.
\n\u201cNee, al lang niet meer\u201d
\n\u201cEn je broer?\u201d
\n\u201cOok niet.\u201d
\nHij kijkt naar de trein die aan komt rijden.
\n\u201cHij is een paar jaar geleden overleden aan longkanker, dus die is uitgerookt.\u201d
\nHij stapt in de trein.
\n\u201cNogmaals bedankt en tot ziens!\u201d
\n\u201cTot ziens!\u201d zeg ik en verbaas me erover dat een gebeurtenis die zo lang geen deel van mijn herinnering uitgemaakt heeft, nu zo prominent aanwezig is.
\nEn dat, omdat iemand anders er al die tijd zoveel waarde aan had gehecht.
\nJammer dat ik niet wat enthousiaster op zijn spijtbetuiging heb gereageerd want hij leek me daar toch een beetje teleurgesteld over.
\nHopelijk zal deze ontmoeting niet zo\u2019n type herinnering worden waarvan je gaat hopen dat je dat later nog eens goed zal kunnen maken.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Op het Centraal Station in Amsterdam word ik onverwacht aangesproken door een man die al een tijdje bij me in de buurt staat. \u201cMisschien zit ik er helemaal naast maar bent u niet toevallig Jeroen Stam?\u201d \u201cDat klopt,\u201d antwoord ik aarzelend. \u201cMaar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet meteen weet wie u bent.\u201d […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-1336","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-stampot"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p7ZNnz-ly","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1336","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1336"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1336\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1337,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1336\/revisions\/1337"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1336"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1336"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1336"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}