Jaren geleden zat ik eens met een groepje vrienden aan de borreltafel en het gesprek kwam op een gegeven moment over \u2018ergens spijt van hebben\u2019
\nNou, dat maakte de tongen wel los, in combinatie met de nodige drank natuurlijk.
\nHet leek een paar consumpties later wel of ieders leven uit \u00e9\u00e9n grote aaneenschakeling van verkeerde keuzes bestond
\nVerkeerde vrouw getrouwd, verkeerde opleiding, verkeerde baan, kinderen verkeerd opgevoed, vreemd gegaan, geld verspild, familie en vrienden verwaarloosd, mensen slecht behandeld, wereldreis niet gemaakt, allerlei kansen op geluk laten liggen en zo ging het maar door.
\nIk luisterde er afwezig naar en vroeg me af waar ik eventueel spijt over zou moeten hebben.
\nHet viel me eigenlijk nog wel mee maar er kwam toch \u00e9\u00e9n ding in me op waar ik af en toe met wroeging, tot op de dag van vandaag, aan terug denk.
\nIets van heel lang geleden, uit mijn verre jeugd, maar het beeld staat me akelig helder voor ogen.
\nIk was een jaar of tien en liep over de vrijdagse markt in het dorp, wat ik altijd wel gezellig vond.
\nZo nu en dan stond er ook eens een andere koopman dan de gebruikelijke kraamhouders.
\nDeze keer was er iemand die niet eens een kraam had maar wel landschildpadjes verkocht die in een slordig afgebakende ruimte traag rondscharrelden.
\nTegenwoordig ondenkbaar maar in die tijd waren allerlei exotische diersoorten nog gewoon koopwaar en ik zag dat toen ook zo.
\nNa het nodige gezeur mocht ik van mijn ouders zo\u2019n schildpadje kopen.
\nIk noemde hem Pelkie en richtte een stevige kartonnen doos voor hem in.
\nThuis hadden we een mooi ge\u00efllustreerd boek over het houden van huisdieren waar ik regelmatig in bladerde en waar zowaar een hoofdstukje over het houden van reptielen in stond.
\nDe alinea over landschildpadden kende ik al snel uit mijn hoofd.
\nPelkie zou niets te kort komen.
\nToch was Pelkie bepaald geen gezellige huisvriend te noemen.
\nEigenlijk hadden we niets met elkaar, hij in ieder geval niet met mij.
\nHet hoogtepunt uit onze relatie bestond uit een keer dat ik hem op een meter afstand van me zette en ik hem, liggend op mijn buik, tergend langzaam op me af zag komen kruipen tot hij uiteindelijk die rare kop met zijn rimpelige nek tegen mijn neus drukte.
\nEven voelde ik iets van een band tussen ons.
\nEten deed hij, voor zover ik kon waarnemen, niet en ik begon me al zorgen te maken.
\nAf en toe mocht hij in de achtertuin loslopen, voor zover je dat nog lopen kunt noemen.
\nTot mijn opluchting zag ik op een keer hoe hij op een knalgele paardenbloem afhobbelde en die begon op te eten.
\nProbleem opgelost!
\nPelkie kreeg de verdere zomer paardenbloemen te eten.
\nIn het boek had ik gelezen dat landschildpadden in ons klimaat een winterslaap dienen te houden.
\nAangeraden werd om hem, als het zover was, in een doos op een donkere plek weg te zetten en dan natuurlijk niet uit nieuwsgierigheid regelmatig kijken hoe het met hem ging want dan zou men zijn winterslaap maar verstoren.
\nIn die tijd geloofde ik nog in de waarheid van het geschreven woord dus ik hield me goed aan dat advies.
\nWekenlang kon hij zo van zijn winterslaap genieten tot ik dan eindelijk eens heel voorzichtig die doos uit het donker tevoorschijn haalde.
\nOm wat ik toen zag, moest ik bijna huilen.
\nIn die doos bevond zich welgeteld \u00e9\u00e9n gaatje waar Pelkie, staande op zijn wankele achterpootjes, zijn kop zover mogelijk door naar buiten gestoken had.
\nEen golf van medelijden en wroeging over wat ik dat beest onbedoeld aangedaan had, ging door me heen.
\nHoe lang zou hij daar wel niet zo gestaan hebben?
\nTot overmaat van ramp zag ik in de doos wormachtige beestjes die uit het binnenste van Pelkie gekomen leken te zijn.
\nIk wist me geen raad en drukte het beest tegen me aan om hem te knuffelen en te troosten maar dat ging natuurlijk niet zo goed met die kei op pootjes.
\nIk nam hem mee naar beneden en hij mocht van mijn ouders de rest van de winter overdag los in de woonkamer rondkruipen tot hij niet lang daarna dood ging.
\nIk zorgde voor een mooie begrafenis en vroeg me af of die andere schildpadjes van de markt ook zo beroerd aan hun einde gekomen waren.
\nHeel lang heb ik v\u00f3\u00f3r het slapen gaan dat trieste beeld van die kop uit dat gat in die doos gezien.
\nEn, zoals gezegd, af en toe zie ik dat nog wel eens voor me, als symbool van alle leed dat we onze huisdieren aandoen.
\nNa alle ontboezemingen van mijn tafelgenoten was het hen opgevallen dat ik nog geen van spijt doordrenkte bekentenissen gedaan had en men wilde wel eens weten welke verkeerde beslissingen ik in mijn leven genomen had.
\nIk kon na al dat menselijk drama toch niet over die schildpad beginnen?
\n\u201cIk vind het vooral spijtig,\u201d oreerde ik \u201cdat er zoveel dingen in het leven zijn waar we spijt over moeten hebben.\u201d
\nIn de stilte die volgde keek ik filosofisch voor me uit en ik was blij dat de gesprekken al gauw weer gewoon over vrouwen en voetbal gingen.
\nWat later op de fiets naar huis, had ik spijt dat ik w\u00e9\u00e9r een waardeloze avond aan mijn verzameling nutteloze dagbestedingen zou moeten toevoegen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jaren geleden zat ik eens met een groepje vrienden aan de borreltafel en het gesprek kwam op een gegeven moment over \u2018ergens spijt van hebben\u2019 Nou, dat maakte de tongen wel los, in combinatie met de nodige drank natuurlijk. Het leek een paar consumpties later wel of ieders leven uit \u00e9\u00e9n grote aaneenschakeling van verkeerde […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-1001","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-stampot"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/s7ZNnz-spijt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1001","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1001"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1001\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1311,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1001\/revisions\/1311"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1001"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1001"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/jeroenstamgast.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1001"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}