In elk gezelschap
Leek hij tussen vele vuren te verkeren

Waar zijn vrienden
Ruzies welig lieten tieren
Voelde hij de drang
Om al die kampen te plezieren
Telkens wist hij weer
Met onzelfzuchtig slijmen
Vrienden bij elkaar te houden
En uitersten te lijmen
Hij verlangde naar waardering
Door verdraagzaamheid te zaaien
Maar oogste storm
Door volgens hen met alle winden mee te draaien
In gezelschap
Begon hij onbegrepen weg te kwijnen
Tot hij dan besloot één maal te kiezen
Voor verdwijnen

En zo is dan het Heilig Vuur gedoofd
Na het in besloten kring cremeren.

februari 1997

Reacties mogelijk in het gastenboek.