Uit

Het was in de tijd dat ik nog voor jong en jolig doorging.
Het leven was bedoeld om plezier te maken
Althans, dat probeerde ik dan maar.
Mijn 14 maanden militaire dienst zaten erop en ik was weer aan het werk.
Ik kon dus wel wat jolijt gebruiken.
De bardancing in Castricum waar ik vroeger op zaterdagavond met vrienden vaak naar toe ging, bleek tijdens mijn afwezigheid veranderd in een speeltuin voor jongens en meisjes van 16.
Zo voelde dat voor mij als twintiger in ieder geval.
Dan maar mijn heil gezocht in sociëteit Progress  in Heemskerk, wat ik niet lang daarvóór nog als “oudere jongerentent” beschouwde.
Tot mijn verbazing kwam ik veel leeftijdgenoten tegen.
Progress was een houten gebouwtje in L-vorm met een voorbar, een achterbar en een dansvloertje waarop ik mij liever niet vertoonde.
Ik was toch al nooit een liefhebber van dansen geweest maar na een grappig bedoelde opmerking van een vriend dat mijn manier van dansen hem deed denken aan het inparkeren van een oude Russische vrachtwagen en de daarop volgende instemming van alle aanwezigen, was de lol er voor mij wel helemaal af.
Ik zette mij dus op enige afstand van het dansvloertje aan de matig bezette bar.
Het was vroeg op de avond en de echte drukte moest nog beginnen.
Ik bestelde een berenburgertje en staarde wat voor me uit, onderwijl naar de muziek luisterend die nog niet zo hard stond.
Langzaamaan druppelden de bezoekers binnen en er ontstond enige gezelligheid.
Ik vroeg me af waar mijn kameraden gebleven waren waar ik vroeger mee op pad ging.
Eigenlijk wist ik het wel: ze hadden verkering gekregen en gingen niet meer zo veel uit of in ieder geval anders.
Ik keek nog eens om me heen.
De meeste mensen hier waren duidelijk op zoek.
Er werd veel gelachen en gedronken en ook het dansvloertje werd inmiddels bezocht.
Plotseling sprak iemand me aan.
“Is deze kruk vrij?” vroeg een knappe vrouw van in de dertig.
“Ja hoor,” zei ik en schoof iets opzij zodat ze er beter bij kon.
Ineens herkende ik haar.
Ik had haar op 19 jarige leeftijd eens ontmoet op een feestje.
Onweerstaanbaar aantrekkelijk maar ook volslagen onbereikbaar voor mij.
Veel te mooi en veel te ervaren.
Ze bestelde een rosétje en keek wat om zich heen.
“Ben jij soms Marjan?” vroeg ik en schrok van mezelf.
Ze keek me onderzoekend aan met haar mooie grote ogen.
“Ja, ken ik jou ergens van?”
Nee, natuurlijk niet, dacht ik.
Jongetjes als ik zag jij toen niet staan.
“Nou, ik heb je ooit eens ontmoet op een feestje, jaren geleden.”
Ze bekeek me eens goed en ik voelde me inderdaad erg bekeken.
Had ik mijn mond maar gehouden!
“Je hebt wel iets bekends,” loog ze. “Waar was dat dan?”
Ik vertelde haar wat ik nog wist en zocht ondertussen naar een manier om op waardige wijze de aftocht te blazen.
“Ja, nou weet ik het weer! Jij bent Jurriaan maar je had toen nog geen baard.”
”Dat van die baard klopt maar ik heet Jeroen.”
Ze keek me lachend aan.
“Je ziet er nu veel leuker uit.”
Dat is dan in ieder geval iets, dacht ik en hoopte maar dat ze gauw een echte bekende tegen zou komen.
“Op dat feestje heb ik mijn latere ex-man ontmoet,” vervolgde ze. “Maar ik ben sinds kort gescheiden.”
Er viel een stilte die gelukkig door de steeds luider klinkende muziek opgevuld werd.
“Eigenlijk is dit de eerste keer dat ik alleen uit ga. Mijn vriendinnen zijn allemaal getrouwd of wonen samen en je wilt er toch ook wel eens uit,” vervolgde ze.
“Mijn vrienden hebben ook allemaal verkering,” zei ik en wou dat ik wat originelers te vertellen had.
“Dat schept dan een band,” lachte ze. “Kom je hier vaak?”
“Niet zo veel. Wil je nog wat drinken?”
Dat wilde ze wel en een paar drankjes later waren we, ondanks de aanzwellende muziek, zowaar in een levendig gesprek gewikkeld.
Ze leek me steeds leuker te gaan vinden en legde af en toe een hand op me tijdens het vertellen.
Ik voelde me gevleid maar begon me steeds meer af te vragen waar dit op uit moest lopen.
Een meisje, half achter me, boog zich over me heen om iets te bestellen bij de barkeeper achter de bar.
“Hai Jeroen,” groette ze enthousiast en leunde zwaar op mijn schouder bij het bestellen.
Ik groette vriendelijk terug en vroeg me af waarom ze zo enthousiast deed want de vorige keer dat ik haar gesproken had, was ze heel afstandelijk geweest.
“Help je me even dragen?” vroeg ze, toen een omvangrijke bestelling op de bar werd gezet.
“Ik ben zó terug,” zei ik gauw nog even laf tegen Marjan. “Er zijn een paar vrienden van me daar.”  
Snel pakte ik de glazen, vermeed haar aan te kijken en volgde Anouk, die helaas richting dansvloertje ging.
Tot overmaat van ramp stond daar ook Yvonne met wie ik een verre van geslaagde kortstondige relatie had gehad.
“Wat kom jij hier doen?” vroeg ze vijandig.
“Alleen maar wat glazen voor jullie brengen. Ik ben zó weer weg.”
Wat een gedoe allemaal!
Anouk was inmiddels aan het dansen geslagen met een vlotte jongen.
Een ander meisje stond vlak bij me uitnodigend te dansen maar ik prakkezeerde er niet over om mijn denkbeeldige oude Russische vrachtwagen uit de denkbeeldige garage te rijden.
Ik begon me steeds meer af te vragen wat ik hier in ’s hemelsnaam te zoeken had.
Ik wurmde me door de menigte tot een paar meter verderop  en stond tussen allemaal onbekende mensen, die kennelijk veel plezier hadden.
De muziek schetterde inmiddels op een niveau dat praten bijna onmogelijk maakte.
Misschien was het maar beter om naar de achterbar te gaan waar in ieder geval nog een gesprek mogelijk was, voor het geval ik daar nog zin in zou hebben.
Ik worstelde me door de menigte en zorgde er voor in een wijde boog om Marjan heen te schuifelen, die gelukkig met iemand anders aan het schreeuwen was.
Zwetend bereikte ik de achterbar waar ik dan nog maar een berenburgertje bestelde.
Peinzend keek ik om me heen en mijn gedachten dwaalden af.
Ik dacht aan mijn vader die mooie schilderijen maakte en in allerlei cultuuruitingen geïnteresseerd was en aan mijn moeder die het ene boek na het andere las.
En hier stond dan hun oudste zoon, doelloos om zich heen te staren in een orgie van zinloosheid.
Morgen zou ik mijn gitaar maar weer eens ter hand nemen en flink gaan oefenen.
Volgende week had ik gelukkig weer een optreden met de jongens en maandag waren er weer de kinderen van mijn klas die een enthousiaste onderwijzer verwachtten.
Tijd om te gaan!
Ik betaalde mijn rekening en fietste snel naar huis.
Thuisgekomen, gleed mijn blik nog even over de boeken in mijn boekenkast, waarna ik in bed stapte en me verbeeldde tevreden in te slapen.
Uit!

 

Reacties mogelijk in het gastenboek.