Voor langdurig samen zijn

Is de mens maar matig toegerust

Na de bronst

wordt het laaiend liefdesvuur geleidelijk geblust

Men koestert zichzelf

Want samen zijn dat wil niet meer

Eenzaam en verlaten

Gaat men dan maar elders op en neer

 

En dan zijn daar

Die twee oude zakken met knoken

Fragiel en vervallen

Maar in hun huwelijk ongebroken

Die sleetse dwazen vonden

Wat veel mensen niet zochten

Hun levens zijn na verloop van tijd

Tot één vervlochten

 

De moed om na zoveel jaar

Nog in liefde te leven

Dat kan slechts

Als men samen zichzelf wil geven

De oudjes steunen elkaar

Met raad en daad

Tot uiteindelijk

De één als eerste gaat.

 

 

februari 1996

Reacties mogelijk in het gastenboek.