Die dag zouden Jan en ik naar de Hermitage in Amsterdam gaan en, als er nog tijd over was, ook nog naar het Allard Pierson Museum.
Om klokslag 10.00 uur meldde ik me bij de kleine woning van Jan.
Keurig op tijd maar doordat ik het hondje van mijn dochter Amber, die op vakantie was, nog had moeten uitlaten en ik daar meer tijd voor nodig bleek te hebben dan gepland, had ik geen mogelijkheid meer gehad om op internet te kijken naar een geschikte parkeergarage die een beetje op loopafstand tussen beide musea lag.
Jan, die sinds een tijdje eenbenig was, werd door mij in een rolstoel voortgeduwd en dan is het wel handig als je dat over niet al te grote afstand hoeft te doen.
Mijn tekortkoming in de voorbereiding hoefde geen probleem te zijn want ik kon de Tom Tom van mijn broer Marc gebruiken als Jan het adres van de Hermitage opgezocht had.
Bij binnenkomst bleek Jan tot mijn verrassing gereed te zijn voor de reis, wat in het verleden wel eens anders was geweest.
Ik kan me nog een keer herinneren dat we naar Noord-Frankrijk zouden gaan en ik hem schoffelend in zijn tuin aantrof toen ik hem op de afgesproken tijd kwam ophalen.
Daarna had hij nog een half uur naar zijn geld en paspoort moeten zoeken die hij uiteindelijk vond in het borstzakje van zijn overhemd in de wasmand.
Tevreden wielde Jan in zijn rolstoel naar me toe terwijl zijn broek en overhemd onder de koffievlekken kwamen te zitten door een lekkende thermoskan in een tas die hij op schoot hield.
Jammer van de koffie en de vlekken maar we besloten meteen op pad te gaan.
Jan wist zich, via een speciale plank, van zijn rolstoel naar de zitting van mijn auto te werken, een kunstje waar hij steeds handiger in werd.
Het inklappen van de rolstoel ging moeizaam maar in ieder geval niet zo klungelig meer als de eerste keren en, als ik de Tom Tom ingesteld had, konden we gaan.
Waar ik bang voor was geweest, gebeurde: ik kreeg het navigatiesysteem niet aan de praat.
Het programma startte wel op, maar daarna blokkeerde de hele handel.
Mijn reputatie van iemand die niet met moderne apparaten kan omgaan werd weer eens waargemaakt en ik voelde de gebruikelijke woede al weer opkomen.
In het begin wist ik nog rustig te blijven maar al snel verloor ik mijn geduld en smeet ik het onding rücktsichtloos naar achteren in mijn auto.
Boos om mijn niet aflatende onvermogen om met mijn tijd mee te kunnen gaan, reden we weg.
Jan probeerde me te kalmeren door onverstoorbaar gezellig te kletsen en ik probeerde daarin mee te gaan, wat me op een gegeven moment ook min of meer lukte.
Toen het echt gezellig begon te worden, kwam ik er achter dat ik op de automatische piloot had gereden en dat we richting Utrecht gingen i.p.v. Amsterdam.
Dat had ik dan weer mooi voor elkaar!
We verlieten de snelweg en via allerlei omweggetjes kwamen we op een weg die ik kende en die richting Amsterdam ging.
In Amsterdam was het uitzonderlijk druk en we reden in een soort file van verkeerslicht naar verkeerslicht zonder dat ik precies wist waar ik heen moest gaan.
We stonden meer stil dan dat we reden en mijn oude Lada waar ik zo blij mee was, begon rooksignalen vanonder de motorkap af te geven.
Al vrij snel ontwikkelde zich een grote rookpluim en iemand klopte op mijn raampje om me er attent op te maken dat er zich een grote plas vloeistof onder mijn auto begon te vormen.
Ik bedankte hem voor de waarschuwing en was blij dat ik de Keizersgracht op kon draaien en daar zowaar een plaatsje vond waar ik de auto kon neerzetten zonder het doorgaande verkeer te belemmeren.
Ik opende de motorkap en zag tot mijn opluchting dat de rook uit stoom van kokend water bleek te bestaan en dat het niet de motor was die in brand stond.
Een passerende stadsgids met een tiental volgelingen wees naar een paar mooie gevels waar niemand naar keek.
De rokende Oost-Europese auto van een model dat je niet veel meer zag rijden en nu helemaal niet meer reed, mocht zich in een grotere belangstelling verheugen.
Geforceerd vriendelijk knikte ik de belangstellenden toe.
Drie aardige jonge agentes op dienstfietsen, informeerden of alles in orde was en moesten lachen toen Jan, vanuit zijn autoraampje, voor alle zekerheid olijk met zijn invalidenpas zwaaide.
De agentes gaven me het voor de hand liggende advies om de ANWB te bellen.
Ik bedankte ze voor de belangstelling en de goede tip en belde inderdaad de ANWB, die beloofde dat er binnen een uur iemand zou komen .
Meer kon ik niet doen en ik ging weer naast Jan in de auto zitten.
Gek genoeg was ik niet boos over de autopech maar opgelucht dat me dit nu overkwam en niet een paar weken geleden toen ik nog over de stille wegen van het Noord-Franse platteland had gereden.
Jan en ik raakten zoals gewoonlijk weer gezellig aan de praat over van alles en nog wat, tot het moment kwam dat Jan op luidruchtige wijze zijn voorraad eten en drinken begon te verorberen.
Ik had geen trek, stapte uit en bekeek, lui leunend tegen de auto, het drukke Amsterdamse stadsleven.
Nadat ik een paar toeristen de weg naar het Anne Frank Huis had gewezen, draaide dan toch de ANWB auto de Keizersgracht op.
Ik vertelde wat er gebeurd was en de monteur wist meteen hoe de vork in de steel zat.
Door het filerijden werd de motor warm en doordat de fan niet was gaan draaien door een storing in de elektriciteitsvoorziening, werd het koelwater tot het kookpunt opgewarmd.
Hij kon het probleem tijdelijk oplossen door de fan direct met de accu te verbinden zodat deze constant bleef draaien en wij in ieder geval naar huis konden.
Uiteraard zorgde hij eerst voor een nieuwe voorraad koelvloeistof.
We bedankten de monteur, zagen af van ons museumbezoek en gingen ervandoor.
Jan zette ik bij hem thuis af en daarna reed ik door naar mijn eigen huis.
Daar zette ik de motor af, opende de motorkap en verbrak, zoals uitgelegd, de stroomvoorziening vanuit de accu zodat de fan stopte met draaien.
Inmiddels was het half vier en ik zette een kopje koffie om in alle rust dit dagje cultuursnuiven dat in rook was opgegaan, te overdenken.
Ik vind museumbezoek helemaal niet saai, zoals sommige mensen beweren, maar zo avontuurlijk als deze dag hoeft voor mij nou ook weer niet.

Reacties mogelijk in het gastenboek.