Marissa heette ze; twaalf jaar, intelligent, leuk om te zien, mooie kleren en sieraden, enigst kind en de uitstraling van een koningin. *
Haar koninkrijkje in groep 8 bestond uit een groep meiden waar zij de scepter over zwaaide.
De jongens deden er niet zo toe maar voor de meeste meisjes was het van groot belang om bij Marissa in de smaak te vallen.
De echte uitverkorenen mochten af en toe bij haar thuis op audiëntie, waarbij cola en sinas rijkelijk vloeiden en waar met allerlei soorten snoep werd gestrooid en leuke spelletjes werden gespeeld.
Marissa hield er een uitgekiende verdeel- en heerspolitiek op na die er voor zorgde dat alle meisjesvriendschappen via haar liepen.
Degene die bij haar uit de gratie raakte, werd meteen door de hele hofhouding buitengesloten.
Een leven als paria volgde tot weer een ander schepsel aan de beurt was en de ongelukkige opnieuw in genade in de kring werd opgenomen.
Toch was de sfeer in de klas niet slecht te noemen omdat er ook meisjes waren die aan die koninginnendans niet meededen en de jongens sowieso hun eigen gang gingen.
Tijdens de schooluren zorgde ik er wel voor dat iedereen in de klas erbij hoorde en voor mij als schoolmeester was iedereen gelijk.
Toch moest het natuurlijk een keertje fout gaan.
Wat precies de aanleiding was, weet ik niet maar op een gegeven moment pikten de onderdanen het hooghartige gedrag van de koningin niet meer en de rijen sloten zich.
Van de ene op de andere dag was Marissa de paria geworden, een rol die haar duidelijk niet lag.
Het erge voor haar was dat ook diegenen die zich normaal gesproken niet met haar bemoeiden, zich nu écht niet meer met haar bemoeiden.
De koningin werd verbannen naar de woestijn der eenzaamheid.
Net goed; dat zal haar leren, vond iedereen.
Alleen Tanja, een lief, verlegen meisje dat door iedereen aardig gevonden werd en altijd haar eigen weg koos, liet haar niet vallen en zorgde ervoor dat ze niet helemaal alleen op het schoolplein hoefde rond te dolen.
Bij gebrek aan beter, mocht Tanja zelfs bij haar thuis op bezoek.
Toen ik tegen Tanja zei dat ik het geweldig van haar vond dat ze Marissa steunde, lachte ze alleen maar bescheiden.
Ik had met Marissa te doen en nam haar na schooltijd apart voor een gesprek
Ze stortte haar hart uit en vond iedereen gemeen en ondankbaar.
Ik luisterde aandachtig maar vroeg haar daarna of ze enig idee had waarom deze revolte onder haar onderdanen ontstaan was.
Samen kwamen we tot de conclusie dat haar manier van regeren daar toch wel degelijk mee te maken had.
Ik beloofde met haar vroegere vriendinnen te gaan praten, op voorwaarde dat zij zou nadenken over haar gedrag en over hoe ze zich gedragen zou als alles weer goed was.
De volgende dag na schooltijd had ik een lang gesprek met het groepje dat haar in de ban gedaan had.
Na alle aantijgingen aangehoord te hebben, vertelde ik dat ik met Marissa gesproken had en dat ze inzag dat ze fout geweest was en dat ze graag een kans zou krijgen om het goed te maken.
Samen kwamen we tot de conclusie dat ze haar lesje nu wel geleerd had en dat ze een nieuwe kans verdiende.
Toen ik tegen zessen mijn spullen pakte om naar huis te gaan, kwam de vader van Marissa aangesneld.
Hij vertelde me dat hij na zijn werk op goed geluk naar school gegaan was om met mij te praten over de onhoudbare toestand die nu al een week duurde.
Zijn dochter voelde zich doodongelukkig door het gedrag van die rotkinderen uit de klas en wat ik daaraan dacht te gaan doen.
Ik vertelde hem wat ik al gedaan had en verzekerde hem dat alles goed zou komen.
Hij geloofde daar niet zo in en stelde voor om zelf eens in de klas te komen om de kinderen met hun asociale gedrag te confronteren.
Dat onzalige plan wist ik hem uit zijn hoofd te praten en ik werkte hem met zachte hand de school uit.
Op de fiets naar huis probeerde ik tevergeefs het onrustige gevoel dat me bekroop, te onderdrukken.
De volgende dag vóór schooltijd nam ik snel Marissa nog even apart en drukte haar op het hart niet in haar oude fout te vervallen.
Die eerste dag tastten de betrokkenen elkaar nog wat af maar al snel was de situatie weer genormaliseerd.
De koningin stond weer aan het hoofd van haar hofhouding maar besefte dat haar leiding minder vanzelfsprekend was dan ze altijd gedacht had en heerste voortaan met zachte hand.
Naar Tanja keek ze niet meer om.

*Om herkenning te voorkomen heb ik de namen veranderd.

Reacties mogelijk in het gastenboek.