Archive for mei, 2017

Een kind van de duif

Author: jeroenstamgast

Ik heb een slecht geheugen.
Als ik met vrienden herinneringen ophaal aan die ‘goede oude tijd’, blijkt dat hele delen van die tijd uit mijn geheugen zijn gewist.
Laatst vertelde een oud-collega een leuke anekdote waarin ik ook voorkwam maar ik kon me er met de beste wil van de wereld niets van herinneren.
Het vreemde is dan weer wel dat ik soms een herinnering heb die zo sterk is dat het is alsof ik het pas heb meegemaakt.
Zo weet ik nog haarscherp hoe ik op vierjarige leeftijd tijdens het ochtendgebed op de zeer katholieke kleuterschool, die door de toen in Heemskerk nog redelijk veel voorkomende nonnen bestierd werd, achter mijn tafeltje zat met mijn handjes gevouwen en mijn oogjes dicht.
Ik voelde me akelig en er zat me een boer dwars.
Toen ik probeerde mij daar heel zachtjes van te ontdoen, gooide ik mijn hele ontbijt eruit.
Het was streng verboden je ogen te openen tijdens het gebed maar ik kon het niet laten en bekeek de bruingele smurrie die het gehele tafelblad bleek te bedekken.
Niemand had iets gemerkt.
Om me heen had iedereen zijn oogjes stijf dicht en de juf ging zo in haar gebed op dat ze mijn onpasselijkheid niet geregistreerd had.
Ik weet nog dat ik het raar vond dat je in een grote groep ongemerkt kon overgeven.
Verder wenste ik dat het gebed eindeloos zou voortduren want ik wist niet hoe ik mijn onsmakelijke activiteit aan de juf moest melden.
Dat probleem loste zich vanzelf op toen er een gemeenschappelijk ‘amen’ klonk en de kinderen om me heen vol walging mijn productie in ogenschouw namen en daar vervolgens luidruchtig commentaar op leverden.
Juf kwam boos op me af.
“Bah, wat ben jij een vieze jongen!” bracht ze er niet erg pedagogisch uit.
Ze opende de klassendeur die toegang tot de speelplaats verschafte en ordonneerde dat ik mijn tafeltje naar de zandbak moest brengen om hem daar schoon te maken.
Vol schaamte tilde ik het tafeltje op en, terwijl het braaksel via mijn benen een weg naar beneden vond en daar een onsmakelijk spoor achter liet, wist ik met de tafel en de laatste resten overgeefsel de zandbak te bereiken.
Met een emmer en een dweil kon ik aan de slag maar eerst moest ik de vloer schoonmaken.
Mijn werkzaamheden en ik moeten een beroerd tafereel geboden hebben want nog tijdens het dweilen van de vloer vroeg juf of ik nog misselijk was.
Op mijn ja knikken besloot juf met een diepe zucht dat ik dan maar naar huis moest gaan.
Waarschijnlijk vreesde ze een nieuwe golf van ongerechtigheid in haar propere klaslokaal.
Pietje van Schie moest met me meelopen maar die had er al vrij snel geen zin meer in en het laatste stuk liep ik dan maar in mijn eentje naar huis.
Hoe mijn  moeder reageerde weet ik niet meer maar dit zal voor haar de druppel zijn geweest die de emmer deed overlopen.
Ik had haar al vaak verteld dat ik het niet leuk vond op school maar ook begon ik last van nachtmerries te krijgen, waar ik me overigens gelukkig niets van herinner.
Van mijn moeder weet ik dat ik haar na zo’n nachtmerrie steevast vertelde dat ik geen kind van de duif wilde zijn.
Mijn moeder probeerde mij ervan te overtuigen dat duiven aardige dieren zijn maar ze kon me toch niet geruststellen en- aardig of niet- ik wilde daar hoe dan ook geen kind van zijn.
Ook de opvoedkundige methodes van de nonnen waren mijn moeder al een tijd een doorn in het oog.
Een kind dat te veel praatte kreeg een pleister op zijn mond geplakt en een kleuter die niet goed luisterde moest op zijn knietjes een tijd in de hoek doorbrengen.
Tijdens het gesprek met de juf later op de dag kwam mijn moeder er achter waarom ik in mijn nachtmerries geen kind van de duif wilde zijn.
Een stout kind werd door de juf namelijk als ‘een kind van de duivel’ gebrandmerkt.
Mijn moeder besloot mij per direct van school te halen.
Toen de juf dat jammer vond omdat ik dan het sinterklaasfeest zou missen, schijnt mijn moeder gezegd te hebben (en ik hoor het haar zeggen!) dat ze me die extra bangmakerij die dat feest ongetwijfeld met zich mee zou brengen, graag wilde besparen.
En verder mocht de juf blij zijn dat ze nu in ieder geval een duiveltje minder in de klas zou hebben.
Het schooljaar daarop ging ik als vijfjarige naar de eerste klas van de lagere school.
In september zou ik zes worden dus dat mocht net.
Eigenlijk functioneerde ik qua ontwikkeling nog op kleuterniveau en was ik bepaald geen lagere schoolkind te noemen maar de tijd dat ik voor een kind van de duif doorging, lag in ieder geval ver achter me.

 

 

Gemoedsrust

Author: jeroenstamgast

 

 

 

 

‘Gemoedsrust’ is ontstaan op basis van een lekker klinkend maar ingewikkeld akkoordenschema, waarbij Lowie van Herpen de melodie voor zijn rekening nam en ik de tekst schreef.
Met Bangers & Mash zijn we begonnen het lied op te nemen, met zang van Lowie, maar we hebben het nooit afgemaakt.
Nu ben ik het dan zelf maar gaan zingen met akkoorden waarmee ik uit de voeten kan.
Het nummer is opgenomen in de studio van mijn broer Marc die, behalve de gitaar, de begeleiding voor zijn rekening nam.