Archive for april, 2017

Kapitein Krijn

Author: jeroenstamgast

Levensschets

Author: jeroenstamgast

De inspiratie voor ‘Een levensschets’ is gekomen omdat ik getroffen werd door een prachtige melodie die ik bij mijn broer Marc in zijn studio hoorde. Zijn compositie mocht ik gebruiken als achtergrond voor mijn voordracht zodat het eigenlijk een nummer van ons tweeën is geworden.

Mijn nirwana

Author: jeroenstamgast

Ik sta voor ons huis op de hoek van Heemskerk, zoals wij dat noemen.
Vóór me zie ik de vijver, het weiland en in de verte het Marquettebos en als ik naar rechts kijk zie ik de Neksloot, de weilanden en in de verte Castricum en wat meer naar rechts Uitgeest.
Alles ziet er vredig en stil uit, alsof ik naar een schilderij kijk.
Ik ga ons huis binnen en op het atelier van mijn vader leen ik een van de pijpen uit een verder lege tabakspot.
Mijn vader is gestopt met roken maar hij kon het niet over zijn hart verkrijgen die pijpen weg te gooien.
Op mijn kamer pak ik, achter uit de grote lade van mijn houten PTT bureau , een pakje pijptabak dat ik daar verstopt heb.
Eigenlijk rook ik stiekem shag maar voor speciale gelegenheden rook ik pijp.
En dat doe ik nóg stiekemer dan shag roken omdat pijproken voor een veertien jarige in de ogen van iedereen belachelijk is.
Maar voor mij is dat pijproken een symbool van gezelligheid.
Een vorm van gezelligheid die ik af en toe in eigen gezelschap koester.
Ik verlaat het huis, wandel naar de brug over de Neksloot en volg de Noordermaatweg die door de weilanden voert.
Na een paar honderd meter spring ik over een slootje en sta ik op het weiland.
De huizen van Heemskerk worden steeds kleiner als ik verder en verder de weilanden in trek.
Af en toe moet ik over een slootje springen tot ik me tenslotte in een soort niemandsland bevind, ver van de bewoonde wereld.
Ik nestel me aan de kant van een slootje, begin die pijp te stoppen en steek de brand erin.
Om me heen heerst een serene rust.
Af en toe hoor ik het geluid van een vogel en vaag is het zachte ruisen van de wind door het riet langs de sloot te horen maar verder is er niets.
De wereld lijkt stil te staan.
Lurkend aan mijn pijp ervaar ik een gevoel van tijdloosheid.
Ik denk aan alles en aan niets.
Stil staar ik voor me uit en heb het gevoel hier altijd te willen zijn.
Geen getob meer over verwachtingen waaraan ik moet voldoen en of ik dat wel waar kan maken.
Helemaal niets!
Het groen van het gras, het blauw van de lucht en de stilte om me heen vormen het nirwana waarin ik verdwenen ben.
Als mijn pijp op is, klop ik hem leeg op de hak van mijn schoen, ga op mijn rug liggen en sluit mijn ogen.
Zonder te slapen droom ik weg tot mijn maag aangeeft dat er gegeten dient te worden.
Ik kom overeind en besef dat het leven verder gaat.
Nog eenmaal kijk ik aandachtig om me heen en ga dan gauw naar huis.
Als ik een flink uur later met ons gezin aan de avondmaaltijd zit, ben ik blij weer onder de mensen te zijn en geniet ik van de gezelligheid die er heerst en het heerlijke eten.
Het nirwana is ook niet alles!