Archive for oktober, 2015

Anders dan de andere jongens

Author: jeroenstamgast

Tijdens het zoeken naar een rolletje plakband in de grote lade van mijn oude houten PTT bureau stuit ik helemaal onderin, tussen allerlei benodigdheden en onnodigheden, op een luxe kladblok met een harde kaft.
Dat verrast mij niet want dat ding zwerft al vanaf mijn vijftiende jaar ergens onderin mijn lade rond.
Eens in de zoveel maanden of jaren kom ik het weer eens tegen als ik wat dieper dan gewoonlijk in mijn voorraad spulletjes moet graven.
Het was een sinterklaascadeautje en ik heb het al die tijd bewaard omdat er een mooie afbeelding van een stoomlocomotief op staat en later om nostalgische redenen.
Ik open het kladblok en zie meteen het bewaarde sinterklaasgedicht, enige gemaakte aantekeningen en het stuk verpakkingsmateriaal met daarop het slordig geschreven adres en telefoonnummer van Anne Hill uit Newtownards in Noord-Ierland.
Dat had ik eerst bewaard omdat ik dacht dat ik daar misschien nog wel eens gebruik van zou maken, later omdat het me deed denken aan de vreemdste ontmoeting die ik ooit met een meisje heb gehad en nóg later omdat het er nou eenmaal inzat en inmiddels deel uitmaakte van het totaalpakket.

Het zal ergens rond 1980 geweest zijn dat de Irish Folkgroup Haddock, waar ik in meespeelde, uitgenodigd werd door een idealistisch ingestelde organisatie.
Deze organiseerde in een vakantiepark op de Veluwe een week van verzustering tussen katholieke en protestantse moeders uit Noord-Ierland.
De gedachte hierachter was dat deze moeders uit de elkaars vijandig gezinde kampen elkaar niet kenden en daardoor ook niet vertrouwden.
Door een week intensief met en door elkaar om te gaan zouden zij elkaar als mensen gaan zien en begrip op gaan brengen voor elkaars situatie.
Eenmaal terug in Noord-Ierland, zouden zij als het ware vanuit de basis voor een positieve impuls kunnen gaan zorgen.
Iemand van de organisatie vertelde ons dat de moeders elkaar in het begin voor geen cent vertrouwden omdat iedereen wel slachtoffers van geweld en haat in de familie had.
Pas aan het einde van de week was er van enige toenadering sprake.
Wij zouden op deze laatste avond voor een gezellige afsluiting moeten gaan zorgen.
De organisatie had voor alle zekerheid (het waren tenslotte Ieren) de consumptie van alcohol verboden en hoopte dat wij ons daar ook aan wilden houden.
Er stonden voor ons flessen cola en sinas klaar en de moeders hadden hun eigen flessen frisdrank meegenomen.
Onze muziek- eigenlijk hún muziek- bleek aan te slaan en de stemming werd steeds gezelliger.
In de pauze na het eerste setje werden we omringd door de moeders die van alles van ons wilden weten.
Ik mocht me in de belangstelling verheugen van een wel heel jonge moeder die volgens mij nauwelijks ouder dan achttien jaar kon zijn.
Ze duwde een andere moeder opzij zodat ze naast mij kon plaatsnemen en stelde zich voor als Anne Hill.
Ze vertelde me meteen maar dat ze geen moeder was maar dat ze mee had gemogen om de groep compleet te maken daar er verder niemand meer mee wilde.
Ze was aan de mollige kant, had een leuk gezichtje, een frisse uitstraling en dat alles maakte haar tot een aantrekkelijke verschijning.
Ze keek me met haar donkere ogen voortdurend doordringend aan en informeerde naar mijn persoonlijke omstandigheden.
Het feit dat ik van huis uit katholiek was en geen vaste verkering had, bleek haar goedkeuring weg te kunnen dragen.
Ze schurkte nu echt heel dicht tegen me aan en vertelde me dat ze slechte ervaringen met de jongens uit haar woonplaats had omdat die maar aan één ding konden denken.
Mij vond ze een heel ander soort jongen, maar ikzelf kon me overigens heel goed voorstellen waar die jongens aan dachten als ze haar zagen.
We praatten over van alles en nog wat en begonnen elkaar steeds leuker te vinden.
Tijdens het tweede setje zat ze vooraan en haar ogen volgden elke beweging die ik maakte.
De stemming in de zaal werd steeds vrolijker en joliger en ik begon me af te vragen wat die moeders in hun zelf meegenomen frisdrankflessen gestopt hadden.
Het antwoord kwam in de pauze na het tweede setje toen Anne me een volle zoen op mijn mond gaf, omgeven door een wolk van alcohol.
Ze ging nu bijna op me zitten, sloeg een arm om me heen en bood me haar fles aan.
Ik nam een slok en proefde whiskey met in de verte nog iets dat op cola leek.
De organisatie begreep inmiddels wat er aan de hand was, besefte dat ingrijpen geen zin meer had en verzocht ons nerveus om gauw aan de derde set te beginnen zodat de zaak niet uit de hand zou gaan lopen.
De leden van Haddock worstelden zich uit de armen van de moeders, die na een week zonder mannen, de schade wel in wilden halen en verzorgden een korte laatste set.
Tijdens het afbreken van de installatie waren de dames niet bij ons weg te slaan en we begonnen ons daarbij toch wat ongemakkelijk te voelen.
Toen de hele handel in ons busje gestouwd was ontstond er een chaotische situatie tijdens het afscheid nemen doordat het Noord-Ierse vrouwencontingent daar geen genoegen mee nam.
Zo troonde Anne me bijvoorbeeld mee naar een lege kamer met twee bedden.
Ze sloot de deur met een harde klap achter zich en kwam, waarschijnlijk opgefokt door een enorme hoeveelheid alcohol, begerig op me af.
“I want you!” zei ze met een rare hese stem.
Even voelde ik opwinding in me opkomen die terstond verdween toen ze me onverwacht een flinke duw gaf en ik op mijn rug op het bed belandde.
Vervolgens besprong ze me op een manier die me nog het meest deed denken aan een roofdier dat haar prooi bespringt.
Eenmaal op me gelegen begon ze aan de knoopjes van mijn overhemd te peuteren en toen dat niet snel genoeg ging scheurde ze de hele zaak gewoon maar open.
Ze sloeg haar armen als klauwen om me heen en begroef haar hoofd in mijn lijf.
Een orgastische aanval als deze had ik nog nooit meegemaakt en boezemde me eerlijk gezegd angst in.
Ik kon plotseling heel veel begrip opbrengen voor al die vrouwen die zich erover beklaagden dat mannen hen alleen als lustobject zagen en dat er daardoor zoveel gedwongen seks plaats vond.
Toen ik dan ook achter de dichte deur door mijn naam hoorde roepen met de mededeling dat we echt moesten gaan, duwde ik Anne ruw van me af en legde uit dat ik helaas moest vertrekken.
Snel scheurde ze een stuk van de verpakking van een doos theezakjes af, pakte een pen en schreef haar naam, adres en telefoonnummer op.
Ze wilde absoluut contact met me houden, zei ze, want ik was zó anders dan de jongens die ze tot nu toe had meegemaakt.
Ik pakte haar adresgegevens aan, gaf haar een vluchtige zoen en vluchtte naar het gereedstaande busje dat na mijn komst meteen weg reed.
De stemming in het busje was lacherig en ik lachte mee als een boer die kiespijn heeft.
Had ik nou een prachtige kans op geweldige seks voorbij laten gaan of was ik uit de klauwen van een door gewelddadigheden getraumatiseerde gek ontsnapt?
Toen ik de volgende dag op bezoek was bij mijn ouders, vertelde mijn vader mij geamuseerd dat een heel lief meisje via via aan ons telefoonnummer was gekomen en al een paar keer had gebeld omdat ze me absoluut wilde spreken vóór ze ’s avonds terug zou gaan naar Noord-Ierland.
Spreken? Me hoela! dacht ik. Verkrachten bedoelt ze!
Toen ze weer opbelde en ik weigerde om aan de telefoon te komen (zeg maar dat ik er niet ben) vonden mijn ouders dat heel onbeleefd.
Ik vond het verstandig.
Toch bewaarde ik haar adres en telefoonnummer met het vage plan om daar nog eens langs te gaan.
Maar dan goed voorbereid, zodat ik er ook plezier aan kon beleven want eigenlijk vond ik stiekem zo’n vurige Ierse meid natuurlijk heel opwindend.
Het is er nooit van gekomen.
Blijkbaar had Anne toch gelijk gehad toen ze zei dat ik zo anders was dan de andere jongens.