Archive for augustus, 2015

Een armoedig bestaan

Author: jeroenstamgast

Een paar maanden na mijn scheiding had ik woonruimte gevonden in een voormalige bejaardenflat.
Ruim was het niet maar dat was geen probleem, zeker in het begin.
Behalve mijn oude vertrouwde houten bureau en twee boekenkasten had ik geen meubels meegenomen.
De ijzeren ladenkast met de honderden schilderijen en tekeningen van mijn vader waar ik de zorg voor had, paste in de inpandige bergruimte van 2 x 2 meter.
Meubilair, zoals bijvoorbeeld stoelen en bedden en ook andere spulletjes die ik nodig had, scharrelde ik bij elkaar in het kringloopcircuit of kreeg ik van iemand.
Al vrij snel had ik het gevoel ‘thuis’ te zijn.
Mijn kinderen Amber en Brontë, 11 en 4 jaar, waren doordeweeks bij mama en in de weekends en vakanties bij mij.
Vrijdag, vroeg in de avond, haalde ik ze op en zondag, vroeg in de avond, bracht ik ze terug.
Dat was voor iedereen duidelijk en ik genoot van hun aanwezigheid.
Financieel was het niet makkelijk.
Na aftrek van de alimentatie, vaste lasten en uitgaven voor mijn kinderen, bleef er niet veel  over om van te leven.
Vaak vulde ik het ene gat met de inhoud van het andere.
Bij familie en vrienden kon ik geld lenen maar dat wilde ik niet.
Naar Nederlandse maatstaven leidde ik een armoedig bestaan maar ik troostte me met de gedachte dat ik in mijn situatie door een groot deel van de wereldbevolking als rijk of minstens welvarend beschouwd werd.
Uitgaan deed ik met de band als er af en toe een optreden was en verder leidde ik het leven van een huismus.
Toch een fijne tijd als ik er op terug kijk.
Af en toe was het geld echt op, zoals die keer vlak voor kerstmis.
Ik wilde wat leuks doen met de kinderen en besloot om met de auto naar de plaats Bergen te gaan.
Dat moest met de voorraad benzine in de tank nog lukken.
Spectaculair was het natuurlijk niet maar we waren er wel even uit, o.a. ook door dat stukje weg met aan weerszijden bomen en struiken dat wij met veel fantasie Klein-Frankrijk noemden.
Ik parkeerde de auto gratis buiten de bebouwde kom en we wandelden hand in hand naar het centrum van Bergen.
Daar trakteerde ik de kinderen op een patatje.
Zelf nam ik niets want met het geld dat ik zo uitspaarde, kocht ik bij een supermarkt enige kartonnetjes drinken en een pak koek.
Toen we na een uurtje dwalen door het centrum alle plekjes minstens één keer aangedaan hadden, vonden we een leeg bankje aan het plein, waar we ons installeerden.
Ook zonder sneeuw vormde de sfeervolle bedrijvigheid waar we op uit keken een aardig kersttableau.
Het begon inmiddels te schemeren en de lantaarns gingen aan, wat alles er nóg gezelliger uit deed zien.
Wij zaten, dik ingepakt, tegen elkaar aan, dronken van ons vruchtensapje, namen af en toe een koekje, kletsten wat en voelden ons geborgen.
Wat een rijkdom!

Verslag in de tijd

Author: jeroenstamgast

Voor me ligt een oud schoolschriftje dat ik 27 jaar niet bekeken heb.
De laatste keer dat ik het opensloeg was in de Verenigde Staten van Amerika.
De band Haddock, waar ik deel van uit maakte, trad daar toen drie weken dagelijks op in een Amerikaans pretpark.
Haddock was in die tijd wereldberoemd in de IJmond en het leek het plaatselijke dagblad leuk om over dat verblijf een verslag in de krant te zetten.
Een taak die ik op me genomen had.
In het schriftje zijn hele stukken doorgestreept en de onderwerpen van het verslag staan door elkaar.
Ik weet nog dat ik, toen ik die warboel in het net overschreef om het resultaat naar Nederland  te sturen, er een hele klus aan had om achter de bedoelde volgorde te komen.
Het resultaat werd min of meer letterlijk in de krant gepubliceerd, behalve het door mij lollig bedoelde ‘van onze speciale verslaggever Kuifje’.
Ik steek een pijp op en ga er eens lekker voor zitten om, 27 jaar na dato, het verslag opnieuw uit te werken.
Terug in de tijd, alsof ik alles opnieuw beleef.

 

 

 

 

Haddock in Amerika

(van onze speciale verslaggever Kuifje)

 

Zoals bij de meeste inwoners uit de IJmond inmiddels wel bekend is, zijn 5 plaatsgenoten, die tezamen de groep Haddock vormen, uitgenodigd om 3 weken op te treden in het ‘Marvel Cave Park’ in de staat Missouri in de Verenigde Staten van Amerika.
Dit ‘Silver Dollar City’ is bij ons vooral bekend geworden omdat de naam Dolly Parton eraan verbonden is, maar dáár is het gewoon een van die pretparken waar duizenden Amerikanen per dag hun vertier zoeken.

Na twee files, drie uur vertraging op Schiphol, een estafetteloop in New York om de aansluiting op een ander vliegtuig te verwezenlijken en vijf uur reizen in een bus vanaf St. Louis, komen de Haddocks, samen met tachtig andere Europese artiesten, koks en oude ambachtslieden, aan in Indian Point.
Dat is de plaats waar de organisatie van Silver Dollar City luxe huisjes heeft gehuurd
om de Europese medewerkers de drie weken dat de Europese manifestatie duurt, onder te brengen.
Terwijl de meeste Nederlanders dan al begonnen zijn met hun dagelijkse beslommeringen, het is immers half 9 in de ochtend, zoeken de oververmoeide reizigers om half 2 ’s nachts plaatselijke tijd, doodmoe hun bed.
De volgende dag is het kennismakingsdag.
Om negen uur staan een paar luxe busjes klaar om het gezelschap naar het park te rijden waar allerlei formaliteiten zullen plaatsvinden en waar een kleine rondleiding zal zijn.
Het park is opgezet als een ouderwets cowboydorp waar van alles te beleven is voor het gemiddelde Amerikaanse gezin.
De houten huisjes puilen uit van de souvenirs, lekkernijen, snuisterijen en artikelen die op de een of andere manier met het verleden te maken hebben.
Op verschillende podia treden artiesten op, oude ambachten worden op verscheidene plaatsen uitgeoefend en verschillende ‘historische figuren’ wandelen door het park.
Verder zijn er allerlei kermisachtige attracties  waar je in, op of onder kunt zitten.
De maand mei staat in het teken van Europa
Artiesten, koks en oude ambachtslieden uit Duitsland, Oostenrijk, Frankrijk, Nederland en de Britse Eilanden tonen ieder op hun terrein de specifieke dingen van hun land.
Haddock vertegenwoordigt Ierland met de Ierse folkmusic en moet doorgaan voor een echte Ierse groep.
De kennismakingsdag verloopt voor de Haddocks anders dan verwacht.
In plaats van een rustige oriëntatie, zijn ze uitgekozen om, samen met een paar andere artiesten, op te treden in een half uur durende televisieshow die per satelliet live uitgezonden wordt naar vijf staten.
Een groot deel van de ochtend bestaat uit repetities voor de show.
Het televisiedebuut van Haddock heeft dus plaatsgevonden in de Verenigde Staten van Amerika, compleet met commercials, spelletjes en een immer vals lachende presentator.
’s Avonds volgt de kennismaking met Barbara en Mandy, twee Engelse danseressen die samen met Haddock de helft van het programma in het ‘Dockside Theatre’ zullen verzorgen.
De andere helft wordt verzorgd door de Loch Lochies Highland Dancers uit Schotland.
Beide groepen treden vijf keer een half uur en één keer per dag tien minuten op.
Er volgt een korte repetitie met de danseressen, iedereen is doodmoe, zodat de volgende dag  in ieder geval samen opgetreden kan worden.
In elk half uur optreden zitten twee dansen van Barbara en Mandy, begeleid door Haddock.
De dagen erna komen er meer dansen bij.
De eerste dagen verlopen overigens naar wens.
Het Amerikaanse publiek weet niet beter of het heeft met echte Ierse artiesten te maken en geniet van de muziek van de Hollanders en de dansen van de Engelse meisjes.
Zo’n dag optreden is wel vermoeiend omdat de pauzes tussen de optredens te kort zijn om echt iets te doen en te lang om echt niets te doen.
’s Avonds als het gezelschap teruggebracht wordt naar Indian Point, is het aangenaam verpozen bij het privé zwembad.
Ook een barbecue is heerlijk in het prettige klimaat dat in dit deel van Amerika heerst.
Hoewel dit klimaat ook voor onaangename verrassingen kan zorgen, zoals een ieder 8 mei merkte toen er een kleine tornado langs kwam.
Binnen een kwartier ontstond er een windhoos, gepaard gaande met regenvlagen die je in een regenachtig land als Nederland niet veel zal tegenkomen.
Verscheidene bomen waaiden om en één boom sleurde bovengrondse elektriciteitskabels mee, zodat de stroom enige uren uitviel.
Alle laatste optredens van de dag werden afgelast maar de schade viel gelukkig nogal mee daar het tornadootje niet echt dóór Silver Dollar City raasde maar erlangs.
Een uur later scheen de zon alweer en zat iedereen gezellig buiten zijn bungalow alsof er niets gebeurd was.
De twee dagen erna was iedereen vrij.
En die twee vrije dagen per week, elke maandag en dinsdag als het park gesloten is, hebben de medewerkers echt nodig om te relaxen.
De meeste Europeanen huren een Amerikaanse slee en trekken erop uit door het prachtige landschap of amuseren zich in de buurt van Indian Point.
Overigens zijn niet alle huurauto’s even betrouwbaar, zoals de Haddocks dinsdagavond 10 mei merkten toen zij met hun auto op weg waren naar hun huisje.
Nadat de inzittenden al geruime tijd op de hoogte waren van een lek in het koelsysteem scheed de auto er toch nog onverwacht mee uit.
Toevallig was dit voor de ingang van een brandweerkazerne zodat er in ieder geval water genoeg was om de radiator weer te vullen
Na een toevoerslangetje met enig kunst- en vliegwerk gerepareerd te hebben, werd de weg met hortende en stotende motor voortgezet, tot hij er vlak bij het huisje definitief de brui aan gaf.
De Europese gastarbeiders beginnen elkaar steeds beter te kennen en er ontstaat een soort saamhorigheid.
Samen amuseren ze de Amerikaanse toeristen en genieten ze van hun verblijf in Amerika.
Want dat is het eigenlijk: een vermoeiende maar leuke werkvakantie en voor Haddock is het leuk om te merken dat hun muziek in Amerika aanslaat.

Dinsdag 24 mei arriveert Haddock weer op Schiphol en voor al diegenen in Nederland die Haddock weer eens willen zien en horen: zondag 5 juni a.s. treden ze op in De Nieuwe Slof te Beverwijk.

 

 

 

En zo is dan de tijd van toen opnieuw vastgelegd in de tijd van nu.
Maar ook dit verslag zal verdwijnen in de tijd.
Alleen zal ik dat over 27 jaar waarschijnlijk niet opnieuw beleven.

Weg in de wind

Author: jeroenstamgast

Ik wandel over het Tolpad, het gecombineerde fiets/voetpad dat door de weilanden loopt en de buitenwijken van Heemskerk en Uitgeest met elkaar verbindt.
Het is winderig weer maar ik geniet van de relatieve rust in dit overgeschoten stuk agrarisch gebied.
Achter mij hoor ik een man en een meisje naderen die zachtjes met elkaar praten.
Als ze me passeren en het gesprek even stil valt, zie ik een vlotte jongeman op een mountainbike en een schattig meisje van een jaar of zeven op een stepje.
Een paar meter verder pakken ze de draad van het gesprek weer op, tot ze halverwege de weg bij het veerooster komen, waar ze halt houden.
De man stapt af en geeft het meisje een zoen op haar voorhoofd.
Het meisje vraagt iets maar de man schudt zijn hoofd.
Ze zijn inmiddels binnen gehoorsafstand zodat ik kan verstaan wat er gezegd wordt.
“Je moet nu echt terug naar mama gaan. Dag lieverd.”
Hij geeft haar nogmaals een zoen op haar voorhoofd, slingert een been over de fiets en spurt weg.
Het meisje kijkt hem peinzend na en ziet hoe de man zich, zonder om te kijken, snel van haar verwijdert.
Zijn lange jas wappert in de wind.
Terwijl ik haar voorbij wandel, zwaait ze toch nog even naar hem.
Even later zie ik hoe ook het meisje op haar stepje in de verte verdwijnt.
Haar lange haar wappert in de wind.