Archive for juni, 2015

Hard met een hart

Author: jeroenstamgast

Mijn middelbare schooltijd was er een van pieken en dalen.
Periodes dat ik meedraaide met de kopgroep van de klas werden moeiteloos afgewisseld met een verblijf in de staart van het peloton.
De eerste keer dat het werkelijk mis ging, was aan het einde van de tweede klas van de HBS.
Ik had net iets teveel vijven tussen alle zessen, met als gevolg zittenblijven.
Ik zou dus onder de nieuwe mammoetwet gaan vallen.
Een HBS bezemklas vond men aan mij niet besteed, het atheneum te hoog gegrepen en dus werd ik naar de havo afgevoerd.
Die heb ik uiteindelijk als een van de besten van mijn afdeling op succesvolle wijze afgesloten.
Maar zover was het nog lang niet aan het einde van de derde klas.
Ik had me net, vanuit een hopeloos lijkende positie, weer terug weten te vechten tot de staart van het peloton.
Volgens mijn berekeningen- ik had alle proefwerk- en s.o. cijfers goed bijgehouden- zou ik de finish net gaan halen.
Ik kreeg dan ook de schrik van mijn leven toen onze leraar handelswetenschappen/recht zo vriendelijk was om ons alvast zijn rapportcijfers te verklappen.
Mijn cijfer bleek een 5 te zijn in plaats van de 6 die ik berekend had.
Ik besloot om hem daar niet in het bijzijn van mijn klasgenoten op aan te spreken en wachtte af tot na de les.
Heel beleefd en kalm vertelde ik hem, met mijn resultaten als bewijs, dat ik toch echt recht had op een 6.
Hij vond van niet omdat hij ook de inzet van de leerlingen tijdens de les meegerekend had en hij verzekerde me dat mijn getoonde inzet absoluut onvoldoende was geweest.
Nog steeds heel beleefd en kalm vertelde ik hem dat die 5 van hem, mij mijn overgang zou gaan kosten en of hij dat misschien in zijn overwegingen mee zou willen nemen.
Dat wilde hij niet en ik begreep dat verder doorzagen geen zin had.
Ik keek hem aan met een mengeling van ongeloof en verachting en droop zo waardig mogelijk af.
Tijdens de daarop volgende les Nederlands berekende ik keer op keer mijn gemiddeldes met behulp van de cijfers die ik in mijn schoolagenda genoteerd had.
Als ik voor natuurkunde 0,1 punt méér bij elkaar had gesprokkeld, zou het mogelijk zijn geweest het cijfer naar boven af te ronden maar, realistisch als ik was, had ik een 5 genoteerd.
Natuurkunde werd dus mijn laatste strohalm en dat betekende een gesprek met onze natuurkundelerares.
Een gesprek waar ik huizenhoog tegenop zag omdat juffrouw Hendriks nou niet bepaald bekend stond als een innemende persoonlijkheid.
Ze was een lerares van de oude stempel: degelijk, streng, afstandelijk en rechtlijnig.
Daarmee vergeleken was de leraar handelswetenschappen/recht een toffe peer.
Ik voelde mijn hart dan ook in mijn keel bonken toen ik me de volgende dag, na een eeuwig durend lijkende les, bij haar bureau meldde.
“Juffrouw Hendriks, mag ik u misschien even spreken?” begon ik voorzichtig.
“Natuurlijk mag dat,” sprak ze afgemeten.
“U hebt misschien wel gemerkt dat ik voor dit rapport erg mijn best gedaan heb voor natuurkunde,”vervolgde ik.
“Inderdaad. Je staat voor het eerst- op een haar na- voldoende.”
Ze keek me niet onvriendelijk in de ogen.
Ze kreeg daardoor iets menselijks en ik een beetje hoop.
Ik vertelde haar op een diplomatieke manier over de onenigheid met mijn leraar handelswetenschappen/recht en over de consequenties die dit voor mijn overgang zou hebben.
“Het is dus heel belangrijk voor mij om te weten of u mij een 5 of een 6 geeft,” besloot ik mijn betoog en keek haar waarschijnlijk smekend aan.
Er viel een lange stilte en ik kreeg het gevoel dat ik moest overgeven.
Ze keek me deze keer écht vriendelijk aan.
“Luister, Jeroen. Ik kan je geen voldoende op je rapport geven om twee redenen.
Ten eerste is ‘bijna een voldoende’ geen voldoende en ten tweede heb je nog nooit een voldoende voor mijn vak gehaald, dus zou het erg vreemd zijn als ik je er nu wel een gaf, terwijl je die eigenlijk niet verdient.”
Er viel weer een stilte en ik zag me in gedachten al naar de mavo afglijden.
“Maar ik zal tijdens de rapportenvergadering wél een goed woordje voor je doen want ik vind het oprecht naar voor je, als je om de reden die je me net vertelde, zou doubleren.”
Ik dwong mezelf haar te bedanken voor haar begrip en verliet als een geslagen hond het lokaal.
De dag dat we ons rapport moesten ophalen naderde en ik had nog steeds geen bericht gekregen dat ik was blijven zitten.
Zou er dan toch een wondertje hebben plaatsgevonden of was er gewoon sprake van een vergissing?
Waren ze me misschien vergeten?
Toen eindelijk de dag was aangebroken dat we ons rapport in ontvangst mochten nemen, was ik er dan ook niet gerust op.
Maar het stond er echt- zwart op wit- ik was bevorderd naar 4 havo.
Mijn ogen gleden langs de behaalde cijfers.
Bij natuurkunde stond een 6.