Archive for december, 2014

Lekker uitwaaien

Author: jeroenstamgast

Toen ik tijdens het vrije weekend in mijn stamcafeetje weer eens aan het klagen was over het waardeloze leven van een dienstplichtig soldaat, vond vriend Theo dat ik er maar eens op uit moest trekken.
Even lekker uitwaaien.
Wat zou ik zeggen van een tripje met de in 1977 nog bestaande Tor Line naar de stad Göteborg in Zweden?
Gezonde zeelucht in combinatie met de gezelligheid van een havenstad.
Theo, die er met zijn grote lijf en baard zelf een beetje als een zeeman uitzag, had er ook wel zin in.
En zo reserveerden we een cruiseweekendje met de Tor Line naar Zweden.
Op de dag van de afvaart toen we aan het einde van de middag de auto op de parkeerplaats in het havengebied van Amsterdam parkeerden, heerste er zo’n zware herfststorm dat we ons  afvroegen of ons tripje nog wel door zou gaan.
In de vertrekhal hoorden we dat het schip door de storm uren vertraging had opgelopen.
Als compensatie voor het wachten mochten diegenen die dat wilden op kosten van de Tor Line met een bus naar het centrum van Amsterdam, en weer terug natuurlijk.
Theo en ik besloten van het aanbod gebruik te maken en stalden onze koffers bij het begin van de toegangspoort.
Lang niet iedereen maakte van het aanbod gebruik maar wij zaten even later gezellig in café Hoppe op het Spui.
Op de radio waren inmiddels alarmerende berichten te horen over schepen in nood en wij kregen, gezellig lurkend aan ons pijpje, het ene drankje na het andere aangeboden omdat wij dat met de komende boottocht wel konden gebruiken volgens onze gesprekspartners.
En zo kwamen we in opperbeste stemming, alsof we de deining van het schip al onder ons voelden, terug in de vertrekhal waar de toegangspoort net geopend werd.
We passeerden de lange rij wachtenden met de verontschuldigende mededeling dat we naar onze koffers moesten die vooraan stonden.
En zo klommen we als een van de eersten aan boord van het schip dat er inderdaad uitzag als een schip na een zware storm.
Overal niet opgeruimde rommel, kots op de grond en een vermoeid ogende bemanning.
Zodra iedereen aan boord was, vertrok het schip onmiddellijk om de schade van de opgedane vertraging te beperken.
Normaal gesproken werd er gezellig gedineerd maar nu, om middernacht, bleef de restauratieruimte leeg en ook in de bardancing waar Theo en ik naar toe gegaan waren, bevond zich bijna niemand.
Na twee drankjes hield de barkeeper het wel voor gezien, sloot de bar en bonjourde ons naar beneden.
Het schip helde gigantisch over van links naar rechts en het viel nog niet eens mee om de trappen af te lopen.
Voor de gein hielden we een wedstrijdje wie het eerst beneden was.
Het eindigde in een gelijkspel toen we gierend van het lachen beneden over de grond en over elkaar rolden.
We besloten om vóór het slapen nog even een luchtje te gaan scheppen.
Terwijl de storm ons bijna van de boot af blies en het opspattende zeewater tegen ons aan kletterde, wisten we tot  bijna bij de stuurhut te komen.
Daar zongen we tegen de storm in, het prachtige oud-Nederlandse lied “Al die willen te kaap’ren varen” tot de deur van de stuurhut openging en een woedende officier ons heftig gebarend naar beneden stuurde.
De mannen met baarden dropen letterlijk en figuurlijk af en probeerden moeizaam hun hut te vinden om daar hun natte plunje uit te kunnen trekken en onder zeil te gaan.
De volgende dag was de storm iets gaan liggen maar de omstandigheden waren nou ook weer niet zo dat men er meteen maar een gezellige zeereis van maakte.
Overal hingen vermoeide zeezieke en mopperende passagiers rond terwijl allerlei losse voorwerpen over de grond rolden.
Het was al laat in de avond toen we eindelijk met ruim zes uur vertraging bij ons hotel arriveerden.
Alles was “stängd” oftewel gesloten en we besloten om het restje avond gezellig pratend bij de redelijk gevulde koelkast van onze hotelkamer door te brengen.
De volgende dag bleken we ons ingeschreven te hebben voor een excursie naar een authentieke Zweedse vissersplaats.
Een Nederlandse gids vertelde ons met een onaangenaam klinkend snerpend stemgeluid allerlei wetenswaardigheden waar we niet op zaten te wachten en die spreken bijna onmogelijk maakte.
We waren dan ook blij dat we, terwijl iedereen de souvenirwinkeltjes van de Zweedse variant van Volendam bezocht, even in alle stilte een wandelingetje konden maken.
Terug in de stad Göteborg werden we losgelaten in een winkelcentrum waar we volgens onze gids vóór de reis terug, nog even gezellig wat inkopen konden gaan doen.
Theo en ik zochten een drankgelegenheid op waar we ons verbaasden over de hoge prijzen van de alcoholische consumpties en over allerlei oudere dames die hun geld in hele ritsen gokkasten stopten.
De storm was gaan liggen en de terugreis verliep verder rustig zonder noemenswaardige gebeurtenissen maar ’s avonds in mijn eigen bed voelde ik me eerder uitgewoond dan uitgewaaid.
Doodmoe staarde ik naar het plafond en zag allerlei fragmenten van onze reis als in een film aan me voorbijkomen.
Even moest ik glimlachen.
Deze rommelige roadmovie uit de b-categorie over een mislukte trip van twee vrienden had ik ondanks alles toch niet willen missen.

Uitgewoond

Author: jeroenstamgast

 

 

Sex & Drugs & Rock & Roll

Een beschuit met jam en hij zit vol

Snuiven spuiten slikken

Maagzuurremmers na het bikken

Lekker wippen met een slet

’s Avonds voor tv en dan naar bed

Het leven is een feest

Hopen dat zijn lichaam nog geneest

Waar hij zijn hoofd legt is zijn thuis

Maar wat is het oorverdovend stil in het tehuis.

 

 

 

Bij toeval teruggevonden opzetje voor een lied, uit 2011