Archive for juni, 2013

Afgaan

Author: jeroenstamgast

 

 

Er zijn van die gebeurtenissen in je leven waar je achteraf met veel plezier, smeuïg over kunt vertellen maar die op het moment zelf een traumatische ervaring zijn.
Tijdens een heerlijk vakantieritje op het Ierse platteland merkte ik dat het tijd begon te worden om me te ontdoen van het uitgebreide Irish breakfast van die ochtend en de Irish stew van de vorige avond.
Op zich niets bijzonders, de natuur moet zijn loop hebben, maar zie op het afgelegen Ierse  platteland maar eens een pub te vinden met een frisse wc-pot waar je lekker op kunt zitten.
Volgens mij gaan al die Ieren voor het grote werk toch echt naar hun eigen knusse wc-tje thuis om daarna gewoon weer terug te komen in de pub.
De aandrang werd nu echter zó groot dat ik al begon uit te zien naar een plekje in de buitenlucht waar zich in ieder geval enige bossages zouden bevinden om mij achter te verschuilen want het gebied waar ik nu door reed was zó kaal dat mijn werkzaamheden op grote afstand te volgen zouden zijn, wat mij geen aantrekkelijk idee leek.
Gelukkig reed ik niet lang daarna een dorpje binnen waar zich een hotelletje bevond.
Snel parkeerde ik de auto op het parkeerterreintje ernaast en probeerde, ondanks de aandrang, zo normaal mogelijk naar binnen te stappen.
In de hotel lounge waren de tafeltjes op één na bezet en daar schreed ik dan maar naar toe, gevolgd door belangstellende blikken van alle aanwezigen.
Eenmaal gezeten, knikte ik vriendelijk naar het publiek en bestelde voor de vorm een koffie bij een aansjokkende ober.
Het bleek lunchtijd te zijn en dus bestelde ik er voor de vorm dan ook maar een uitsmijtertje bij.
Meteen naar de wc rennen vond ik een beetje gênant.
Ik zou wel zien hoe ik dat ei weg zou krijgen bovenop mijn volle spijsverteringssysteem.
Onrustig, met samengeknepen billen wiebelend op mijn  krakende stoel, berekende ik hoe lang het zou duren voordat ik naar de wc kon gaan zonder dat het vreemd gevonden zou worden.
Af en toe keek er iemand naar me en dan nam ik maar weer plichtmatig een hap.
Opeens was ik het zat!
Als iemand naar de wc moet, moet hij naar de wc!
Schei toch uit!
Resoluut stond ik op, daarbij per ongeluk mijn stoel omstotend die natuurlijk luid kletterend op de plavuizen vloer stuiterde.
Met stijve passen begaf ik mij naar de deur waar een bordje “Gents” op bevestigd was en had het gevoel dat de priemende ogen van alle aanwezigen zich op mij richtten.
Ik opende de deur en stapte snel naar binnen waarbij ik mijn scheenbeen lelijk stootte aan de wc-pot, die zich werkelijk pal achter de deur bevond.
Eenmaal veilig binnen overzag ik de situatie’
Dit was werkelijk de kleinste wc-ruimte die ik ooit had meegemaakt.
De muren en de deur sloten zich zó nauw rond de lage wc-pot dat er nauwelijks plaats was om je voeten neer te zetten.
Ik deed mijn broek naar beneden en wist met de nodige acrobatiek op de bril terecht te komen, waarbij mijn knieën de deur raakten en mijn voeten tussen de muur en de wc-pot klemden.
Nou ja, ik zat.
En langer dan me lief was, zou al spoedig blijken want, wat ik ook probeerde, het lukte me niet om in deze benarde ruimte omhoog te komen.
Ik zat zó laag dat mijn benen niet krachtig genoeg waren om overeind te komen en de gladde muren boden geen houvast om mijn lichaam op te hijsen.
Het zweet brak me letterlijk uit.
Wat nu te doen?
Ik probeerde hoppend bij het touwtje te komen waar je mee door moet trekken om me zó omhoog te kunnen hijsen maar dat hing te hoog en de plastic wc-bril kraakte vervaarlijk.
Ik begon nóg harder te zweten en zwaar te ademen, zodat ik op onplezierige wijze het resultaat van mijn productie opsnoof.
Hoe lang zou ik hier al zitten?
Veel te lang in ieder geval om dit voor een normaal wc-bezoek door te laten gaan.
Maar om nou om hulp te roepen ging me toch echt te ver.
En stel je eens voor dat ze de deur voor me zouden openbreken en iedereen me daar op mijn troon zou zien zitten…
Ik keek nog eens goed om me heen.
Was er nou werkelijk niets waar ik me aan op zou kunnen trekken?
Mijn blik viel op een haakje aan de deur waar je je jas aan op kunt hangen.
Ik staarde er een tijdje naar en plotseling had ik een “eureka moment”.
Ik wurmde mijn broekriem van mijn broek en mat de afstand tot het haakje.
Vervolgens mikte ik en probeerde de gesp van mijn riem rond het haakje te krijgen.
Het gaf een hoop kabaal maar na een tiental pogingen lukte het dan toch.
Ik wist me overeind te hijsen en verrichtte buiten adem de handelingen die na een wc-bezoek gangbaar zijn.
Niet erg op mijn gemak opende ik de deur van mijn kleine gevangenis en zwetend keek ik naar de zwijgende meute die me met een mengeling van verbazing en walging aanstaarde.
Mijn geworstel in de kleine wc moest voor hen ongetwijfeld als een bizar hoorspel hebben geklonken.
De inmiddels koude koffie en de verfomfaaide uitsmijter liet ik voor wat ze waren.
Ik betaalde gauw mijn rekening en verliet, ondanks alles, opgelucht het etablissement.
En zo was ik dus in één keer op twee manieren afgegaan.

 

 

Feest

Author: jeroenstamgast

 

 

In de zaal van het tehuis

Is men gezellig met elkaar

Men zit en keuvelt

En ook bewegen er een paar

Een vader danst uitbundig

Met zijn kleine meid

Zonder remmingen

Van starre conventies bevrijd

De vader is bejaard

En doet frivool

De dochter doet kinds

En is mongool

 

 

 

oktober 1997